Ο ίδιος αιδεσιμότατος Κασσιανός προς τον ηγούμενο Λεοντίνο για τους αγίους Σκύθες πατέρες και για τη σύνεση
Ο ίδιος ο Σεβασμιώτατος Κασσιανός στον Ηγούμενο Λεοντίνο για τους αγίους πατέρες στο ασκητήριο και για τη σύνεση. Ο Άγιος Ερμάν και εγώ, που ήμουν πνευματικός φίλος στην παιδική ηλικία, στη μόρφωση, στο στρατό και στην άλλη ζωή, φτάσαμε στην έρημο της Σκυθίας, όπου ζούσαν οι πιο έμπειροι πατέρες, συναντήσαμε τον αββά Μωυσή, τον δραστήριο, αλλά και τον πνευματικό άνθρωπο του Θεού. Τον παρακαλούσαμε με δάκρυα να μας πει μια οδηγία, με την οποία μπορούμε να επιτύχουμε την τελειότητα. Όταν τον παρακαλούσαμε πολύ καιρό, είπε: «Παιδιά, όλες οι αρετές και τα εγχειρήματα έχουν το σκοπό τους. Όσοι κατευθύνονται σε αυτό και κατευθύνονται, φτάνουν στο επιθυμητό τέλος. Άλλωστε, ο γεωργός καλλιεργεί επιμελώς τη γη, είτε με ζέστη είτε με κρύο, γιατί θέλει να κρατήσει τα μάτια του απαλλαγμένα από αγκάθια και ζιζάνια, και ο κόπος δεν απολαμβάνει τον κόπο του. Στη θάλασσα, ούτε στη στεριά, συναλλάσσεται επιμελώς, γιατί η πρόθεση είναι να αποκομίσει κέρδος από το εμπόριο, και το τέλος του εμπορίου είναι η απόλαυση του κέρδους. Μας αρέσει να διαβάζουμε και να μαθαίνουμε από τις γραφές, να κάνουμε όλους τους κόπους, και την υπακοή, και την απομάκρυνση από όλα τα γήινα πράγματα, και να κατοικούμε σε αυτή την έρημο, κι εσύ που περιφρονούσες την πατρίδα σου και την οικογένειά σου και όλο τον κόσμο, και πήγες σε ένα ταξίδι και ήρθες σε εμάς, αγενείς και αδαείς, πες μου τι σκοπεύεις και για ποιο σκοπό το έκανες;» Εμείς, απαντώντας, είπαμε: «Για χάρη της Βασιλείας των Ουρανών». Σε αυτό, ο αββάς Μωυσής είπε: “Μίλησες καλά για το τέλος. Αλλά δεν είπες ποια πρόθεση πρέπει να κοιτάξουμε για να φτάσουμε στη Βασιλεία των Ουρανών χωρίς να απομακρυνθούμε από τον σωστό δρόμο”. Και όταν σιωπήσαμε, χωρίς να ξέρουμε τι να πούμε, ο γέροντας εξήγησε: «Το τέλος του όρκου μας, όπως ήδη είπαμε, είναι η Βασιλεία του Θεού, και η πρόθεση είναι η καθαρότητα της καρδιάς, χωρίς την οποία είναι αδύνατο να φτάσουμε σε αυτό το τέλος. Ας είναι πάντα ο νους μας σε αυτή την πρόθεση, και όταν συμβεί η καρδιά παρεκκλίνει από τη σωστή κατεύθυνση, ας γνωρίσουμε τον Παύλο. είναι ο λόγος που είπε: «Ξεχνάω ό,τι είναι πίσω, και αγωνίζομαι για αυτό που είναι μπροστά, πιέζω προς τον στόχο, για την ανταμοιβή της υψηλής κλήσης του Θεού» (Φιλ. 3, 13-14). παρεκκλίνονταν από το σωστό μονοπάτι και συχνά περιπλανήθηκαν, αφού άρχισαν την απάρνηση τους, περιφρονούσαν τον πλούτο, το ασήμι και όλο τον κόσμο, αλλά αμέσως άρχισαν να οργίζονται με το φτυάρι, τη βελόνα, το βιβλίο, αν θυμόντουσαν την πρόθεση για την οποία δεν περιφρονούνταν για την αγάπη τους. πλούτη και αυξάνοντας το πάθος του θυμού. για τα σημάδια της: «Η αγάπη δεν φθονεί, δεν καυχιέται, δεν αναζητά τα δικά της, δεν βιάζεται να θυμώσει, δεν σχεδιάζει το κακό» (Α’ Κορ. 13, 4 Όλα αυτά τα σημάδια οικοδομούν την αγνότητα της καρδιάς για να υπομείνουν τη νηστεία και την αγρυπνία, όντας στο διάβασμα και το τραγούδι των ψαλμών). η απαγγελία, σαν να περιφρονείς τον αδελφό σου και να τον στεναχωρείς, τα πλούτη και η απάρνηση όλου του κόσμου δεν είναι τελειότητα, όπως έχει ήδη ειπωθεί, γιατί η τελειότητα δεν είναι μέσα τους, αλλά αποκτάται με τη νηστεία, την εγρήγορση και την ανάγνωση των γραφών, όταν δεν