“Ειλικρινείς ιστορίες ενός αφοσιωμένου στον πνευματικό του πατέρα” – διαβάστε δωρεάν στο διαδίκτυο πλήρως

ΛήψηΕιλικρινείς ιστορίες ενός ιερέα στον πνευματικό του πατέρα (.epub) 1.0.0

Ακούστε διαδικτυακά

Η πρώτη ιστορία

Η αρχή του ταξιδιού και η αναζήτηση της αδιάκοπης προσευχής

Με τη χάρη του Θεού, είμαι χριστιανός, μεγάλος αμαρτωλός στις επιχειρήσεις, άστεγος ταξιδιώτης με τίτλο, κατώτερης ιδιότητας, περιπλανώμενος από τόπο σε τόπο. Τα υπάρχοντά μου είναι τα εξής: μια τσάντα με κροτίδες στους ώμους μου και μια Αγία Γραφή κάτω από το μπράτσο μου. αυτό είναι όλο. Την εικοστή τέταρτη εβδομάδα μετά την Ημέρα της Τριάδας, ήρθα στην εκκλησία για μεσημεριανό γεύμα για να προσευχηθώ. διαβάστε τον Απόστολο από την προς Θεσσαλονικείς επιστολή, αρχή 273, που λέει:προσεύχεσαι αδιάκοπα. Αυτό το ρητό έμεινε ιδιαίτερα στο μυαλό μου, και άρχισα να σκέφτομαι, πώς είναι δυνατόν να προσεύχομαι αδιάκοπα, όταν κάθε άνθρωπος χρειάζεται να ασκείται σε άλλα θέματα για να στηρίξει τη ζωή του; Κατάφερα να διαβάσω τη Βίβλο, και εκεί είδα με τα ίδια μου τα μάτια το ίδιο πράγμα που άκουσα – δηλαδή, ότι είναι απαραίτητο να προσεύχομαι αδιάκοπα, να προσεύχομαι ανά πάσα στιγμή στο πνεύμα , φορέστε τα χέρια προσευχής σε κάθε μέρος. Σκέφτηκα, σκέφτηκα, δεν ήξερα πώς να αποφασίσω.

Τι να κάνω, – σκέφτηκα – που να βρω κάποιον που θα μου εξηγήσει; Θα πάω στις εκκλησίες που φημίζονται οι καλοί ιεροκήρυκες, ίσως εκεί ακούσω κάτι στο μυαλό μου. Και έφυγε. Έχω ακούσει πολλά πολύ καλά κηρύγματα για την προσευχή. Αλλά ήταν όλες διδασκαλίες για την προσευχή γενικά. Τι είναι η προσευχή; πώς να προσευχηθεί? ποιοι είναι οι καρποί της προσευχής; και κανείς δεν μίλησε για το πώς να πετύχει στην προσευχή. Έγινε ένα κήρυγμα για την εν πνεύματι προσευχή και για την αδιάλειπτη προσευχή. αλλά πώς να φτάσει σε μια τέτοια προσευχή δεν υποδείχθηκε. Το να ακούω λοιπόν κηρύγματα δεν με οδήγησε σε αυτό που ήθελα. Γιατί, αφού τους άκουσα και δεν είχα ιδέα πώς να προσεύχομαι ασταμάτητα, δεν άκουγα πλέον δημόσια κηρύγματα, αλλά αποφάσισα, με τη βοήθεια του Θεού, να αναζητήσω έναν έμπειρο και γνώστη συνομιλητή που θα μου εξηγούσε για την αδιάκοπη προσευχή, με βάση την αδιάκοπη επιθυμία μου για αυτή τη γνώση.

            Για πολύ καιρό ταξίδευα σε διάφορα μέρη: διάβαζα τη Βίβλο όλη την ώρα και ρωτούσα αν υπήρχε κάπου κάποιος πνευματικός μέντορας ή ένας ευλαβής έμπειρος οδηγός; Μερικές φορές μου έλεγαν ότι ένας κύριος μένει εδώ και καιρό σε αυτό το χωριό και σώζεται: έχει εκκλησία στο σπίτι του, δεν πάει πουθενά και προσεύχεται συνέχεια στον Θεό και διαβάζει ασταμάτητα ψυχοσωτήρια βιβλία. Αφού το άκουσα αυτό, δεν πήγα, αλλά έτρεξα στο εν λόγω χωριό. έφτασε και έφτασε στον ιδιοκτήτη.

-Τι χρειάζεσαι από μένα; – με ρώτησε.

Έχω ακούσει ότι είστε ένα παρακλητικό και έξυπνο άτομο. λοιπόν, σας παρακαλώ, για όνομα του Θεού, να μου εξηγήσετε τι σημαίνει αυτό που είπε ο Απόστολος:προσεύχεσαι αδιάκοπα, και πώς μπορείς να προσεύχεσαι αδιάκοπα; Θα ήθελα να το μάθω αυτό, αλλά δεν μπορώ να το καταλάβω.

Ο κύριος έμεινε σιωπηλός, με κοίταξε προσεκτικά και είπε: η συνεχής εσωτερική προσευχή είναι η συνεχής λαχτάρα του ανθρώπινου πνεύματος για τον Θεό. Για να είστε εγκαίρως για αυτή τη γλυκιά άσκηση, θα πρέπει να ζητάτε συχνότερα από τον Κύριο να σας διδάσκει να προσεύχεστε αδιάκοπα. Να προσεύχεστε όλο και πιο θερμά, η ίδια η προσευχή θα σας αποκαλύψει πώς μπορεί να είναι αδιάκοπη. αυτό απαιτεί χρόνο.

Αφού τα είπε αυτά, διέταξε να με ταΐσουν, με έστειλε στο δρόμο και με άφησε να φύγω. Και δεν εξήγησε.

Πάλι πήγα. σκέφτηκε-σκέφτηκε, διάβασε-διάβασε, συλλογίστηκε-συλλογίστηκε για όσα μου είπε ο κύριος και δεν μπορούσε να καταλάβει. και ήθελα πολύ να καταλάβω, οπότε δεν κοιμήθηκα τα βράδια. Έχω περάσει διακόσια βερστάκια και τώρα μπαίνω σε μια μεγάλη επαρχιακή πόλη. Είδα ένα μοναστήρι εκεί. Σταματώντας στην αυλή του χάνι, άκουσα ότι ο ηγούμενος σε αυτό το μοναστήρι είναι ευγενικός, επιεικής και καταπληκτικός. Πήγα κοντά του. Με δέχτηκε ευγενικά, με κάθισε και άρχισε να με περιποιείται.

Άγιε Πατέρα! – είπα.

Λοιπόν, πώς να σωθείς; Ζήσε σύμφωνα με τις εντολές, αλλά προσευχήσου στον Θεό και θα σωθείς!

Ακούω ότι κάποιος πρέπει να προσεύχεται αδιάκοπα, αλλά δεν ξέρω πώς να προσεύχομαι αδιάκοπα, και δεν μπορώ καν να καταλάβω τι σημαίνει να προσεύχεσαι αδιάκοπα. Σε παρακαλώ, πατέρα μου, εξήγησέ μου αυτό.

Δεν ξέρω, αγαπητέ αδερφέ, πώς αλλιώς να σου το εξηγήσω. ΥΠΑΡΧΟΥΝ! Περιμένετε, έχω ένα βιβλίο, εξηγείται εκεί. και έφερε στον Άγιο Δημήτριο την πνευματική διδασκαλία του εσωτερικού ανθρώπου. Διαβάστε σε αυτή τη σελίδα.

Άρχισα να διαβάζω τα εξής: «Αυτά είναι τα λόγια των Αποστόλων: να προσεύχεστε αδιάκοπα – πρέπει να καταλαβαίνουμε την προσευχή που λειτουργεί με το νου: ο νους μπορεί πάντα να είναι πεισματάρης στον Θεό και να προσεύχεται σε αυτόν αδιάκοπα».

            Εξήγησέ μου αυτό, πώς μπορεί ο νους να είναι πάντα προσηλωμένος στον Θεό, να μην αποσπάται η προσοχή και να προσεύχεσαι αδιάκοπα.

Είναι πολύ περίεργο, εκτός σε ποιον θα το δώσει ο ίδιος ο Θεός, είπε ο ηγούμενος. Και δεν εξήγησε.

Έχοντας διανυκτερεύσει στο χώρο του, και το πρωί ευχαριστώντας τον για την ευγενική του υποδοχή, συνέχισα τον δρόμο μου, χωρίς να ξέρω πού πήγαινα. Πένθησε την έλλειψη κατανόησης του, αλλά για παρηγοριά διάβασε την Αγία Γραφή Περπάτησε έτσι για πέντε μέρες στον μεγάλο δρόμο. τελικά, το βράδυ, με πρόλαβε ένας ηλικιωμένος που φαινόταν ότι ήταν από τον κλήρο.

Στην ερώτησή μου, μου είπε ότι ήρθε από την έρημο, που απέχει 10 versts από τον κεντρικό δρόμο, και με κάλεσε να πάω μαζί του στην έρημο τους. Στη χώρα μας, είπε, οι ταξιδιώτες δέχονται, παρηγορούνται και σιτίζονται μαζί με τους επισκέπτες στο ξενοδοχείο.

Κατά κάποιο τρόπο δεν ήθελα να πάω μέσα και ανταποκρίθηκα στην πρόσκλησή του ως εξής: η ησυχία μου δεν εξαρτάται από το διαμέρισμα, αλλά από την πνευματική καθοδήγηση. Δεν κυνηγάω το φαγητό, έχω πολλά κράκερ στην τσάντα μου.

Και τι είδους οδηγία ψάχνετε και τι σας εκπλήσσει; Έλα μέσα, έλα μέσα, αγαπητέ αδερφέ, σε μας. έχουμε έμπειρους γέροντες που μπορούν να παρέχουν πνευματική τροφή και να μας καθοδηγήσουν στον αληθινό δρόμο, υπό το φως του λόγου του Θεού και του συλλογισμού των γονέων του Αγ.

Συνάντηση με έναν γέρο και τα πρώτα μαθήματα προσευχής

Βλέπεις, πάτερ, πριν από ένα χρόνο περίπου, όταν ήμουν κοντά στο τραπέζι, άκουσα την εξής εντολή από τον Απόστολο:προσεύχεσαι αδιάκοπα. Μη μπορώντας να το καταλάβω, άρχισα να διαβάζω τη Βίβλο. Και εκεί, επίσης, σε πολλά μέρη, βρήκα την εντολή του Θεού να προσεύχεται κανείς αδιάκοπα, πάντα, ανά πάσα στιγμή, σε κάθε μέρος, όχι μόνο σε όλες τις δραστηριότητες: όχι μόνο όταν είναι ξύπνιος, αλλά ακόμη και στον ύπνο.Κοιμάμαι και η καρδιά μου προσέχει . Αυτό με εξέπληξε πολύ και δεν μπορούσα να καταλάβω πώς θα μπορούσε να γίνει και με ποιους τρόπους. μια έντονη επιθυμία και περιέργεια προέκυψε μέσα μου. και μέρα νύχτα δεν έφευγε από το μυαλό μου. Και γι’ αυτό άρχισα να πηγαίνω στις εκκλησίες, να ακούω κηρύγματα για την προσευχή. αλλά όσο κι αν τους άκουσα, δεν έλαβα οδηγίες από κανέναν τους, πώς να προσεύχομαι αδιάκοπα. όλα μιλούσαν μόνο για την προετοιμασία για την προσευχή ή τους καρπούς της και άλλα παρόμοια, χωρίς να διδάσκουν πώς να προσεύχονται χωρίς διακοπή και τι σημαίνει μια τέτοια προσευχή. Διάβαζα συχνά τη Βίβλο και έλεγξα τι άκουσα με αυτήν. αλλά ταυτόχρονα δεν βρήκε την επιθυμητή γνώση. Και έτσι μένω ακόμα σε έκπληξη και ανησυχία.