έχουμε αποκτήσει αγάπη για τον Θεό και τον πλησίον, έχει τον Θεό μέσα του και ο νους του είναι πάντα με τον Θεό». Σε αυτό, ο Hermann είπε: “Και ποιος από αυτούς που είναι συνδεδεμένοι με αυτό το σώμα μπορεί να κρατά το νου του πάντα στον Θεό, για να μην σκέφτεται τίποτα: ούτε για επίσκεψη στους άρρωστους, ούτε για υποδοχή ξένων, ούτε για χειροτεχνίες, ούτε για άλλη συνεχή κατανάλωση; Και τέλος, πώς μπορεί ο ανθρώπινος νους να συλλογίζεται πάντα τον αμέτρητο και αόρατο Θεό και να μην απομακρύνεται από τη σκέψη;” Ο Μωυσής απάντησε: “Το να συλλογίζεσαι πάντα τον Θεό και να μην φεύγεις από Αυτόν με τον τρόπο που νομίζεις ότι είναι αδύνατο για έναν άνθρωπο ντυμένο με σάρκα και βαριά αδυναμίες. Ο Θεός μπορεί να συλληφθεί με άλλο τρόπο. Η ενατένιση του Θεού μπορεί να γίνει αντιληπτή με πολλούς τρόπους. Γιατί ο Θεός μπορεί να γίνει γνωστός όχι μόνο στην ευλογημένη και άμετρη φύση Του. ομορφιά των δημιουργημάτων Του και από την τάξη και την πρόνοιά Του, που συμβαίνει κάθε μέρα, και από την αλήθεια Του και τα θαύματά Του, που δείχνει σε κάθε είδος Όταν σκεφτόμαστε την αμέτρητη δύναμή Του και το άγνωστο μάτι Του, που βλέπει τα μυστικά της καρδιάς και τίποτα δεν είναι κρυφό από Αυτόν, τότε, γεμάτοι φόβο, Τον λατρεύουμε όταν σκεφτόμαστε την άμμο ανείπωτη σοφία και ανείπωτη μακροθυμία, που υπομένει τις αμέτρητες ανομίες, Τον δοξάζουμε όταν σκεφτόμαστε τη μεγάλη Του αγάπη, ότι για εμάς, που δεν κάναμε τίποτα καλό, αυτός οδήγησε να γίνει άνθρωπος για να μας σώσει από την αυταπάτη μας κλίση για το καλό, και μας δίνει αιώνια ζωή, Τον λατρεύουμε Υπάρχουν επίσης αναρίθμητοι τρόποι ενατένισης του Θεού, οι οποίοι σύμφωνα με τις πράξεις και την κάθαρσή μας αναγεννιούνται μέσα μας, και με αυτούς μπορούμε να συλλογιστούμε και να γνωρίσουμε τον Θεό». Θέλουμε, μέχρι να έχουμε πολλές σκέψεις και κακές σκέψεις. είναι λεπτές και έρχονται κρυφά, και όχι μόνο δεν μπορούμε να τις απαγορεύσουμε, αλλά και είναι πολύ δύσκολο να τις αναγνωρίσουμε. Αν είναι δυνατόν, θα θέλαμε να μάθουμε να είμαστε ελεύθεροι από αυτούς και να μην μας ενοχλούν.» Ο Μωυσής απάντησε: «Είναι αδύνατο αυτές οι σκέψεις να μην ενοχλούν το μυαλό. Αλλά να τα λάβει και να κατοικήσει σε αυτά ή να τα απορρίψει είναι δυνατό για όποιον κάνει προσπάθεια. Δεν εξαρτάται από εμάς αν θα έρθουν σκέψεις, αλλά είναι στη δύναμή μας να τις διώξουμε. Ομοίως, η αλλαγή των σκέψεών μας εξαρτάται από την εγρήγορσή μας. Μερικές φορές μελετάμε το νόμο του Θεού σοφά και συχνά, απαγγέλλουμε ψαλμούς και άσματα, μένουμε σε νηστείες και αγρυπνίες και θυμόμαστε συχνά τα μελλοντικά πράγματα – τη βασιλεία των ουρανών και όλα τα έργα του Θεού – τότε οι κακές σκέψεις μειώνονται και δεν βρίσκουν θέση για τον εαυτό τους. Όταν βρισκόμαστε σε εγκόσμιες αιτήσεις και μάταιες και άδειες συζητήσεις, τότε οι κακές σκέψεις πολλαπλασιάζονται μέσα μας, αλλά εξαρτάται από τον μυλωνά αν αλέθει σίκαλη ή άχυρο μια γυναίκα που συνεχώς κινείται δεν μπορεί να απαλλαγεί από σκέψεις, αλλά εξαρτάται από εμάς αν θα της δώσουμε πνευματική διδασκαλία ή σωματική δράση.” και συνέχισε: «Και αφού η αγάπη σου άκουσε μια τόσο μεγάλη λέξη και θέλεις ακόμα να ακούσεις, νομίζω ότι θέλεις πραγματικά να μάθεις για την τελειότητα. Θέλω να σας πω για την πιο ιδιαίτερη αρετή, τη σύνεση, που βρίσκεται ανάμεσα στις άλλες αρετές, σαν βασίλισσα στο βουνό, και να δείχνει την ανωτερότητα και το ύψος και το όφελος όχι μόνο με τα λόγια μας, αλλά και με τις αρχαίες σκέψεις των πατέρων, καθώς ο Κύριος θα δώσει χάρη στον αφηγητή, σύμφωνα με την επιθυμία και την αξιοπρέπεια των ακροατών. Αυτή δεν είναι μικρή αρετή, που προέρχεται από τα πιο ιδιαίτερα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, για τα οποία ο απόστολος μιλάει: «Σε άλλον δίνεται ο λόγος μέσω του Πνεύματος σοφία· σε άλλον, κατά το ίδιο Πνεύμα, ο λόγος της γνώσης· σε άλλον η πίστη στο ίδιο Πνεύμα· σε άλλον το χάρισμα της θεραπείας σε εκείνο το Πνεύμα· … σε άλλον η διάκριση» (21, 9). Έχοντας κατονομάσει όλα τα χαρίσματα, ο απόστολος προσθέτει: «Και όλα αυτά γίνονται από το ίδιο Πνεύμα». Βλέπετε λοιπόν ότι η διάκριση δεν είναι επίγειο και όχι μικρό δώρο, είναι το μεγαλύτερο δώρο της χάρης του Θεού. Αν ο μοναχός δεν το ακολουθήσει με όλη του τη δύναμη και την εγρήγορση και δεν μάθει να συλλογίζεται με σταθερή σκέψη πνεύματα που μπαίνουν μέσα του, όχι μόνο θα πρέπει να πέσει στους χειρότερους λάκκους της αμαρτίας, αλλά και να σκοντάψει σε ίσα και σωστά σημεία. Θυμήθηκα πώς στα νιάτα μου στη Θηβαΐδα, όπου ζούσε ο μακαριστός Αντώνιος, μαζεύονταν μαζί του οι πρεσβύτεροι και συζήτησαν μαζί του ποια είναι η μεγαλύτερη αρετή που μπορεί να κρατήσει έναν μοναχό αλώβητο από τις παγίδες του διαβόλου έλεγε αυτό που σκεφτόταν. Κάποιοι είπαν: νηστεία και αγρυπνία, γιατί με αυτά είναι πιο εύκολο να πλησιάσεις τον Θεό. Άλλοι: το να μην αποκτά κανείς και να περιφρονεί τα υπάρχοντά του, γιατί έτσι ελευθερώνεται ο νους από τα πολυπλεγμένα σχοινιά της κοσμικής παρακλήσεως και τότε είναι ευκολότερο να πλησιάσει κανείς τον Θεό. Άλλοι προτίμησαν την αρετή από την ελεημοσύνη, γιατί ο Κύριος είπε στο Ευαγγέλιο: «Ελάτε, μακαριώτατε του Πατέρα μου, κληρονομήστε τη Βασιλεία που σας ετοιμάστηκε από τη δημιουργία του κόσμου. Επειδή πείνασα, και μου δώσατε τροφή» (Ματθ. 25, 34-35). Και ενώ όλοι έλεγαν ποια αρετή, κατά τη γνώμη του, φέρνει τον άνθρωπο πιο κοντά στον Θεό, πέρασε σχεδόν όλη η νύχτα. Τέλος, ο μακαρίτης Αντώνιος είπε: «Όλα αυτά που είπες είναι απαραίτητα και χρήσιμα για όσους αναζητούν τον Θεό και θέλουν να έρθουν σε Αυτόν. Αλλά δεν επιτρέπεται να δώσουμε προτεραιότητα σε καμία από αυτές τις αρετές γιατί είδαμε πολλούς που πήγαν σε αγρυπνίες νηστείας, και οι ίδιοι μεταφέρθηκαν στην έρημο και υπέφεραν τέτοια ακραία φτώχεια που δεν κράτησαν ούτε την καθημερινή τους τροφή και έδωσαν τόσα πολλά. Έπεσαν άθλια από την αρετή και έπεσαν στην ατιμία γιατί παρέκκλιναν από το δίκαιο μονοπάτι. Η σύνεση είναι σαν το μάτι της ψυχής και λυχνάρι, σύμφωνα με τον ευαγγελικό λόγο που λέει: «Το φως του σώματος είναι το μάτι. Εάν, λοιπόν, το μάτι σας είναι υγιές, ολόκληρο το σώμα σας θα είναι φωτεινό. Αλλά αν το μάτι σου είναι κακό, ολόκληρο το σώμα σου θα είναι στο σκοτάδι.” Αυτό κάνει η σύνεση: δοκιμάζει όλες τις σκέψεις και τις πράξεις ενός ατόμου, και διαχωρίζει και διαχωρίζει κάθε κακό και ανεπιθύμητο έργο γι’ αυτόν, και απομακρύνει κάθε πειρασμό από αυτόν. Ο καθένας μπορεί να το μάθει αυτό από τις θείες γραφές που το λένε. όχι λόγο ότι ο Θεός δεν ήταν ευχαριστημένος με τη θυσία του, αλλά ότι έπρεπε να εκπληρώσει την εντολή του Θεού, όπως τον πρόσταξε ο Άγιος Σαμουήλ (Α’ Σαμ. 10, 1) εξόργισε τον Θεό