            Ο γέρος σταυρώθηκε και άρχισε να λέει: Δόξα τω Θεώ, αγαπημένε αδερφέ, για αυτή την ανακάλυψή Του μέσα σου για μια ακαταμάχητη επιθυμία να γνωρίσεις την αδιάκοπη εσωτερική προσευχή. Αναγνώρισε σε αυτό τον τίτλο του Θεού και ηρέμησε, φροντίζοντας μέχρι εκείνη τη στιγμή να γινόταν πάνω σου η δοκιμασία της συναίνεσης της θέλησής σου στη φωνή του Θεού και να καταλάβεις ότι δεν φτάνεις με τη σοφία αυτού του κόσμου, ούτε με την εξωτερική διερεύνηση στο ουράνιο φως, την αδιάκοπη εσωτερική προσευχή, αλλά το αντίθετο. απλότητα καρδιάς Και επομένως δεν είναι καθόλου περίεργο που δεν μπορούσες να ακούσεις για το ουσιαστικό έργο της προσευχής και να μάθεις την επιστήμη για το πώς να επιτύχεις την αδιάκοπη δράση της. Και για να πούμε την αλήθεια, αν και πολλοί κηρύττουν για την προσευχή, και υπάρχουν πολλές διδασκαλίες για αυτήν από διάφορους συγγραφείς, αλλά επειδή όλος ο συλλογισμός τους βασίζεται κυρίως στο νου, στο συλλογισμό του φυσικού νου και όχι στην ενεργητική εμπειρία, διδάσκουν περισσότερο για το ανήκειν της προσευχής παρά για την ουσία. Ένας άλλος σκέφτεται θαυμάσια την αναγκαιότητα της προσευχής. το δεύτερο – για τη δύναμη και την ευεργεσία του: το τρίτο για τα μέσα για την τελειότητα της προσευχής, δηλαδή για το γεγονός ότι η προσευχή απαιτεί απαραίτητα επιμέλεια, προσοχή, ζεστασιά της καρδιάς, καθαρότητα σκέψης, συμφιλίωση με τους εχθρούς, ταπείνωση, λύπη κ.λπ. Και τι είναι η προσευχή; και πώς να μάθω να προσεύχομαι; – για αυτά, παρόλο που είναι οι πρώτες και πιο απαραίτητες ερωτήσεις, είναι πολύ σπάνιο να βρεθούν λεπτομερείς εξηγήσεις από τους κήρυκες αυτής της εποχής. Ως εκ τούτου, είναι πιο δύσκολο για την έννοια όλων των θεωρήσεων τους που αναφέρονται παραπάνω και απαιτούν μυστηριώδη διαχείριση, και όχι μόνο τη σχολική επιστήμη. Αλλά τι κρίμα που η μάταιη, αυθόρμητη σοφία μας αναγκάζει να μετρήσουμε τον Θεό με ανθρώπινο πρότυπο. Πολλοί σκέφτονται το θέμα της προσευχής τελείως διαστρεβλωμένα, νομίζοντας ότι τα προπαρασκευαστικά μέσα και τα κατορθώματα δημιουργούν την προσευχή, και όχι η προσευχή γεννά άθλους και όλες τις αρετές. Σε αυτή την περίπτωση, λανθασμένα μπερδεύουν τους καρπούς ή τις συνέπειες της προσευχής με τα μέσα και τις μεθόδους για αυτήν, και έτσι υποβαθμίζουν τη δύναμη της προσευχής. Και αυτό είναι εντελώς δυσάρεστο για τις ιερές γραφές: γιατί ο Απόστολος Παύλος δίνει μια οδηγία για την προσευχή με τα ακόλουθα λόγια:παρακαλώ γιατί πρώτα από όλα(πρώτα απ’ όλα)δημιουργώ προσευχές. – Εδώ η πρώτη διδασκαλία στη δήλωση του Αποστόλου για την προσευχή είναι ότι προμηθεύει πρώτα απ’ όλα το έργο της προσευχής:παρακαλώ, πρώτα απ’ όλα, κάντε προσευχές. Υπάρχουν πολλά καλά έργα που απαιτούνται από έναν Χριστιανό, αλλά το έργο της προσευχής πρέπει να προηγείται, γιατί χωρίς αυτό δεν μπορεί να γίνει άλλο καλό έργο. Είναι αδύνατον χωρίς προσευχή να βρεις τον δρόμο προς τον Κύριο, να κατανοήσεις την αλήθεια, να σταυρώσεις τη σάρκα με πάθη και πόθο, να φωτιστείς στην καρδιά από το φως του Χριστού και να σωθείς χωρίς προκαταρκτική, συχνή προσευχή. Λέω συχνή, γιατί η τελειότητα και η ορθότητα της προσευχής ξεφεύγει από τα όρια μας, ως Άγιος Απόστολος Παύλος: θα προσευχόμαστε ανάλογα με την ώρα, δεν ξέρουμε πώς θα είναι. Επομένως, μόνο η συχνότητα, η σταθερότητα αφήνεται στη μοίρα της ικανότητάς μας, ως μέσο για να επιτύχουμε την αγνότητα της προσευχής, που είναι η μητέρα κάθε πνευματικού αγαθού. Φρόντισε τη μητέρα σου, και θα σε κάνει παιδί, λέει ο άγιος Ισαάκ ο Σειρήν, μάθε να αποκτάς την πρώτη προσευχή και θα κάνεις βολικά όλες τις αρετές. Και όσοι δεν είναι εξοικειωμένοι με την πρακτική και τις μυστηριώδεις διδασκαλίες των γονέων του Αγ

            Σε αυτή τη συνέντευξη, προσεγγίσαμε χωρίς ευαισθησία σχεδόν την ίδια την έρημο. Για να μην μου λείψει αυτός ο σοφός γέροντας, αλλά μάλλον για να πάρω την άδεια του πόθου μου, έσπευσα να του πω: κάνε μου τη χάρη, τίμιε πατέρα, εξήγησέ μου τι σημαίνει συνεχής εσωτερική προσευχή και πώς να τη μάθω: Βλέπω ότι το ξέρεις λεπτομερώς και εκ πείρας.

Ο γέροντας δέχτηκε με αγάπη το αίτημά μου και με κάλεσε κοντά του: έλα σε μένα τώρα, θα σου δώσω το βιβλίο των αγίων γονέων, από τους οποίους μπορείς καθαρά και λεπτομερώς να κατανοήσεις και να μάθεις την προσευχή με τη βοήθεια του Θεού. Μπήκαμε στο κελί και ο γέροντας άρχισε να λέει το εξής: η συνεχής εσωτερική προσευχή του Ιησού είναι μια συνεχής, αδιάκοπη επίκληση του Θείου ονόματος του Ιησού Χριστού με στόμα, μυαλό και καρδιά, ενώ φανταζόμαστε τη συνεχή παρουσία Του και ζητώντας το έλεός Του σε όλες τις δραστηριότητες σε κάθε δραστηριότητα. Αποκαλύπτεται με τα ακόλουθα λόγια: Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με! Και αν κάποιος συνηθίσει σε αυτό το κάλεσμα, θα νιώσει μεγάλη παρηγοριά, και την ανάγκη να κάνει πάντα αυτή την προσευχή, ώστε να μην μπορεί να είναι χωρίς προσευχή, και θα ξεχύνεται από μόνη της.

Τώρα καταλαβαίνετε ότι υπάρχει αδιάκοπη προσευχή; – Σαφέστατα, πατέρα μου! Για όνομα του Θεού, μάθε με πώς να το πετύχω! – αναφώνησα με χαρά.

Διαβάζοντας “Καλοσύνη» και πνευματική πρόοδο

Πώς να μάθετε να προσεύχεστε, θα διαβάσουμε σχετικά σε αυτό το βιβλίο. Αυτό το βιβλίο ονομάζεταιΚαλοσύνη. Περιέχει μια πλήρη και λεπτομερή επιστήμη της αδιάλειπτης εσωτερικής προσευχής, που διδάσκεται από είκοσι πέντε αγίους. πατέρες, και είναι τόσο υψηλό και χρήσιμο που θεωρείται ο κύριος και πρώτος μέντορας στη στοχαστική πνευματική ζωή και, όπως αποκαλύπτει ο Άγιος Νικηφόρος, «χωρίς κόπο και ιδρώτα οδηγεί στη σωτηρία».

– Είναι υψηλότερο και ιερότερο από τη Βίβλο; – ρώτησα.

– Όχι, δεν είναι ανώτερη ή ιερότερη από τη Βίβλο, αλλά περιέχει από μόνη της την ελαφριά εξήγηση του τι περιέχεται μυστηριωδώς στη Βίβλο και δεν είναι λογικό στο ύψος της για το κοντόφθαλμο μυαλό μας. Σας παρουσιάζω ένα παράδειγμα αυτού: ο ήλιος είναι το μεγαλύτερο, λαμπρό και υπέροχο φως. αλλά δεν μπορείς να το συλλογιστείς και να το σκεφτείς με ένα απλό, απεριόριστο μάτι. Χρειάζεστε ένα διάσημο τεχνητό ποτήρι, αν και είναι ένα εκατομμύριο φορές μικρότερο και αμυδρό από τον ήλιο, μέσα από το οποίο θα μπορούσατε να κοιτάξετε αυτόν τον όμορφο βασιλιά των φώτων, να θαυμάσετε και να λάβετε τις πύρινες ακτίνες του. Και οι γραφές είναι ήλιος λαμπερός, καιΚαλοσύνη– χρειάζεσαι γυαλί.

Τώρα ακούστε, θα διαβάσω πώς να μάθω να προσεύχομαι συνεχώς. – Ο γέρος αποκάλυψεΚαλοσύνη, βρήκε τη διδασκαλία του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου και άρχισε: «κάτσε σιωπηλός και μόνος, σκύψε το κεφάλι, κλείσε τα μάτια· ανάσα πιο ήσυχα, κοίταξε μέσα στην καρδιά σου με τη φαντασία σου, φέρε το νου σου, δηλαδή τις σκέψεις σου από το κεφάλι στην καρδιά σου. Όταν αναπνέεις, πες: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με. διώξτε τις σκέψεις, έχετε ήρεμη υπομονή και επαναλάβετε αυτή την άσκηση πιο συχνά.

Τότε ο γέρος μου τα εξήγησε όλα αυτά, έδειξε ένα παράδειγμα, και διαβάσαμε και μεΚαλοσύνηΑγίου Γρηγορίου Σιναϊτ, και του Σεβ.Κάλιστακαι ο Ιγνάτιος. Ο γέρος μου εξήγησε όλα όσα είχα διαβάσει στο Dobrotolyubiya με δικά του λόγια. Άκουγα προσεκτικά τα πάντα με ενθουσιασμό, απορροφούσα τη μνήμη και προσπαθούσα να θυμάμαι όσο το δυνατόν περισσότερες λεπτομέρειες. Καθίσαμε λοιπόν όλο το βράδυ και, χωρίς να κοιμηθούμε, φύγαμε μέχρι το πρωί.