με ό,τι ήθελε να Τον ευχαριστήσει, και άρα έχασε τη βασιλεία (Α’ Σαμ. 19, 23 δεν θα το είχα ζήσει αυτό το φως του ήλιου στον θυμό σου» (Εφεσ. 4, 26). Η διακριτικότητα διέπει τη ζωή μας, όπως είναι γραμμένο: «Όπου δεν υπάρχει λογική διαχείριση, οι άνθρωποι παρακμάζουν» (Παρ. 11,14). Οι γραφές αποκαλούν συμβουλή σύνεσης· μαθαίνουμε από τις Γραφές να μην κάνουμε τίποτα χωρίς σύνεση. «Πίνε κρασί με χαρούμενη καρδιά (Προθ. 9:7). όχι για βασιλιάδες… να πίνουν κρασί (Παρ. 31:4)», και λέγεται επίσης: «Όπως μια πόλη ταραγμένη και χωρίς τείχη, είναι άνθρωπος που δεν εξουσιάζει τον εαυτό του» (Παρ. 25, 28). με γνώση τα ντουλάπια γεμίζουν με όλα τα ακριβά και όμορφα υπάρχοντα” (Παρ. 24, 3-4). Σύνεση ονομάζεται επίσης η στερεή τροφή εκείνων των οποίων οι αισθήσεις εκπαιδεύονται με μακρά εκπαίδευση για να διακρίνουν το καλό από το κακό. Από αυτό φαίνεται ξεκάθαρα ότι καμία αρετή δεν μπορεί να αποκτηθεί χωρίς σύνεση και δεν μπορεί να είναι σταθερή μέχρι τέλους. Αυτά είναι τα πιστεύω και οι απόψεις του Αγίου Αντωνίου και πολλοί πατέρες συμφώνησαν μαζί του. Μπορούμε να επιβεβαιώσουμε τη γνώμη του με τις διδασκαλίες μεταγενέστερων πατέρων και συγχρόνων μας. Θυμηθείτε τον γέρο Σιδερένιο και την άθλια πτώση που υπέστη πριν από λίγες μέρες μπροστά στα μάτια σας. Γιατί συνέβη αυτό; Ο διάβολος, κοροϊδεύοντας τον, τον έσυρε από μια τόσο υψηλή ζωή στα βάθη του θανάτου. Θυμόμαστε πώς έζησε στην έρημο για πενήντα χρόνια, έχοντας αποκτήσει λιτότητα και μεγάλη αποχή, και έζησε στην πιο μακρινή έρημο, και αγάπησε τη μοναξιά. Και μετά από τόσους κόπους και κατορθώματα, ο διάβολος γέλασε μαζί του, και ο γέροντας έπεσε κάτω, που έκανε όλους τους πατέρες και τους αδελφούς στην έρημο σε απαρηγόρητα δάκρυα. Δεν θα το είχε υποστεί αυτό, όταν είχε καθιερωθεί από την αρετή της σύνεσης, και θα τον είχε μάθει να μην ακούει τη δική του γνώμη, αλλά να υπακούει στη συμβουλή των πατέρων και των αδελφών του. Ακολούθησε τόσο πολύ τη γνώμη του, θέλοντας να νηστέψει και να μείνει μακριά από τους ανθρώπους, που ούτε στη γιορτή του Αγίου Πάσχα δεν πήγε στο τραπέζι με τους πατέρες και τους αδελφούς, για να μην τρώει μαζί τους λαχανικά και ό,τι θα σερβιριστεί στο γεύμα και έτσι να μην παραβιάζει την πρόθεσή του και να κανονίζει την επιθυμία να δεχτεί τον άγγελο του Σατανά και να τον ρίξει στο βαθύ φως. τα μεσάνυχτα, για να μάθει από την πείρα του ότι δεν φοβόταν πλέον κανένα πρόβλημα εξαιτίας των μεγάλων του αρετών και συνέβησαν θεάρεστα έργα και με μεγάλη δυσκολία τον έβγαλε ζωντανό. Μετά από αυτό έζησε δύο ημέρες και πέθανε την τρίτη, αφήνοντας τον αδελφό του Παφνούτιο απαρηγόρητο. Ο γέροντας Παφνούτιος, από μεγάλη φιλανθρωπία, θυμήθηκε τους πολλούς κόπους του γέροντα Σιδήρου και τα πολλά χρόνια που πέρασε στην έρημο, και δεν τον απέκλεισε από τη μνήμη και τις προσφορές για τους νεκρούς, γιατί δεν συγκαταλεγόταν στους νεκρούς και τι γίνεται με τα άλλα δύο αδέρφια που ζούσαν στην άλλη άκρη της ερήμου της Θηβαΐδας. Μια απερίσκεπτη ιδέα τους ώθησε να πάνε στην έρημο, μεγάλη και έρημη, για να κάνει ο Κύριος ένα θαύμα και να τους δώσει τροφή από μακριά τους Μαζίκους, και αυτή η φυλή είναι πιο άγρια και σκληρότερη από όλες τις άγριες φυλές, και η θεία πρόνοια μετέτρεψε τη σκληρότητά τους σε φιλανθρωπία, και συνάντησαν τους αδελφούς με ψωμί. Ένας από