Ο γέροντας, αφήνοντάς με να φύγω, με ευλόγησε και μου είπε, μαθαίνοντας να προσεύχομαι, να πάω κοντά του με μια ειλικρινή εξομολόγηση και αποκάλυψη, γιατί χωρίς την πίστη του μέντορα, είναι άβολο και όχι πολύ επιτυχημένο να ασχολούμαι μόνος μου με εσωτερική εργασία.

Καθώς στεκόμουν στην εκκλησία, ένιωσα έναν διακαή ζήλο να μελετήσω την εσωτερική αδιάλειπτη προσευχή όσο το δυνατόν πιο σκληρά, και ζήτησα από τον Θεό να με βοηθήσει. Τότε σκέφτηκα, πώς θα πάω στον γέρο για συμβουλές ή για ένα πνεύμα με μια αποκάλυψη. τελικά δεν θα σε αφήσουν να μείνεις στο ξενοδοχείο για περισσότερες από τρεις μέρες, δεν υπάρχουν διαμερίσματα κοντά στην έρημο; Τελικά ακούστηκε ότι υπάρχει ένα χωριό 4 μίλια μακριά. Ήρθα εκεί για να ψάξω για ένα μέρος. και ευτυχώς για μένα ο Θεός μου έδειξε ευκολία. Προσέλαβα τον σύζυγό μου εκεί για όλο το καλοκαίρι να φροντίζει τον κήπο για να μπορώ να μένω μόνη μου σε μια καλύβα σε αυτόν τον κήπο. Δόξα τω Θεώ! – βρήκα ένα ήσυχο μέρος. Κι έτσι άρχισε να ζει και να μαθαίνει, σύμφωνα με τη μέθοδο που μου έδειξε, την εσωτερική προσευχή, και να πηγαίνει στον γέροντα.

Για μια εβδομάδα ασχολήθηκα επιμελώς με τη μελέτη της αδιάλειπτης προσευχής μόνος στον κήπο, όπως ακριβώς μου είχε εξηγήσει ο γέρος. Στην αρχή φαινόταν ότι το θέμα είχε φύγει. Τότε ένιωσα ένα μεγάλο φορτίο, τεμπελιά, πλήξη, συντριπτικό ύπνο και διάφορες σκέψεις συννέφιασαν πάνω μου. Με λύπη πήγα στον γέροντα και του είπα την κατάστασή μου. Εκείνος, αφού με συνάντησε ευγενικά, άρχισε να λέει: αυτός, αγαπημένε μου αδερφέ, είναι ο πόλεμος εναντίον σου του σκοτεινού κόσμου, στον οποίο τίποτα μέσα μας δεν είναι τόσο τρομερό όσο η εγκάρδια προσευχή, και γι’ αυτό προσπαθεί με κάθε τρόπο να σε εμποδίσει και να σε αποσπάσει από τη μελέτη της προσευχής. Ωστόσο, ο εχθρός δεν ενεργεί διαφορετικά παρά με το θέλημα και την τέρψη του Θεού, όσο είναι απαραίτητο για εμάς. Είναι σαφές ότι χρειάζεστε ακόμα μια δοκιμασία ταπεινότητας. και επομένως είναι ακόμη πολύ νωρίς να αγγίξουμε την ανώτερη καρδιακή είσοδο με υπερβολικό ζήλο, για να μην πέσουμε σε πνευματικό εγωισμό.

Εδώ θα σας διαβάσω για αυτή την περίπτωση μάθησης απόΚαλοσύνη. Ο γέροντας βρήκε τη διδασκαλία του ΣεβασμιωτάτουΝικηφόροςμοναχός και άρχισε να διαβάζει: “αν μετά από λίγη δουλειά δεν μπορείς να μπεις στη χώρα της καρδιάς όπως σου εξήγησαν, τότε κάνε αυτό που σου λέω και με τη βοήθεια του Θεού θα βρεις αυτό που ψάχνεις. Ξέρεις ότι η ικανότητα να μιλάς είναι στο λάρυγγα του κάθε ανθρώπου. αν θέλεις) και άσε με να το λέω συνέχεια: Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησέ με!

            Εδώ μπορείτε να ακούσετε πώς οι γονείς του Αγίου σε αυτή την περίπτωση, είπε ο γέρος. Και γι’ αυτό πρέπει τώρα να δεχτείτε την εντολή με εξουσία, να δημιουργήσετε την προσευχή του Ιησού όσο το δυνατόν περισσότερο. Να ένα κομπολόι για σένα, με το οποίο λες τουλάχιστον τρεις χιλιάδες προσευχές κάθε μέρα για πρώτη φορά. Είτε στέκεσαι, είτε κάθεσαι, είτε περπατάς είτε ξαπλώνεις, πες ασταμάτητα: Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με – όχι δυνατά και όχι βιαστικά. και φροντίστε να εκτελείτε πιστά τρεις χιλιάδες την ημέρα, μην προσθέτετε ή μειώνετε μόνοι σας. Ο Θεός θα σας βοηθήσει να επιτύχετε συνεχή καρδιακή δράση μέσω αυτού.

Δέχτηκα με χαρά αυτή την παραγγελία και πήγα στο μέρος μου. Άρχισα να αποδίδω σωστά, και ακριβώς όπως με δίδαξε ο γέρος. Ήταν δύσκολο για μένα δύο μέρες, και μετά έγινε τόσο εύκολο και επιθυμητό που όταν δεν κάνεις προσευχή, υπήρχε ένα είδος απαίτησης να ξανακάνεις την προσευχή του Ιησού και άρχισε να λέγεται πιο άνετα και με ευκολία, όχι όπως πριν με καταναγκασμό.

Το ανακοίνωσα στον γέροντα και με διέταξε να κάνω έξι χιλιάδες προσευχές την ημέρα, λέγοντας: Να είσαι ήρεμος και μόνο, όσο πιο πιστά μπορείς, να προσπαθείς να κάνεις τον αριθμό των προσευχών που σου έχουν εμπιστευτεί: ο Θεός θα σε ελεήσει.

Για μια ολόκληρη εβδομάδα, στη μοναχική μου καλύβα, περνούσα από έξι χιλιάδες προσευχές του Ιησού κάθε μέρα, χωρίς να νοιάζομαι για τίποτα και να μην κοιτάζω τις σκέψεις μου, ανεξάρτητα από το πώς πολέμησαν. μόνο αυτό προσπάθησε να κάνει, για να εκπληρώσει ακριβώς την εντολή του γέροντα, Και τι; – Είμαι τόσο συνηθισμένος στην προσευχή που όταν σταματήσω να την κάνω έστω και για λίγο, νιώθω ότι όσο κι αν κερδίζω κάτι, πόσο χάνω κάτι. Θα ξεκινήσω την προσευχή, και πάλι στο ίδιο λεπτό θα είναι εύκολη και παρηγορητική. Όταν συναντάς κάποιον, δεν θέλεις να μιλάς πια και θέλεις να είσαι μόνος και να προσεύχεσαι. το συνήθισε για μια εβδομάδα.

Αφού δεν με είδε για δέκα μέρες, ήρθε να με επισκεφτεί ο ίδιος ο γέρος. Του εξήγησα την κατάστασή μου. Αφού άκουσε, είπε: Τώρα έχεις συνηθίσει στην προσευχή, κοιτάς, διατηρείς και ενισχύεις αυτή τη συνήθεια, μη χάνεις χρόνο στο σκοτάδι και με τη βοήθεια του Θεού αποφάσισε να μην κάνεις δώδεκα χιλιάδες προσευχές την ημέρα μάταια. Μείνετε στην απομόνωση, σηκωθείτε νωρίτερα και πηγαίνετε για ύπνο αργότερα, έλα σε μένα για συμβουλές κάθε δύο εβδομάδες.

            Άρχισα να κάνω όπως με διέταξε ο γέρος, και την πρώτη μέρα, μετά βίας πρόλαβα να τελειώσω τον κανόνα των δώδεκα χιλιάδων μου αργά το βράδυ. Τη δεύτερη μέρα το έκανε εύκολα και με ευχαρίστηση. Στην αρχή, κατά τη συνεχή απαγγελία της προσευχής, ένιωσα κούραση, ή σαν να υστερούσε η γλώσσα και κάποια δυσκαμψία στα σαγόνια, αν και ευχάριστη, μετά έναν ελαφρύ και διακριτικό πόνο στην οροφή του στόματος, μετά ένιωσα έναν ελαφρύ πόνο στον αντίχειρα του αριστερού μου χεριού, που περνούσα από το κομπολόι, μου έδωσε μια ευχάριστη αίσθηση. Ταυτόχρονα, όλα αυτά έμοιαζαν να ενθουσιάζουν και να αναγκάζουν μεγαλύτερη δημιουργία προσευχής. Κι έτσι, την πέμπτη μέρα, έκανε πιστά δώδεκα χιλιάδες προσευχές και μαζί με τη συνήθεια, έλαβε ηδονή και κυνήγι.

Κάπως έτσι, νωρίς το πρωί, μια προσευχή θα με ξυπνούσε. Άρχισε να διαβάζει τις πρωινές προσευχές, αλλά η γλώσσα δεν τις πρόφερε επιδέξια, και όλη η επιθυμία φυσικά επιδίωκε να δημιουργήσει την προσευχή του Ιησού. Και όταν το ξεκίνησα, πόσο εύκολο και παρήγορο έγινε, και η γλώσσα και το στόμα φαινόταν να προφέρονται από μόνα τους χωρίς τον εξαναγκασμό μου! Πέρασα όλη τη μέρα μέσα στη χαρά και ήμουν σαν να ήμουν αποξενωμένος από όλα τα άλλα, σαν να ήμουν σε άλλη γη και έκανα εύκολα δώδεκα χιλιάδες προσευχές νωρίς το βράδυ. Ήθελα πολύ να κάνω και μια προσευχή, αλλά δεν τόλμησα να κάνω αυτό που πρόσταξε ο γέρος. Με αυτόν τον τρόπο και άλλες μέρες συνέχισα να επικαλώ το όνομα του Ιησού Χριστού με ευκολία και έλξη προς αυτόν.

Μετά πήγε στον γέρο για μια αποκάλυψη και του είπε αναλυτικά. Αφού άκουσε, άρχισε να μιλά: δόξα τω Θεώ που αποκαλύφθηκε μέσα σου το κυνήγι και η ελαφρότητα της προσευχής. Αυτή είναι μια φυσική ύλη, που προέρχεται από συχνή άσκηση και κατόρθωμα, όπως ακριβώς μια μηχανή, στην οποία δίνεται μια ώθηση ή μια δύναμη στον κύριο τροχό, ο οποίος για μεγάλο χρονικό διάστημα λειτουργεί μόνος του. και για να συνεχίσει την κίνησή του, αυτός ο τροχός πρέπει να λιπαίνεται και να σπρώχνεται. Βλέπετε, λοιπόν, με ποιες θαυμάσιες ικανότητες ο φιλάνθρωπος Θεός παρείχε ακόμη και την αισθησιακή φύση του ανθρώπου, που μπορεί να γίνει αισθητή ακόμη και έξω από τη χάρη και όχι σε καθαρό αισθησιασμό και σε αμαρτωλή ψυχή, όπως ήδη έχετε βιώσει εσείς; Και πόσο υπέροχο, υπέροχο και απολαυστικό είναι, όταν ο Κύριος ευχαρίστως ανοίγει το δώρο της αυθόρμητης πνευματικής προσευχής και καθαρίζει την ψυχή από τα πάθη; Αυτή η κατάσταση δεν απεικονίζεται, και η ανακάλυψη αυτού του μυστηρίου προσευχής είναι μια πρόγευση της γλυκύτητας της ουράνιας γης. Στους αναζητητές του Κυρίου θα αρέσει αυτό με την απλότητα μιας στοργικής καρδιάς! Τώρα σας το επιτρέπω: προσευχηθείτε όσο θέλετε, όσο το δυνατόν περισσότερο, προσπαθήστε να αφιερώσετε όλες τις ώρες της εγρήγορσής σας στην προσευχή και να επικαλείτε το όνομα του Ιησού χωρίς δισταγμό! Χριστός, παραδίνοντας ταπεινά τον εαυτό σου στο θέλημα του Θεού και περιμένοντας βοήθεια από Αυτόν: Πιστεύω ότι δεν θα σε αφήσει και θα κατευθύνει το δρόμο σου.

            Έχοντας αποδεχτεί αυτή την οδηγία, πέρασα όλο το καλοκαίρι σε συνεχή προφορική προσευχή στον Ιησού και ήμουν πολύ ήρεμος. Σε ένα όνειρο, συχνά ονειρευόμουν ότι έκανα μια προσευχή. Και κατά τη διάρκεια της ημέρας, αν τύχαινε να συναντήσω κάποιον, μου φαινόταν όλοι ευγενικοί σαν συγγενείς, παρόλο που δεν ασχολιόμουν μαζί τους. Οι ίδιες οι σκέψεις υποχώρησαν εντελώς, και δεν σκέφτηκα τίποτα, εκτός από την προσευχή, για να ακούσω την οποία άρχισε να κλίνει ο νους και η ίδια η καρδιά άρχισε να αισθάνεται ζεστασιά και κάποιο είδος ευχαρίστησης. Όταν έτυχε να έρθει στην εκκλησία, η μακρά λειτουργία της ερήμου φαινόταν σύντομη και δεν ήταν πια κουραστική για τις δυνάμεις, όπως πριν. Η απομονωμένη μου καλύβα μου φαινόταν υπέροχο παλάτι και δεν ήξερα πώς να ευχαριστήσω τον Θεό που μου έστειλε έναν τόσο άθλιο αμαρτωλό έναν τόσο σωτήριο πρεσβύτερο και μέντορα.

Ο θάνατος ενός γέρου και η αρχή μιας ανεξάρτητης διαδρομής

Αλλά για λίγο χρησιμοποίησα τις οδηγίες του ευγενικού και θεοσόφου γέρου μου – στο τέλος του καλοκαιριού πέθανε. Αφού τον αποχαιρέτησα με δάκρυα, ευχαριστώντας τον για την πατρική μου διδασκαλία, τον άθλιο, παρακάλεσα μετά από αυτόν για την ευλογία του το κομποσκοίνι με το οποίο προσευχόταν πάντα. Έτσι, έμεινα μόνος. Επιτέλους, το καλοκαίρι πέρασε και ο κήπος καθαρίστηκε. Άρχισα να ζω πουθενά. Ο άντρας με λογάριασε, μου έδωσε δύο ολόκληρα για φύλαξη, και έριξε μια σακούλα κροτίδες στο δρόμο, και πήγα πάλι να ταξιδέψω σε διάφορα μέρη. αλλά δεν περπατούσε πια όπως πριν από ανάγκη. Το να φωνάξω το όνομα του Ιησού Χριστού με ενθουσίασε στο δρόμο, και όλοι οι άνθρωποι έγιναν πιο ευγενικοί μαζί μου, φαινόταν σαν να άρχισαν όλοι να με αγαπούν.

Μια μέρα άρχισα να σκέφτομαι, πού να βάλω τα χρήματα που έλαβα για τη διατήρηση του κήπου και σε τι να τα χρησιμοποιήσω; ΥΠΑΡΧΟΥΝ! στάση! Ο γέρος έφυγε τώρα, δεν υπάρχει κανείς να διδάξει. θα αγοράσω τον εαυτό μουΚαλοσύνη, και θα μάθω την εσωτερική προσευχή από αυτόν. Σταυρώθηκα και πήγα με μια προσευχή. Έφτασε σε μια επαρχιακή πόλη και άρχισε να ρωτάει το Dobrotolyubstvo σε σειρές. Το βρήκα σε ένα μέρος, αλλά ακόμα και τότε μου ζητάνε τρία ολοκληρωμένα, και έχω μόνο δύο. παζάρεψε, παζάρεψε, αλλά ο έμπορος δεν υπέκυψε καθόλου. Τελικά είπε: Πήγαινε σε αυτή την εκκλησία, ρώτησε τον φύλακα της εκκλησίας εκεί. έχει ένα τόσο παλιό βιβλίο, ίσως σου το δώσει για δύο ολόκληρα. Πήγα και αγόρασα πραγματικά για δύο ολόκληρα ένα Kindness, όλα κακοποιημένα και παλιά. χαίρομαι που ο Abijak το έφτιαξε, το σκέπασε με ένα πανί και το έβαλε στην τσάντα με τη Βίβλο μου.

            Έτσι περπατώ τώρα, και προσεύχομαι συνεχώς την προσευχή του Ιησού, που είναι αγαπητή σε μένα και πιο γλυκιά από οτιδήποτε άλλο στον κόσμο. Μερικές φορές περπατάω εβδομήντα βερστ ή περισσότερα την ημέρα και δεν νιώθω ότι περπατάω. αλλά νιώθω μόνο ότι προσεύχομαι. Όταν με κυριεύσει ένα έντονο κρύο, αρχίζω να κάνω μια προσευχή έντονα και σύντομα θα ζεσταθώ παντού. Αν η πείνα αρχίσει να με νικάει, θα φωνάζω το όνομα του Ιησού Χριστού πιο συχνά και θα ξεχνάω ότι ήθελα να φάω. Όταν αρρωστήσω, αρχίζουν να πονάνε η πλάτη και τα πόδια μου, αρχίζω να ακούω την προσευχή και δεν νιώθω πόνο. Όποιος με προσβάλει, θα θυμάμαι μόνο πώς απολαμβάνουν την προσευχή του Ιησού. αμέσως θα περάσει η προσβολή και ο θυμός και θα τα ξεχάσω όλα. Έχω γίνει κάπως τρελή, δεν ανησυχώ για τίποτα, τίποτα δεν με απασχολεί, δεν θα κοιτούσα τίποτα φασαριόζικο και θα ήμουν μόνος. Είναι μόνο από συνήθεια που θέλει κανείς να δημιουργεί συνεχώς μια προσευχή, και όταν το κάνω, διασκεδάζω πολύ. Ο Θεός ξέρει τι μου συμβαίνει. Φυσικά, όλα αυτά είναι αισθησιακά ή, όπως είπε ο αείμνηστος γέροντας, φυσικά και τεχνητά από δεξιοτεχνία. αλλά δεν τολμώ ακόμη να αρχίσω να μελετώ και να κατακτώ την πνευματική προσευχή μέσα στην καρδιά μου, λόγω της αναξιότητας και της βλακείας μου. Περιμένω την ώρα του θελήματος του Θεού, ελπίζοντας στις προσευχές του αείμνηστου γέροντά μου. Ως εκ τούτου, αν και δεν έχω επιτύχει συνεχή πνευματική προσευχή στην καρδιά μου, αλλά δόξα τω Θεώ, τώρα καταλαβαίνω καθαρά το νόημα του ρητού που άκουσα στον Απόστολο:
      «Προσευχήσου αδιαλείπτως».

Η ιστορία ενός φίλου

Ένα ταξίδι στη Σιβηρία και η ιστορία του καπετάνιου

Για πολύ καιρό ταξίδευα σε διάφορα μέρη με την προσευχή του Ιησού να με συνόδευε, η οποία με ενθάρρυνε και με παρηγόρησε σε όλους τους τρόπους, σε όλες τις συναντήσεις και τις περιστάσεις. Τελικά, ένιωσα ότι θα ήταν καλύτερα να μείνω κάπου σε ένα μέρος, τόσο για άνετη μοναξιά όσο και για μελέτηΚαλοσύνη, που διάβασα έστω και λίγο τη φορά, χουχουλιάζω κατά τη διάρκεια διανυκτερεύσεων ή κατά τη διάρκεια της ημερήσιας ανάπαυσης. Ωστόσο, υπήρχε μια έντονη επιθυμία να εμβαθύνουμε συνεχώς σε αυτό, και με πίστη να αντλήσουμε από αυτό την αληθινή οδηγία για τη σωτηρία της ψυχής μέσω της καρδιακής προσευχής. Καθώς όμως, σύμφωνα με αυτήν την επιθυμία μου, δεν μπόρεσα να με προσλάβουν πουθενά, σε καμία χειρωνακτική εργασία, λόγω της μη χρήσης του αριστερού μου χεριού από την παιδική ηλικία. και ως εκ τούτου, επειδή δεν μπορούσα να έχω μόνιμο καταφύγιο, πήγα στις χώρες της Σιβηρίας, στον Άγιο Ιννοκέντιο του Ιρκούτσκ, με σκοπό να μείνω άφωνος στα δάση και τις στέπες της Σιβηρίας, και επομένως θα ήταν πιο βολικό να ασχοληθώ με την προσευχή και το διάβασμα. Περπάτησα λοιπόν, αλλά χωρίς να σταματήσω έκανα μια προφορική προσευχή. Τελικά, μετά από λίγο, ένιωσα ότι η ίδια η προσευχή άρχισε με κάποιο τρόπο να μπαίνει στην καρδιά, δηλαδή η καρδιά, κατά τη διάρκεια των συνηθισμένων χτυπημάτων της, άρχισε να λέει λόγια προσευχής στον εαυτό της με κάθε χτύπο, για παράδειγμα: 1) Κύριε, 2) Ιησού, 3) Χριστέ, κλπ. Σταμάτησα να λέω μια προσευχή με το στόμα μου, και άρχισα να ακούω επιμελώς τι λέει η καρδιά μου. ενθυμούμενος πώς ο αείμνηστος γέρος μου εξήγησε πόσο ευχάριστο ήταν. Τότε άρχισε να νιώθει ένα λεπτό πόνο στην καρδιά του και στις σκέψεις του μια τέτοια αγάπη για τον Ιησού Χριστό που φαινόταν ότι αν Τον έβλεπε, θα ορμούσε να σηκωθεί και δεν θα τα άφηνε να φύγουν από τα χέρια του, γλυκά λυγίζοντας, σε κλάματα, αλλά χάρη στο γεγονός ότι δίνει τόση παρηγοριά για το όνομά Του, αγαπητέ.