τους αδελφούς, επειδή επηρεάστηκε η σύνεσή του, δέχτηκε με χαρά και ευγνωμοσύνη το ψωμί, νομίζοντας ότι αυτή η σκληρή και άγρια φυλή, πάντα χαρούμενη για το ανθρώπινο αίμα, δεν θα τους συμπονούσε και δεν θα έφερνε τροφή, αν δεν του είχε εμπνεύσει ο Θεός. Ο άλλος απέρριψε το φαγητό, γιατί του το έφεραν άντρες και, μένοντας με την απερίσκεπτη γνώμη του, πέθανε από την πείνα. Αν και από την αρχή είχαν συλλάβει κάτι πολύ κακό, έχοντας υιοθετήσει μια ανόητη και ολέθρια σκέψη, όμως ο ένας, όταν αγγίχθηκε η σύνεσή του, διόρθωσε καλά αυτό που είχε αλαζονικά και ανόητα συλλάβει, και ο άλλος έμεινε στο ανόητο σχέδιό του και, απομακρυνόμενος από τη σύνεση, έφερε επάνω του τον θάνατο που ο Κύριος ήθελε να αποτρέψει. Τι να πω για τον άλλον – που δεν θέλω να αναφέρω το όνομά του, γιατί ζει ακόμα – που συχνά δέχτηκε δαίμονα σαν άγγελος, λάμβανε αποκαλύψεις από αυτόν και συχνά έβλεπε καθαρό φως στο κελί του. Και τότε ο διάβολος τον διέταξε να πάρει τον γιο του, που ήταν μαζί του στο μοναστήρι, να προσφέρει θυσία στον Θεό για να του αξίζει ίσο μερίδιο με τον πατριάρχη Αβραάμ. Και εξαπατήθηκε τόσο από τις δαιμονικές οδηγίες που θα μαχαιρώσει τον γιο του αν δεν έβλεπε ότι ο πατέρας του ακόνιζε ένα μαχαίρι, κάτι που δεν το έκανε ποτέ, και ετοίμαζε σχοινιά για να δέσει τον γιο του ως θυσία. Τόσα πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν για την πλάνη του Μεσοποταμιού που έζησε στην αποχή, και ήταν στη φυλακή πολλά χρόνια, και ο διάβολος τον κορόιδευε με αποκαλύψεις και όνειρα, που μετά από τόσους κόπους και αρετές που ξεπέρασε όλους τους μοναχούς εκεί, έπεσε στον Ιουδαϊσμό και στην περιτομή. Επειδή ο διάβολος, θέλοντας να τον αποπλανήσει, του έδειχνε συχνά αληθινά όνειρα, για να δεχτεί αργότερα αυταπάτη, ο διάβολος του έδειξε μια νύχτα ολόκληρο τον χριστιανικό λαό με τους αποστόλους και τους μάρτυρες, σκοτεινιασμένους και γεμάτους ντροπή, με θλίψη και δάκρυα, και τον εβραϊκό λαό με τον Μωυσή και τους προφήτες – φωτισμένο με μεγάλο φως. σε τέτοια γελοιοποίηση και κοροϊδία αν είχαν το χάρισμα της σύνεσης.” Σε αυτό, ο Χέρμαν είπε: “Από τις ιστορίες του νέου και από τις οδηγίες των αρχαίων πατέρων, είναι ξεκάθαρο ότι η σύνεση είναι η πηγή, η ρίζα και το κεφάλι, και η εξασφάλιση όλων των αρετών. Θέλουμε να μάθουμε πώς να το αποκτήσουμε και πώς να καταλάβουμε αν είναι αληθινή σύνεση από τον Θεό, ή ψεύτικη και προσποιημένη, διαβολική;» Τότε ο αββάς Μωυσής είπε: «Η αληθινή σύνεση έρχεται όταν υπάρχει αληθινή ταπεινοφροσύνη, όταν αποκαλύπτουμε στους πατέρες όχι μόνο τι κάνουμε, αλλά και τι σκεφτόμαστε, και δεν πιστεύουμε σε τίποτα από τη δική μας γνώμη, αλλά σε όλα ακολουθούμε τα καλά και μόνο τα λόγια των άλλων. Αυτή η ενέργεια όχι μόνο κρατά τον μοναχό στο σωστό δρόμο, αλλά τον προστατεύει και από τα δίχτυα του διαβόλου. Αυτός που κατευθύνει τη ζωή του σύμφωνα με τη σοφία και τις συμβουλές των τέλειων δεν μπορεί να πέσει από την πλάνη του διαβόλου, γιατί ακόμη και πριν αποκτήσει το χάρισμα της σύνεσης, ό,τι ανακαλύπτει και αποκαλύπτει στους πατέρες τους εξασθενεί και τους μειώνει. Εάν το φίδι τραβιέται έξω από τον σκοτεινό κύβο, προσπαθεί να ξεφύγει και να κρυφτεί, έτσι και οι κακές σκέψεις, όταν τις δείχνετε, προσπαθήστε να ξεφύγετε από τον άνθρωπο. Και για να δεις καλύτερα αυτή την αρετή, θα σου πω για τον αββά Σεραπίωνα, όπως είπε σε όσους έρχονταν κοντά του να είναι ασφαλείς. Είπε: “Όταν ήμουν νέος, ζούσα με τον παππού μου. Αφού έτρωγε, σηκώθηκε από το γεύμα και, υπό την επήρεια του διαβόλου, έκλεψε κροτίδες και έτρωγε κρυφά από τον αββά μου. Το έκανα για πολύ καιρό, αλλά όταν με κυρίεψε αυτό το πάθος, δεν μπορούσα να το νικήσω, μόνο η συνείδησή μου με καταδίκασε και ντρεπόμουν ο γέρος να το πει ο γέρος. Τα αδέρφια ήρθαν στον γέρο για το δικό τους όφελος και τον ρώτησαν για τις σκέψεις του συνήθιζε να κλέβει και, ρίχνοντας τον εαυτό του στο έδαφος, ζήτησε συγχώρεση για τις προηγούμενες αμαρτίες του και επιβεβαίωση για το μέλλον, τότε ο γέρος είπε: «Παιδί, η ομολογία σου ελευθέρωσε εσένα και εμένα που σιωπούσα, και ο διάβολος που σε βασάνιζε με τη σιωπή σου, μαχαίρισες με την ομολογία σου. Δεν θα έχει πια θέση μέσα σου, γιατί τον έβγαλες από την καρδιά σου και το ξεκαθάρισες.” Ο γέρος δεν είχε τελειώσει ακόμα τα λόγια του, και έγινε φανερό πώς ένα κερί φωτιάς βγήκε από μέσα μου και γέμισε το σπίτι με δυσωδία, έτσι που οι παρευρισκόμενοι φάνηκαν σαν να έκαιγε πολύ θειάφι. της λαιμαργίας και αυτής της διαβολικής δράσης οπισθοχώρησε από μένα, και μετά από αυτό δεν μου ήρθε καν στο μυαλό μια τέτοια επιθυμία». Επομένως, από όσα μας είπε ο αββάς Σεραπίων, μαθαίνουμε ότι τότε το δώρο της αληθινής σύνεσης μας αξίζει, όταν δεν εμπιστευόμαστε τη σύνεση των δικών μας σκέψεων, αλλά τις διδασκαλίες και τις οδηγίες των πατέρων. Διότι ο διάβολος δεν οδηγεί τον μοναχό στις παγίδες με κανένα άλλο κακό, αλλά με αυτό ακριβώς, ώστε απέρριψε τη συμβουλή των πατέρων του και ακολούθησε το δικό του θέλημα. Μπορούμε να το καταλάβουμε αυτό κοιτάζοντας τις κοσμικές επιστήμες και δεξιότητες. Αν και μπορούμε να το πάρουμε στα χέρια μας και να το δούμε με τα αυτιά μας, αλλά δεν μπορούμε να το μάθουμε μόνοι μας, αλλά χρειαζόμαστε έναν καλό δάσκαλο – δεν θα ήταν τρέλα να πιστεύουμε ότι η πνευματική τέχνη είναι η πιο δύσκολη από όλες τις τέχνες, γιατί είναι αόρατη, τη βλέπει μόνο η καρδιά – μαθαίνεται χωρίς δάσκαλο. Όταν δεν υπάρχει τέτοια τέχνη, δεν γεννιέται προσωρινό πρόβλημα, αλλά η καταστροφή της ψυχής και ο αιώνιος θάνατος.” Ο Χέρμαν είπε: “Ο λόγος που κρύβουμε τις σκέψεις μας είναι η ντροπή και ακούσαμε επίσης ότι οι πατέρες, ακούγοντας συχνά τις σκέψεις τους, όχι μόνο δεν θεράπευαν τους αδελφούς τους, αλλά τους επέπληξαν και τους οδήγησαν σε απόγνωση. Και εμείς οι ίδιοι είδαμε πώς συνέβη σε ορισμένα μέρη στη Συρία. Ένας αδερφός αποκάλυψε τις σκέψεις του στον γέροντα εκεί με κάθε απλότητα και ειλικρίνεια, χωρίς να ντρέπεται, αποκάλυψε το μυστικό Και ο γέρος, μόλις το άκουσε, θύμωσε και ντροπιάστηκε εναντίον του αδελφού του, πολλοί, ακούγοντας γι’ αυτό, ντρεπόμουν να αποκαλύψουν τις σκέψεις τους στους γέροντες. γιατί πολλοί, κοιτάζοντας τα γηρατειά και εκφράζοντας τις σκέψεις τους, έπεφταν σε απόγνωση εξαιτίας της απειρίας του ακροατή. Υπήρχε ένας αδερφός που ήταν θυμωμένος με τον γέρο και του είπε τις σκέψεις του. Ο γέροντας, όντας άπειρος, αποκάλεσε τον αδελφό άθλιο και ανάξιο για κάθε άλλη προσβολή. Στο άκουσμα αυτό ο αδελφός έπεσε σε απόγνωση και έφυγε από το κελί του Με την πρόνοια του Θεού, ο αββάς Απόλλωνας, ο πιο έμπειρος από τους πρεσβύτερους, τον συνάντησε και βλέποντάς τον μπερδεμένο και πολύ στεναχωρημένο τον