Αργότερα, ένα είδος ευεργετικής θέρμανσης άρχισε να εμφανίζεται στην καρδιά και αυτή η ζεστασιά εξαπλώθηκε σε όλο το στήθος. Αυτό με έστρεψε ιδιαίτερα στο επιμελές διάβασμαΚαλοσύνη, για να εμπιστευτώ τα συναισθήματά μου και να μάθω περαιτέρω την πρακτική της εσωτερικής καρδιακής προσευχής. γιατί χωρίς αυτή την πεποίθηση, φοβόμουν ότι δεν θα έπεφτα στην ομορφιά, ή ότι δεν θα έκανα φυσικές ενέργειες για χάρη, και ότι δεν θα μου έκανε εντύπωση η γρήγορη απόκτηση της προσευχής, όπως άκουσα από τον αείμνηστο γέροντα. Και γι’ αυτό περπατούσα περισσότερο τη νύχτα, και κυρίως περνούσα τις μέρες διαβάζοντας Dobrotolyubiy, καθισμένος στο δάσος κάτω από τα δέντρα. Αχ, πόσα νέα, πόσα σοφά και άγνωστα ακόμη μου έχει αποκαλύψει το διάβασμα! Κάνοντας εξάσκηση σε αυτό, έφαγα τέτοια ευχαρίστηση που δεν μπορούσα καν να φανταστώ μέχρι τώρα. Πράγματι, αν και ορισμένα αποσπάσματα ήταν ακατανόητα όταν διαβάστηκαν στον παράλογο νου μου, οι συνέπειες που προέρχονται από την προσευχή της καρδιάς μου εξήγησαν την παρεξήγηση. Επιπλέον, κατά καιρούς έβλεπα σε όνειρο τον αποθανόντα γέροντά μου, ο οποίος μου εξήγησε πολλά, και όλο και περισσότερο έδινε την ανόητη ψυχή μου στην ταπείνωση. Χάρηκα τόσο πολύ για δύο καλοκαιρινούς μήνες. Ταξίδεψα περισσότερο μέσα στα δάση και στα μονοπάτια: αν έφτανα σε ένα χωριό, θα ζητούσα ένα σακουλάκι κροτίδες, και μια χούφτα αλάτι, και θα έριχνα ένα παντζάρι νερό, και ξανά πήγαινα εκατό βερστάκια.

Από τις αμαρτίες της άθλιας ψυχής μου, ή από την ανάγκη για πνευματική ζωή, ή από καλύτερη διδασκαλία και εμπειρία, άρχισαν να εμφανίζονται πειρασμοί προς το τέλος του καλοκαιριού. Δηλαδή: Βγήκα στον κεντρικό δρόμο, το σούρουπο δύο άτομα που έμοιαζαν με στρατιώτες με πρόλαβαν. άρχισε να απαιτεί χρήματα. Όταν είπα ότι δεν έχω ούτε μια δεκάρα, δεν το πίστεψαν και φώναξαν προκλητικά: “Λέτε ψέματα! Οι ταξιδιώτες μαζεύουν πολλά λεφτά!” Ένας από αυτούς είπε: «Δεν έχω πολλά να μιλήσω μαζί του» και με χτύπησε στο κεφάλι με ένα ρόπαλο και έπεσα αναίσθητος. Δεν ξέρω πόση ώρα έμεινα αναίσθητος. αλλά όταν ξύπνησα, είδα ότι ήμουν ξαπλωμένη δίπλα στο δάσος κοντά στο δρόμο, σκισμένη και η τσάντα μου είχε φύγει. κόπηκαν μόνο τα σχοινιά στα οποία το κουβαλούσαν. Δόξα τω Θεώ που δεν μου πήραν το διαβατήριό μου, που ήταν στο παλιό μου καπέλο, για να καταθέσω το συντομότερο δυνατό όπου χρειαζόταν. Όταν σηκώθηκα, έκλαψα πικρά, όχι τόσο από τον πονοκέφαλο, αλλά επειδή τα βιβλία μου, Βίβλος καιΚαλοσύνηπου ήταν στην τσάντα. Ούτε μέρα ούτε νύχτα σταμάτησα να θρηνώ και να κλαίω. Πού είναι τώρα η Βίβλος μου, την οποία διάβαζα από παιδί και την είχα πάντα μαζί μου; Πού είναι η Καλοσύνη μου, από την οποία άντλησα και οδηγίες και παρηγοριά; Εγώ, ο άθλιος, έχασα και τον πρώτο και τον τελευταίο θησαυρό της ζωής μου, χωρίς να τον χορτάσω ακόμα. Θα προτιμούσα να σκοτωθώ εντελώς παρά να ζήσω χωρίς αυτή την πνευματική τροφή! Δεν μπορώ να τα αγοράσω ξανά τώρα!

Για δύο μέρες δεν μπορούσα να κουνήσω τα πόδια μου, εξαντλημένος από αυτή τη θλίψη. και στο τρίτο, εντελώς εξουθενωμένος, έπεσε κάτω από ένα θάμνο και αποκοιμήθηκε. Βλέπω λοιπόν στο όνειρο, σαν να είμαι στην έρημο στο κελί του γέρου μου, να θρηνώ τη θλίψη μου. Ο γέρος, παρηγορώντας με, άρχισε να λέει: αυτό είναι ένα μάθημα για σένα να είσαι απαθής για τα γήινα πράγματα για ένα πιο άνετο ταξίδι στον παράδεισο. Αυτό σου επιτρέπεται για να μην πέσεις και ο πόθος είναι πνευματικός. Ο Θεός θέλει ο Χριστιανός να απορρίψει εντελώς τη θέλησή του, την επιθυμία και κάθε πάθος για αυτόν και να παραδοθεί ολοκληρωτικά στο Θείο Του. Κανονίζει όλες τις περιπτώσεις προς όφελος και σωτηρία του ανθρώπου.Όλοι θέλουν να σωθούν. Και ως εκ τούτου κέφι και πιστέψτε ότιμε τον πειρασμό, ο Κύριος θα δημιουργήσει μια περίσσεια. Και σύντομα θα παρηγορηθείς πολύ περισσότερο από ό,τι λυπάσαι τώρα. Με αυτά τα λόγια ξύπνησα, ένιωσα μια ενδυνάμωση της δύναμής μου και στην ψυχή μου σαν ένα είδος αυγής και ηρεμίας. Ας γίνει το θέλημα του Θεού, είπα, σταυρώθηκα, σηκώθηκα και έφυγα. Η προσευχή άρχισε πάλι να λειτουργεί στην καρδιά μου όπως πριν, και για τρεις μέρες ταξίδευα ειρηνικά.

            Ξαφνικά, προσπερνάω μια ομάδα ανθρακωρύχων στο δρόμο, τους οποίους συνοδεύει η συνοδεία. Συγκρίνοντας τον εαυτό μου μαζί τους, είδα δύο άτομα που με είχαν ληστέψει και καθώς έρχονταν από την άλλη πλευρά, έπεσα στα πόδια τους και τους ζήτησα πειστικά να μου πουν πού ήταν τα βιβλία μου; Στην αρχή δεν μου έδωσαν σημασία και μετά ένας από αυτούς άρχισε να λέει: αν μας δώσεις κάτι, θα σου πούμε πού είναι τα βιβλία σου. Δώσε μας ένα σύνολο. Ορκίστηκα ότι θα δώσω, σίγουρα θα δώσω, ακόμα κι αν ζητήσω τον κόσμο για χάρη του Χριστού. εδώ όταν θέλεις πάρε το διαβατήριό μου ως ενέχυρο. Είπαν ότι με το βαγόνι μεταφέρονταν τα βιβλία μου μαζί με άλλα κλεμμένα από αυτούς. Πώς μπορώ να τα πάρω; Ζητήστε τον καπετάνιο που μας συνοδεύει. Έτρεξα στον καπετάνιο και εξήγησα λεπτομερώς. Παρεμπιπτόντως, με ρώτησε: μπορείτε πραγματικά να διαβάσετε τη Βίβλο; Όχι μόνο μπορώ να διαβάσω τα πάντα, απάντησα, αλλά μπορώ επίσης να γράψω: θα δείτε την επιγραφή στη Βίβλο ότι είναι δική μου. αλλά το διαβατήριό μου δείχνει το ίδιο όνομα και ψευδώνυμο. Ο καπετάνιος άρχισε να μιλάει: Αυτοί οι απατεώνες είναι φυγάδες στρατιώτες, ζούσαν σε μια πιρόγα και λήστεψαν πολλούς. Χθες τους έπιασε μια έξυπνη τρύπα, από την οποία ήθελαν να χτυπήσουν ένα τρίποντο. Υποθέτω ότι θα σας δείξω τα βιβλία σας όταν είναι εδώ. αλλα πας να κοιμηθεις μαζι μας? δεν είναι μακριά, είναι τέσσερα βερστ, διαφορετικά δεν θα χρειαστεί να σταματήσετε τη σκηνή και το τρένο. Πήγα με χαρά στο άλογο του καπετάνιου και μίλησα μαζί του. Είδα ότι είναι καλός και τίμιος άνθρωπος, και δεν είναι πια νέος. Με ρώτησε ποιος είμαι, από πού είμαι και πού πηγαίνω. Απάντησα σε όλα με ειλικρίνεια. και έτσι φτάσαμε στην καλύβα της σκηνής για τη νύχτα. Αφού βρήκε τα βιβλία μου, μου τα έδωσε και μου είπε: πού θα πας το βράδυ, να περάσεις τη νύχτα εδώ στο χολ μου. έμεινα.

Όταν έλαβα τα βιβλία, χάρηκα τόσο πολύ που δεν ήξερα πώς να ευχαριστήσω τον Θεό. πίεσε τα βιβλία στο στήθος μου και τα κράτησε μέχρι που τα χέρια μου οστεοποιήθηκαν. Δάκρυα κύλησαν από τα μάτια μου από χαρά, και η καρδιά μου χτυπούσε γλυκά από χαρά!

Ο καπετάνιος, κοιτώντας με, ρώτησε: Είναι ξεκάθαρο ότι σου αρέσει να διαβάζεις τη Βίβλο. Δεν μπορούσα να απαντήσω από χαρά, απλά έκλαψα. Και συνέχισε: Εγώ ο ίδιος, αδελφέ, διαβάζω προσεκτικά το Ευαγγέλιο κάθε μέρα. Ταυτόχρονα, ξεκούμπωσε τη στολή του και έβγαλε ένα μικρό Ευαγγέλιο του Τύπου του Κιέβου, όλο σφυρήλατο σε ασήμι. Κάτσε, θα σου πω τι με οδήγησε σε αυτό. Αλλά σερβίρετε το δείπνο!

            Καθίσαμε στο τραπέζι, άρχισε να λέει ο καπετάνιος: Υπηρέτησα στο στρατό από μικρός, όχι στη φρουρά. ήξερε την υπηρεσία και του άρεσε να είναι υπεύθυνος, σαν καλός σημαιοφόρος. Αλλά τα καλοκαίρια ήταν μικρά, φίλοι επίσης. δυστυχώς συνήθισα να πίνω αλλά στο τέλος εμφανίστηκε και η αρρώστια της μέθης. όταν δεν πίνω, είμαι καλός αξιωματικός, αλλά αν καπνίζω, θα είμαι στο κρεβάτι για έξι εβδομάδες. Με έβαλαν πολύ καιρό, τελικά από την αγένεια του αρχηγού με μέθυσαν, με έκαναν φαντάρο τρία χρόνια, με μετάθεση στη φρουρά? κι αν δεν διορθωνόμουν και σταματούσα να πίνω, με απείλησαν με την πιο αυστηρή τιμωρία. Σε αυτήν την άτυχη κατάσταση, όσο κι αν προσπάθησα να συγκρατηθώ, και όσο κι αν μου περιποιήθηκαν, δεν μπορούσα να αφήσω το πάθος μου, και γι’ αυτό ήθελαν να με μεταφέρουν στις σωφρονιστικές εταιρείες. Αφού το άκουσα αυτό, δεν ήξερα τι να κάνω με τον εαυτό μου.

Μια μέρα καθόμουν στον στρατώνα και σκεφτόμουν. Ξαφνικά, ένας μοναχός μπήκε μέσα μας με ένα βιβλίο για τη συλλογή για την εκκλησία. Όποιος μπορούσε, υπέβαλε. Εκείνος πλησιάζοντας με ρώτησε: «Γιατί είσαι τόσο λυπημένος;» Εγώ, μιλώντας μαζί του, είπα τη θλίψη μου. Ο μοναχός, συμπονώντας την κατάστασή μου, άρχισε: το ίδιο συνέβαινε και με τον ίδιο μου τον αδελφό, και αυτό τον βοήθησε: ο πνευματικός του πατέρας του έδωσε το Ευαγγέλιο και διέταξε σθεναρά ότι όποτε ήθελε κρασί, να διαβάζει τουλάχιστον ένα κεφάλαιο από το Ευαγγέλιο. αν ήθελε ξανά, θα διάβαζε ξανά το επόμενο κεφάλαιο. Ο αδερφός μου άρχισε να το κάνει, και σε λίγο χάθηκε το πάθος του για το ποτό, και τώρα δεν έχει πάρει ούτε σταγόνα λυκίσκο στο στόμα του εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Κάντε το και θα δείτε τα οφέλη. Έχω το ευαγγέλιο, φαντάζομαι θα σας το φέρω.

            Αφού το άκουσα, του είπα: Πού μπορεί να με βοηθήσει το Ευαγγέλιό σου, όταν ούτε οι κόποι μου ούτε τα ιατρικά βοηθήματα μπορούσαν να με κρατήσουν; Το είπα αυτό γιατί δεν έχω διαβάσει ποτέ τα ευαγγέλια. Μην το λες αυτό, αντέτεινε ο μοναχός, σε διαβεβαιώνω ότι θα είναι χρήσιμο. Την επόμενη μέρα, ο μοναχός μου έφερε αυτό το Ευαγγέλιο. Το άνοιξα, κοίταξα, διάβασα και είπα: Δεν θα το πάρω. Δεν θα καταλάβεις τίποτα εδώ. και δεν συνηθίζω να διαβάζω τη σφραγίδα της εκκλησίας. Ο μοναχός συνέχισε να με πείθει ότι υπάρχει μια δύναμη χάρης στα λόγια του Ευαγγελίου. γιατί αυτό που είναι γραμμένο σε αυτό είναι αυτό που μίλησε ο ίδιος ο Θεός. Δεν είναι απαραίτητο να μην καταλαβαίνετε, απλά διαβάστε προσεκτικά. Ένας άγιος είπε: αν δεν καταλαβαίνεις τον Λόγο του Θεού, τότε οι δαίμονες καταλαβαίνουν αυτό που διαβάζεις και τρέμουν. εξάλλου, ένα μεθυσμένο πάθος εξιτάρει αναγκαστικά τους δαίμονες. Αλλά να τι θα σας πω: ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος γράφει ότι ακόμη και ο ίδιος ο ναός στον οποίο φυλάσσεται το Ευαγγέλιο τρομάζει τα πνεύματα του σκότους και είναι άβολα προσβάσιμος στα τεχνάσματα τους. Δεν θυμάμαι – έδωσα κάτι σε εκείνον τον μοναχό, του πήρα αυτό το Ευαγγέλιο και το έβαλα σε ένα κουτί με τα άλλα μου πράγματα και το ξέχασα. Μετά από λίγο ήρθε η ώρα να ρωτήσω, ο θάνατος ήθελε κρασί, και ξεκλείδωσα γρήγορα το κουτί για να πάρω τα χρήματα και να τρέξω στο χάνι. Το πρώτο πράγμα που τράβηξε την προσοχή μου ήταν το Ευαγγέλιο και θυμήθηκα γρήγορα όλα όσα μου είχε πει ο μοναχός, τα ξεδίπλωσα και άρχισα να διαβάζω πρώτα το 1ο κεφάλαιο του Ματθαίου. Αφού το διάβασα μέχρι το τέλος, δεν κατάλαβα τίποτα. και θυμήθηκε ότι ο μοναχός είπε: δεν χρειάζεται να μην καταλαβαίνεις, απλά διάβασε προσεκτικά. Επιτρέψτε μου, νομίζω, να διαβάσω ένα άλλο κεφάλαιο. Το διάβασα και έγινε πιο ξεκάθαρο. Δώσε και τρίτον? μόλις το ξεκίνησε, ξαφνικά ένα κουδούνι χτύπησε στους στρατώνες: σε μέρη στα κρεβάτια. Ως εκ τούτου, ήταν αδύνατο να πάει πέρα ​​από την πύλη. οπότε έμεινα.

Σηκώνοντας το πρωί, και βολεύοντας να πάω για κρασί, σκέφτηκα: Θα διαβάσω ένα κεφάλαιο από το Ευαγγέλιο, τι θα γίνει; Το διάβασα και δεν πήγα. Ήθελα πάλι κρασί. Άρχισα να διαβάζω και έγινε πιο εύκολο. Αυτό με ενθουσίασε. και με κάθε παρόρμηση για κρασί άρχισα να διαβάζω στο κεφάλι του Ευαγγελίου. Από τότε όλα ήταν πιο εύκολα, τελικά, μόλις τελείωσε και τους τέσσερις Ευαγγελιστές, το πάθος για το ποτό πέρασε εντελώς, και έγινε βδέλυγμα. Και για είκοσι ακριβώς χρόνια δεν έχω καταναλώσει καθόλου μεθυστικό ποτό.

Όλοι έμειναν έκπληκτοι με αυτή την αλλαγή: μετά από τρία χρόνια, προήχθηκα ξανά στο βαθμό του αξιωματικού, και μετά στους επόμενους βαθμούς, και τελικά, με έκαναν διοικητή. Παντρεύτηκα, η γυναίκα μου ήταν ευγενική, κάναμε μια περιουσία, και τώρα, δόξα τω Θεώ, ζούμε, και βοηθάμε τους φτωχούς, με τη δύναμη των ούρων, δεχόμαστε το παράξενο. Έχω ήδη έναν γιο αξιωματικό και όμορφο τύπο.

            Άκου, αφού θεραπεύτηκα από το μεθύσι, έκανα όρκο στον εαυτό μου, κάθε μέρα, για όλη μου τη ζωή, να διαβάζω το Ευαγγέλιο, σύμφωνα με ολόκληρο τον Ευαγγελιστή για μια μέρα· παρά τα όποια εμπόδια. Αυτό κάνω τώρα. Αν γίνονται πολλά στο γραφείο μου και είμαι πολύ κουρασμένος, τότε το βράδυ, ξαπλωμένος, θα κάνω τη γυναίκα μου ή τον γιο μου να διαβάσουν ολόκληρο τον Ευαγγελιστή από πάνω μου, και έτσι ακολουθώ αυστηρά αυτόν τον κανόνα μου. Σε ευγνωμοσύνη και για τη δόξα του Θεού, πλαισίωσα αυτό το Ευαγγέλιο σε καθαρό ασήμι, και το φοράω πάντα στο στήθος μου.

Άκουσα με ευχαρίστηση αυτές τις ομιλίες του καπετάνιου και του είπα: Είδα το ίδιο παράδειγμα: στο χωριό μας, στο εργοστάσιο, ένας αφέντης ήταν πολύ επιδέξιος στη δουλειά του, καλός και αγαπητός κύριος, αλλά δυστυχώς έπινε κι αυτός, και συχνά. Ένας θεοσεβούμενος άνθρωπος τον συμβούλεψε ότι όταν ήθελε κρασί, έπρεπε να κάνει 33 προσευχές Ιησού, προς τιμήν της Αγίας Τριάδας, και σύμφωνα με τον αριθμό των τριάντα τριών ετών της επίγειας ζωής του Ιησού Χριστού. Ο Δάσκαλος υπάκουσε, άρχισε να το κάνει και σύντομα σταμάτησε να πίνει. Τι άλλο όμως; μετά από τρία χρόνια πήγε στο μοναστήρι.

Και τι είναι ανώτερο, ρώτησε ο καπετάνιος – η προσευχή του Ιησού ή το Ευαγγέλιο; – Είναι το ίδιο, απάντησα, – ότι το Ευαγγέλιο είναι η προσευχή του Ιησού. γιατί το Θείο όνομα του Ιησού Χριστού περιέχει όλες τις ευαγγελικές αλήθειες. Οι Άγιοι Πατέρες λένε ότι η προσευχή του Ιησού είναι μια περίληψη ολόκληρου του Ευαγγελίου.

Τελικά προσευχηθήκαμε. ο καπετάνιος άρχισε να διαβάζει το Ευαγγέλιο του Μάρκου από την αρχή, και θα ακούσω και θα δημιουργήσω μια προσευχή στην καρδιά μου. Στις δύο η ώρα το πρωί ο καπετάνιος τελείωσε τον Ευαγγελιστή, και πήγαμε να ξεκουραστούμε.

Ως συνήθως, σηκώθηκα νωρίς το πρωί. κοιμόμουν ακόμη, και μόλις άρχισε να ξημερώνει, όρμησα στην αγαπημένη μουΚαλοσύνη. Με τι χαρά το άνοιξα! Ήταν σαν να είδε τον πατέρα του, που ήταν μακριά, ή σαν να είδε έναν φίλο που είχε αναστηθεί από τους νεκρούς. Τον πίεσα και ευχαρίστησα τον Θεό που μου το έδωσε πίσω. αμέσως άρχισα να διαβάζω «Θεόληπτοςτης Φιλαδέλφειας», στο 2ο μέρος του Δοβροτολιούβιου. Με εξέπληξε η διδασκαλία του, στην οποία προτείνει ταυτόχρονα, στον ίδιο άνθρωπο, να στείλει τρία διαφορετικά πράγματα: να κάθεται σε ένα γεύμα, λέει, να δίνει τροφή στο σώμα, να διαβάζει στο αυτί και να προσευχεται στο μυαλό. Αλλά η ανάμνηση της τελευταίας, χαρούμενης βραδιάς, που βίωσα πραγματικά μου επέτρεψε αυτή τη σκέψη. Και εδώ μου αποκαλύφθηκε το μυστικό, ότι το μυαλό και η καρδιά δεν είναι το ίδιο.

Όταν σηκώθηκε ο καπετάνιος, βγήκα να τον ευχαριστήσω για την καλοσύνη του και να τον αποχαιρετήσω. Μου έδωσε τσάι, μου έδωσε ένα ολόκληρο και μου είπε αντίο. Έτσι συνέχισα το δρόμο μου, χαρούμενος.

            Αφού πέρασα το βερστ, θυμήθηκα ότι είχα υποσχεθεί στους στρατιώτες ένα πλήρες, το οποίο απροσδόκητα έχω τώρα. Να τους το δώσω ή όχι; Μια σκέψη μου είπε: σε χτύπησαν και σε λήστεψαν, και δεν μπορούν να το χρησιμοποιήσουν προς όφελός τους, γιατί είναι υπό κράτηση. Και μια άλλη σκέψη φανταζόταν κάτι άλλο: θυμήσου τι είναι γραμμένο στη Βίβλο: “Αν θέλει ο εχθρός σου, πνίξε τον. . Πεπεισμένος, επέστρεψα και μόλις πλησίασα στη σκηνή, όλα τα κολιέ βγήκαν έξω για να οδηγηθούν στον επόμενο σταθμό. Έτρεξα γρήγορα, έβαλα τον πρώην φίλο μου στα χέρια μου και είπα: μετανοήστε και προσευχηθείτε: Ο Ιησούς Χριστός είναι φιλάνθρωπος, δεν θα σας αφήσει! Και με αυτό τους άφησε και πήγε προς την άλλη κατεύθυνση στο δρόμο του.