ρώτησε λέγοντας: «Παιδί! Στην αρχή δεν απάντησε τίποτα από μεγάλη λαχτάρα. Και αργότερα, όταν ο γέροντας τον ρωτούσε πολύ καιρό, είπε τι του συνέβη λέγοντας: «Συχνά έχω σκέψεις που με ενοχλούν και πήγα να τις πω σε έναν γέρο και, όπως λέει, δεν έχω ελπίδα σωτηρίας. Είμαι σε απόγνωση και τώρα πηγαίνω στον κόσμο». Ακούγοντας αυτά ο γέρος Απόλλωνας προσευχήθηκε πολύ και παρακάλεσε τον αδερφό του λέγοντας: «Μην εκπλήσσεσαι, παιδί μου και μην απελπίζεσαι. Είμαι ήδη τόσο γέρος και γκριζομάλλης, και τέτοιες σκέψεις με ενοχλούν. κελί.” Ο αδερφός το έκανε. Και ο αββάς Απόλλωνας, αφήνοντάς τον, πήγε στο κελί στον γέροντα που ήταν θυμωμένος με το σουτιέν και, όρθιος δίπλα στο κελί, προσευχήθηκε με δάκρυα, λέγοντας: «Κύριε, που φέρνεις πειρασμούς για τα καλά, δώσε τον αγώνα εκείνου του αδερφού σε αυτόν τον γέροντα, ας μάθει από πείρα ό,τι δεν έμαθε στα γεράματά του για πολύ καιρό, πώς πρέπει να συμπονέσει κανείς». Τελείωσε την προσευχή και είδε έναν Αιθίοπα να στέκεται κοντά στο κελί και να ρίχνει βέλη στον γέρο. Ο ηλικιωμένος, χτυπημένος από αυτούς, γυρνούσε πέρα δώθε σαν μεθυσμένος και, μη μπορώντας να το αντέξει, έφυγε από το κελί και πήγε στον κόσμο στον ίδιο δρόμο με τον νεότερο. Ο αββάς Απόλλωνας, γνωρίζοντας τι του συνέβαινε, τον συνάντησε και τον ρώτησε: «Πού πας; Ποιος είναι ο λόγος της σύγχυσής σου;» Ο γέροντας κατάλαβε ότι ο άγιος ήξερε τι του συνέβαινε και έμεινε σιωπηλός από ντροπή. Ο αββάς Απόλλωνας του είπε: “Γύρνα στο κελί σου και μάθε την αδυναμία σου. Μη σε γνωρίσει ο διάβολος, αλλιώς θα περιφρονηθείς από αυτόν, γιατί δεν είσαι άξιος να τον πολεμήσεις. Και τι να πω για τη μάχη; Δεν κατάφερες να αποκρούσεις ούτε μία από τις επιθέσεις του. Και αυτό συνέβη σε σένα, επειδή δέχθηκες τον μικρότερο αδερφό μας, που τον νίκησε και τον νικούσε. τον έριξε σε απόγνωση, μη θυμηθείς εκείνη τη σοφή εντολή που λέει: «Μη λυτρώνεις αυτούς που προορίζονται για εκτέλεση, δεν θυμήθηκες την παραβολή για τον Σωτήρα μας, που λέει: «Δεν θα σπάσει ένα σπασμένο καλάμι και δεν θα σβήσει ένα φιτίλι που σιγοκαίει». σβήσατε τη φυσική υποκίνηση, αν η χάρη του Θεού δεν είχε προστατεύσει την ανθρώπινη αδυναμία, όταν η σωτηρία Του έχει ήδη εκπληρωθεί πάνω μας, προσευχηθείτε μαζί στον Θεό να σας αφαιρέσει την τιμωρία που σας έστειλε, πληγώνει και τα χέρια Του γιατρεύουν, ταπεινά και υψώνουν, τον φέρνουν στον άδη. Αφού το είπε αυτό και προσευχήθηκε, τον απελευθέρωσε αμέσως από την επίθεση και τον συμβούλεψε να ζητήσει από τον Θεό να του δώσει μια οδηγία για να καταλάβει σε ποια ώρα έπρεπε να ειπωθεί ο λόγος. Από όλα όσα ειπώθηκαν, βλέπουμε ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος σωτηρίας που μπορούμε να περάσουμε χωρίς να σκοντάψουμε, πώς να αποκαλύψει κανείς τους λογισμούς του στους πιο συνετούς πατέρες, ώστε να μας κατευθύνουν στην αρετή, και όχι να ακολουθούμε τη δική μας σκέψη και τη δική μας κρίση. Ακόμα κι αν κάποιος τύχει να είναι με έναν απλό γέροντα ή με λίγους άπειρους, του αρέσει να ξεφεύγει από αυτούς και να αποκαλύπτει τις σκέψεις του στους έμπειρους πατέρες και να μην περιφρονεί τη μετάδοση των προκατόχων. Γιατί δεν το μετέδωσαν από τον εαυτό τους, αλλά από τον Θεό και τις Θείες Γραφές Μπορείτε να το μάθετε από πολλά μέρη των Θείων Γραφών, ειδικά από την ιστορία του Αγίου Σαμουήλ, του οποίου η μητέρα τον αφιέρωσε στον Θεό, αλλά όταν ο Θεός τον κάλεσε την πρώτη και τη δεύτερη φορά, τον δίδαξε και του έδωσε οδηγίες πώς να ανταποκριθεί στον Θεό. δηλαδή έπρεπε να έρθει στην ταπείνωση. Και ο ίδιος ο Χριστός, όταν κάλεσε τον απόστολο Παύλο και του μίλησε, αν και μπορούσε να του ανοίξει τα μάτια και να του δείξει τον δρόμο προς την τελειότητα, τον έστειλε στον Ανανία και τον διέταξε να μάθει για την οδό της αλήθειας, λέγοντας: «Σήκω και πήγαινε στην πόλη, και θα σου πουν τι πρέπει να κάνεις» (Πράξεις 9, 6). επιτυχία στην πνευματική ζωή, για να μην ερμηνεύονται άσχημα όσα καλά λέγονται για τον Παύλο και να μην γίνονται παράδειγμα αυτοβούλησης, γιατί όλοι θέλουν να οδηγούνται από τον Θεό στην αλήθεια, όπως ο Παύλος και όχι από τους πατέρες. Και αν είναι έτσι, τότε μπορείτε να μάθετε όχι μόνο από όσα λέγονται, αλλά και από όσα δείχνει αυτός ο απόστολος με τις πράξεις του, και γράφει για τον εαυτό του ως εξής: «Πήγα στην Ιερουσαλήμ για να επισκεφτώ τον Κηφά και τον Ιάκωβο και τους φάνηκε το Ευαγγέλιο που κηρύττω ή, ίσως, εργάζομαι ή μάταια μόχθησα» (Κεφ. 1, 18). είναι σαφές ότι τον συνόδευε η χάρη του Αγίου Πνεύματος. Ποιος θα είναι τόσο περήφανος και αλαζονικός που θα ακολουθήσει τη δική του γνώμη και κατανόηση, όταν ο απόστολος Παύλος – το εκλεκτό σκεύος – ζητήσει συμβουλές από εκείνους που πριν από αυτόν έγιναν απόστολοι, και από αυτό είναι σαφές ότι ο Κύριος δεν αποκαλύπτει το μονοπάτι της τελειότητας σε κανέναν, αλλά ο προφήτης λέει: «Ρωτήστε τον πατέρα σας και θα σας πουν» (Δευτερονόμιο 32:7). Τα άκρα είναι εξίσου επιβλαβή: η υπερβολική νηστεία, ο υπερβολικός κορεσμός του στομάχου και ο υπερβολικός ύπνος και όλες οι άλλες υπερβολές. Είδαμε αυτούς που δεν τους κυρίευσε η λαιμαργία, αλλά τους κυρίευσε η υπερβολική νηστεία, και οι ίδιοι στράφηκαν στη λαιμαργία, εξαντλώντας τους εαυτούς τους με τη νηστεία. Και εγώ ο ίδιος βίωσα κάτι παρόμοιο, γιατί απείχα τόσο πολύ από το φαγητό που δεν ένιωσα καμία επιθυμία να φάω: δεν έφαγα τίποτα για δύο ή τρεις μέρες και δεν θα ήθελα καθόλου φαγητό, αν δεν με ανάγκαζαν οι άλλοι να φάω. Και υπό την επήρεια του διαβόλου, τόσος ύπνος βγήκε από τα μάτια μου, που δεν κοιμήθηκα καθόλου και παρακάλεσα τον Κύριο να μου δώσει έστω και λίγο ύπνο. Υπέφερα περισσότερο από το να μην μπορώ να φάω και να κοιμηθώ παρά από το να γεμίζω το στομάχι μου και να κοιμάμαι πολύ.» Μωυσής, ώστε εμείς, εκμεταλλευόμενοι τους, να δοξάζουμε τον Κύριο, που δίνει τέτοια σοφία σε όσους Τον φοβούνται. Του αρέσει η τιμή και η δύναμη για πάντα. Αμήν. Η Κωνσταντινούπολη ήταν μια πόλη άξια για τον αιδεσιμότατο Νείλο, και το θεϊκό Χρυσό στόμα. Μια καλή οικογένεια και πολύ πλούσιος, και έγινε επίσκοπος στην πόλη του και, ερχόμενος στο όρος Σινά, διάλεξε μια ασκητική ζωή, πλούσια σε κοσμική και πνευματική σοφία, άφησε πίσω του πολυάριθμα συγγράμματα γεμάτα πνευματική σοφία και απερίγραπτη χάρη Στραγγίζει πραγματικά τη γλύκα του μελιού, της αμβροσίας και του νέκταρ και φέρνει αυτό το πολύ χρήσιμο φρούτο Ο σοφός Φώτιος το αναφέρει και στο 201ο μαρτύριο στη σελίδα 266, λέγοντας: «Ο Λόγος και ο Νίλα ο μοναχός, χωρισμένοι σε 153 κεφάλαια. Σε αυτά ο θεϊκός άνθρωπος εξηγεί τον τρόπο της προσευχής. Υπάρχουν πολλά άλλα που μαρτυρούν την εξαιρετική του τελειότητα στις πράξεις και τη δύναμή του στα λόγια.”