Έχοντας περάσει 50 versts κατά μήκος του κεντρικού δρόμου, αποφάσισα να στραφώ στον ταξιδιωτικό οδηγό για περισσότερη μοναξιά και άνετο διάβασμα. Για πολλή ώρα περπατούσα μέσα στα δάση, περιστασιακά συναντούσα μικρά χωριά. Μερικές φορές περνούσε όλη τη μέρα στο δάσος, διαβάζοντας επιμελώςΚαλοσύνη; Πήρα πολλές περίεργες γνώσεις από αυτόν. Η καρδιά μου άναψε στην ένωση με τον Θεό, με τη βοήθεια της εσωτερικής προσευχής, την οποία επιδίωξα να μάθω, υπό την καθοδήγηση και τον έλεγχο της Καλοσύνης. και ταυτόχρονα, στεναχωριόμουν που δεν είχα βρει ακόμα ένα καταφύγιο όπου θα μπορούσα να ασχολούμαι ήσυχα με το διάβασμα όλη την ώρα.

Εκείνη την εποχή διάβαζα και τη Βίβλο μου και ένιωσα ότι άρχισα να την καταλαβαίνω πιο καθαρά, σε αντίθεση με πριν, όταν τόσα πολλά μου φαινόταν ακατανόητα, και συχνά εκπλήσσομαι. Σωστά λένε οι άγιοι γονείς ότιΚαλοσύνηείναι το κλειδί για το ξεκλείδωμα των μυστηρίων της γραφής. Διαχειρίζοντάς το, άρχισα να καταλαβαίνω εν μέρει τη μυστική σημασία του Λόγου του Θεού. άρχισε να μου αποκαλύπτεται ποιο είναι το πιο εσώτερο μυστικό της καρδιάς ενός ανθρώπου, ποιο είναι η αληθινή προσευχή, ποια είναι η λατρεία του πνεύματος, ποια είναι η βασιλεία μέσα μας, ποιο είναι το άρρητο αίτημα του Αγίου Πνεύματος που αναστενάζει, να είσαι μέσα μου, να μου δώσεις την καρδιά σου, δηλαδή να φορέσω τον Χριστό, που σημαίνει ο αρραβώνας του Πνεύματος κ.λπ. με την καρδιά μου, όλα όσα με περιέβαλλαν μου φάνηκαν με υπέροχη μορφή: δέντρα, γρασίδι, πουλιά, γη, αέρας, φως, όλα μου έλεγαν ότι υπάρχουν για τον άνθρωπο, μαρτυρούν την αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο και όλα προσεύχονται, όλα τραγουδούν τη δόξα του Θεού. Και από αυτό κατάλαβα αυτό που λέγεται στη Dobrotolyubia «η διαχείριση των λόγων ενός πλάσματος» και είδα έναν τρόπο με τον οποίο μπορείς να μιλήσεις με τα δημιουργήματα του Θεού.

Μια συνάντηση με έναν δασολόγο σε ένα απομακρυσμένο δάσος

Ταξίδευα έτσι για πολύ καιρό. Τελικά, μπήκε σε ένα τόσο απομακρυσμένο μέρος που για τρεις μέρες δεν συνάντησε ούτε ένα χωριό. Τα κράκερ μου είχαν φύγει όλα, και ήμουν πολύ λυπημένος για να μην πεθάνω από την πείνα. Όταν άρχισα να προσεύχομαι με την καρδιά μου, η απελπισία μου πέρασε, παραδόθηκα ολοκληρωτικά στο θέλημα του Θεού και έγινα ευδιάθετος και ήρεμος. Λίγοι πέρασαν κατά μήκος του δρόμου που βρισκόταν κοντά σε ένα τεράστιο δάσος, είδα μπροστά μου ένα σκυλί της αυλής που έτρεξε έξω από αυτό το δάσος. Της έγνεψα κι εκείνη, ανεβαίνοντας, άρχισε να με χαϊδεύει. Χάρηκα και σκέφτηκα: αυτό είναι το έλεος του Θεού! – σίγουρα ένα κοπάδι βόσκει σε αυτό το δάσος, και φυσικά είναι ένα ήμερο ποιμενικό σκυλί ή ίσως ένας κυνηγός είναι έξω για το κυνήγι. ή έτσι, ή έτσι, αλλά τουλάχιστον μπορώ να παρακαλέσω για λίγο ψωμί, γιατί δεν έχω φάει άλλη μέρα, ή μπορώ να ρωτήσω πού υπάρχει κοντινό χωριό. Επιστρέφοντας στο πλευρό μου και βλέποντας ότι δεν υπήρχε τίποτα να μου πάρει, ο σκύλος έτρεξε ξανά στο δάσος κατά μήκος του στενού μονοπατιού από το οποίο έφτασε στο δρόμο. Την ακολούθησα. αφού περπάτησε διακόσια βήματα, είδε ανάμεσα στα δέντρα ότι ο σκύλος είχε μπει σε μια τρύπα, από την οποία άρχισε να γαβγίζει.

Ένας αδύνατος, χλωμός, μεσήλικας άνδρας βγαίνει μέσα από ένα χοντρό δέντρο. Με ρώτησε πώς έφτασα εδώ; Τον ρώτησα, γιατί είναι εδώ; Και κάναμε μια ωραία κουβέντα. Ο άντρας με κάλεσε στην πιρόγα του και μου ανακοίνωσε ότι ήταν δασοφύλακας και φύλαγε αυτό το δάσος που είχε πουληθεί για υλοτόμηση. Μου πρόσφερε ψωμί και αλάτι και ξεκινήσαμε μια κουβέντα. Σε ζηλεύω, είπα, που μπορείς να ζεις τόσο άνετα μόνος από ανθρώπους, όχι σαν εμένα – περιφέρομαι από τόπο σε τόπο, και πολεμώ ανάμεσα σε όλους τους ανθρώπους. Αν υπάρχει κυνήγι, λέει, τότε μάλλον μένεις κι εσύ εδώ, υπάρχει μια παλιά πιρόγα όχι μακριά από τον πρώην φύλακα, αν και έχει καταρρεύσει, αλλά μπορείς ακόμα να ζήσεις μέσα σε αυτήν το καλοκαίρι. Έχεις διαβατήριο. Θα έχουμε ψωμί, μου φέρνουν κάθε βδομάδα από το χωριό μας? εδώ είναι ένα ρέμα που δεν στεγνώνει ποτέ. Εγώ ο ίδιος αδερφέ τρώω μόνο ένα ψωμί και πίνω νερό εδώ και δέκα χρόνια και ποτέ τίποτα άλλο. Ναι, αυτό είναι το θέμα, το φθινόπωρο που οι άντρες τελειώσουν τη δουλειά τους, ένας άνθρωπος διακόσιων εργατών θα έρθει εδώ και θα κόψει αυτό το δάσος, τότε δεν θα έχω τίποτα να κάνω εδώ, ούτε θα σας αφήσουν να ζήσετε εδώ.

Αφού τα άκουσα όλα αυτά, χάρηκα τόσο πολύ που θα είχα πέσει στα πόδια του. Δεν ήξερα πώς να ευχαριστήσω τον Θεό για τέτοιο έλεος. Ό,τι λαχταρούσα, αυτό που ήθελα, τώρα το λαμβάνω απρόσμενα. Το βαθύ φθινόπωρο είναι ακόμα τέσσερις μήνες πολύ μακριά, οπότε μπορώ να εκμεταλλευτώ τη σιωπή και την ηρεμία που βολεύει για προσεκτικό διάβασμα αυτή την εποχήΚαλοσύνηνα μάθεις και να πετύχεις την αδιάκοπη προσευχή στην καρδιά. Έτσι έμεινα με χαρά μέχρι που μου υποδείχθηκε η ώρα να ζήσω στην πιρόγα. Μιλήσαμε περαιτέρω με αυτόν τον απλό αδερφό. άρχισε να μου λέει τη ζωή του και τις σκέψεις του.

            Δεν ήμουν, είπε, ο τελευταίος άνθρωπος στο χωριό μου, είχα επιδεξιότητα, έβαψα κουμάτς, έβαψα το χρώμα, και ζούσα σε αφθονία, αν και όχι χωρίς αμαρτία: απάτησα πολύ στο εμπόριο, λάτρευα τον Θεό μάταια. έβρισε τη μητέρα του, μέθυσε και τσακώθηκε. Ήταν ένας γέρος στο χωριό μας που είχε ένα παλιό, παλιό βιβλίο για την τρομερή κρίση. Πήγαινε σε ορθόδοξες εκκλησίες και διάβαζε, και του έδιναν χρήματα γι’ αυτό. πήγε και εμένα να με δει. Κάποτε του έδινες δέκα καπίκια και μέχρι τα κοκόρια. Εδώ άκουγα, καθόμουν στη δουλειά, και διάβαζε τι μαρτύρια θα έχουμε στην κόλαση, πώς θα αλλάξουν οι ζωντανοί και οι νεκροί θα αναστηθούν, πώς θα έρθει ο Θεός να κρίνει, πώς θα σαλπίσουν οι άγγελοι και τι φωτιά και πίσσα θα γίνει, και πώς θα φάει το σκουλήκι τους αμαρτωλούς. Μια μέρα, όταν το άκουγα αυτό, φοβήθηκα, σκέφτηκα: Δεν μπορώ να αποφύγω το μαρτύριο! Περίμενε, θα αναγκάσω την ψυχή μου να σώσει, ίσως συγχωρήσω τις αμαρτίες μου. Σκέφτηκα, σκέφτηκα και παράτησα την επιχείρησή μου, πούλησα το σπίτι και, καθώς ήμουν μόνος, πήγα στους αστυνομικούς με την ελπίδα ότι ο κόσμος θα μου έδινε ψωμί, ρούχα και κεριά για τον αποχαιρετισμό μου.

Έτσι έχω ζήσει εδώ για περισσότερα από 10 χρόνια. τρώνε μόνο μια φορά την ημέρα και μετά ένα ψωμί και νερό. Κάθε βράδυ σηκώνομαι από τα πρώτα κοκόρια και υποκλίνομαι στο φως. όταν προσεύχομαι, ανάβω επτά κεριά μπροστά σε εικόνες. Την ημέρα, όταν φλερτάρω στο δάσος, φοράω αλυσίδες δύο λιβρών στο γυμνό μου σώμα. Δεν βρίζω τη μητριά μου, κρασί. και δεν πίνω μπύρα, και δεν τσακώνομαι με κανέναν, δεν ξέρω γυναίκες και κορίτσια από την οικογένειά μου.

Στην αρχή ήμουν πιο πρόθυμος να ζήσω με αυτόν τον τρόπο, αλλά προς το τέλος μου επιτίθενται ανελέητες σκέψεις. Ο Θεός ξέρει αν θα συγχωρήσεις τις αμαρτίες σου, και η ζωή είναι δύσκολη. Είναι όμως αλήθεια αυτό που γράφεται στο βιβλίο; Πού φαίνεται να ανασταίνεται ένα άτομο; Ένας άλλος είναι νεκρός εδώ και εκατό χρόνια ή περισσότερα, και οι στάχτες του έχουν φύγει. Και ποιος ξέρει αν θα υπάρξει κόλαση ή όχι; Άλλωστε, κανείς από εκείνο τον κόσμο δεν ήρθε. φαίνεται ότι όταν ένας άνθρωπος πεθαίνει και σαπίζει, εξαφανίζεται. Ίσως το βιβλίο γράφτηκε από τους ίδιους τους ιερείς και τους ανώτερους για να τρομάξουν εμάς τους ανόητους να ζήσουμε πιο σεμνά. Έτσι και στη γη ζεις με κόπο και δεν θα σε παρηγορεί τίποτα, και δεν θα υπάρχει τίποτα στον άλλο κόσμο, άρα τι νόημα έχει αυτό; Δεν είναι καλύτερα να ζεις πιο δροσερά και πιο χαρούμενα στη γη; Αυτές οι σκέψεις με τσακώνουν, συνέχισε, και φοβάμαι ότι δεν θα αναλάμβανα ξανά τον πρώην κύριο του ψαρέματος!

Ακούγοντας αυτό, τον λυπήθηκα και σκέφτηκα: λένε ότι μόνο οι επιστήμονες και οι έξυπνοι άνθρωποι είναι ελεύθεροι στοχαστές και δεν πιστεύουν σε τίποτα, εδώ είναι τα αδέρφια μας – απλοί άνθρωποι που σχεδιάζουν την απόγνωση! Μπορεί να φανεί ότι ο σκοτεινός κόσμος επιτρέπεται να έχει πρόσβαση σε όλους, και ίσως επιτίθεται στους απλούς πιο βολικά. Πόσο μπορείς να είσαι σοφός και να δυναμώνεις ενάντια στον εχθρό της ψυχής με τον Λόγο του Θεού. Έτσι, για να βοηθήσω και να υποστηρίξω την πίστη σε αυτόν τον αδελφό όσο το δυνατόν περισσότερο, πήρα τοαπό την τσάντα μου Καλοσύνη, βρήκε το κεφάλαιο του μοναχού Ησυχίου, το διάβασε και άρχισε να του εξηγεί ότι η αποχή από τις αμαρτίες, ο φόβος για το μαρτύριο, δεν είναι επιτυχής και άκαρπος και είναι αδύνατο η ψυχή να ελευθερωθεί από τα φανταστικά αμαρτήματα, ούτε να σωθεί από τις ψυχικές αμαρτίες. Επομένως, όλα αυτά αποκτώνται μέσω της εσωτερικής προσευχής, και όχι μόνο, πρόσθεσα, ο φόβος για χάρη των κολασμένων βασανιστηρίων, αλλά ακόμη και η επιθυμία για χάρη της βασιλείας των ουρανών, εάν κάποιος αρχίσει να κάνει σωτήρια, τότε οι άγιοι πατέρες το ονομάζουν μισθοφορικό έργο. Λένε ότι ο φόβος του βασανισμού είναι ο τρόπος του δούλου και η επιθυμία για ανταμοιβή στο βασίλειο είναι ο τρόπος του μισθωτή. Και ο Θεός θέλει να πάμε κοντά Του με τρόπο υιικό, δηλαδή από αγάπη και επιμέλεια, Του φερόμαστε με ειλικρίνεια και απολαμβάνουμε μια σωτήρια ένωση μαζί Του στην ψυχή και την καρδιά μας.

Όσο και αν δεν εξαντλείτε τον εαυτό σας – κάντε ό,τι σωματική εργασία και άθλους θέλετε. αλλά αν δεν έχετε πάντα τον Θεό στο μυαλό σας και την αδιάκοπη προσευχή του Ιησού στην καρδιά σας, τότε δεν θα είστε ποτέ ήρεμοι από τις σκέψεις σας και θα είστε πάντα διατεθειμένοι στην αμαρτία, ακόμα και στις πιο μικρές περιπτώσεις. Πάρτο, αδελφέ, να κάνεις την προσευχή του Ιησού χωρίς διακοπή. επειδή είναι δυνατό και βολικό για εσάς σε αυτή την απομόνωση. σύντομα θα δείτε τα οφέλη. Οι ασεβείς σκέψεις δεν θα έρθουν, η πίστη και η αγάπη για τον Ιησού Χριστό θα σας αποκαλυφθούν. θα μάθετε πώς θα αναστηθούν οι νεκροί και η τρομερή κρίση θα σας φανεί τόσο αληθινή όσο θα είναι. Και στην καρδιά θα υπάρχει τέτοια ελαφρότητα και χαρά από την προσευχή που θα εκπλαγείς και δεν θα βαριέσαι και θα ντρέπεσαι πια από τη σωτήρια ζωή σου.

Έπειτα, όσο καλύτερα μπορούσα, του εξήγησα πώς να αρχίσει και πώς να συνεχίσει την αδιάκοπη προσευχή του Ιησού και πώς ο Λόγος του Θεού διατάζει σχετικά, και οι γονείς του Αγ. Μάλλον φαινόταν να συμφωνεί με αυτό και ηρέμησε. Μετά από αυτό, χώρισα μαζί του και κλείστηκα στην παλιά πιρόγα που μου υπέδειξε.

Εξάσκηση της προσευχής του Ιησού μόνο

Θεέ μου! Τι χαρά, ειρήνη και απόλαυση ένιωσα μόλις πέρασα το κατώφλι αυτής της σπηλιάς, ή μάλλον του τάφου. μου φαινόταν ένα υπέροχο βασιλικό παλάτι, γεμάτο από κάθε άνεση και ευθυμία. Με δάκρυα χαράς ευχαρίστησα τον Θεό και σκέφτηκα: τώρα, σε τέτοια γαλήνη και ησυχία, πρέπει κανείς να παρακολουθεί προσεκτικά τη δουλειά του και να ζητά από τον Κύριο νουθεσία. Έτσι, πρώτα από όλα, άρχισα να διαβάζωΚαλοσύνη, όλα εντάξει, από την αρχή μέχρι το τέλος, με μεγάλη προσοχή. Σε λίγο διάβασα τα πάντα, και είδα τι σοφία, αγιότητα και βάθος περιέχει. Αλλά όπως είναι γραμμένο για πολλά διαφορετικά θέματα και διάφορες οδηγίες των Αγίων Πατέρων, τότε δεν μπόρεσα να καταλάβω τα πάντα και έβαλα σε ένα μέρος όλα όσα ήθελα να μάθω, ειδικά για την εσωτερική προσευχή, για να αντλήσω από αυτήν μια μέθοδο μελέτης συνεχούς αυτόματης προσευχής στην καρδιά. Και το ήθελα πολύ αυτό, σύμφωνα με την εντολή του Θεού μέσω του Αποστόλου:Ζηλεύω τα μεγάλα δώρα  και επίσης:Μη σβήνεις το πνεύμα  . Σκέψη, σκέψη, πώς να είσαι; Μου λείπει το μυαλό, έννοιες επίσης, δεν υπάρχει κανείς να εξηγήσει. Θα αρχίσω να ενοχλώ τον Κύριο με προσευχή. Ίσως ο Κύριος να μου το θυμίσει κάπως. Μετά από αυτό, δεν έκανα τίποτα για μια ολόκληρη μέρα, όσο ήμουν σε αδιάκοπη προσευχή, χωρίς να σταματούσα την παραμικρή στιγμή. ηρέμησαν οι σκέψεις μου και αποκοιμήθηκα: έτσι βλέπω στο όνειρο, σαν να είμαι στο κελί του αείμνηστου γέροντά μου, και ερμηνεύειΚαλοσύνη, και λέει: αυτό το ιερό βιβλίο είναι γεμάτο μεγάλη σοφία. Είναι ένας μυστηριώδης θησαυρός κατανόησης των μυστικών πεπρωμένων του Θεού. Δεν είναι διαθέσιμο σε όλα τα μέρη και όχι σε όλους. σύμφωνα όμως με το μέτρο της κάθε κατανόησης περιέχει τέτοιες οδηγίες, για σοφούς – σοφούς, για απλούς – απλούς. Και γι’ αυτό εσείς, συγχωρεμένοι, δεν πρέπει να το διαβάσετε με τη σειρά που τα βιβλία των αγίων γονέων ένα προς ένα. Εκεί, αυτή η σειρά είναι θεολογική. Και ένας αμαθής που θέλει να μάθει από την Καλοσύνη της εσωτερικής προσευχής θα πρέπει να το διαβάσει με την ακόλουθη σειρά:

1) Πρώτα, διαβάστε το βιβλίοΝικηφόροςμοναχισμός (σε 2 μέρη); μετά 2) ολόκληρο το βιβλίο του Γκριγκόρι Σινάιτ, εκτός από μικρά κεφάλαια. 3)Συμεών ο Νέος Θεολόγοςγια τρεις μορφές προσευχής και μια λέξη για την πίστη. και σύμφωνα με αυτό 4) το βιβλίοCallistaκαι ο Ιγνάτιος. Αυτοί οι πατέρες περιέχουν μια πλήρη οδηγία και διδασκαλία για την εσωτερική προσευχή της καρδιάς, κατανοητή σε όλους.

Και αν θέλετε να δείτε μια ακόμη πιο ξεκάθαρη οδηγία για την προσευχή, τότε βρείτε την στις 4 μ.μ. η εικόνα της προσευχής του αγίου Πατρ.Κάλιστατης Κωνσταντινούπολης. Εγώ σαν να κρατάω στα χέρια μουΚαλοσύνη, άρχισε να ψάχνει για την εν λόγω οδηγία, αλλά δεν μπόρεσε να τη βρει σύντομα. Ο ίδιος ο γέρος, γυρίζοντας πολλές σελίδες, είπε: Ορίστε! Θα σας το σημειώσω και, μαζεύοντας κάρβουνο από το έδαφος, υπογραμμισμένο στο περιθώριο του βιβλίου, απέναντι στο άρθρο που βρέθηκε. Όλα όσα έλεγε ο γέρος, τα άκουσα προσεκτικά και προσπαθούσα να τα θυμάμαι όσο πιο σταθερά και λεπτομερώς γινόταν.

Ξύπνησα, και πριν ξημερώσει, ξάπλωσα και επανέλαβα στη μνήμη μου όλα όσα είδα στο όνειρό μου και όσα μου είπε ο γέρος. Τελικά, άρχισα να σκέφτομαι: Ο Θεός ξέρει αν η ψυχή του νεκρού γέροντα είναι δική μου ή αν οι δικές μου σκέψεις προσαρμόζονται έτσι, γιατί συχνά και πολύ σκέφτομαιΚαλοσύνηκαι για τον γέρο; Σηκώθηκα με αυτή την έκπληξη, είχε ήδη ξημερώσει. Και τι; Βλέπω πάνω στην πέτρα, που ήταν αντί για το τραπέζι της πιρόγας μου, την άκαμπτη Καλοσύνη στο ίδιο σημείο που μου έδειξε ο γέρος και υπογράμμισε με κάρβουνο, όπως ακριβώς είδα στο όνειρο, ακόμα και το ίδιο το κάρβουνο ήταν ξαπλωμένο δίπλα στο βιβλίο. Αυτό με εξέπληξε, γιατί θυμάμαι σταθερά ότι το βιβλίο δεν ήταν εδώ από το βράδυ. ήταν διπλωμένο στο κεφάλι μου, και ξέρω επίσης με βεβαιότητα ότι δεν υπήρχε κανένα σημείωμα στο υποδεικνυόμενο μέρος πριν. Αυτή η υπόθεση με διαβεβαίωσε για την αλήθεια του ονείρου και για τη θεϊκή ευλογία της μακαρίας μνήμης του γέροντα μου. Άρχισα λοιπόν να διαβάζω Dobrotolyubstvo, σύμφωνα με την ίδια σειρά που μου υπέδειξε ο γέρος. Το διάβασα μια φορά, ξαναδιάβασα το ίδιο και αυτή η ανάγνωση φούντωσε στην ψυχή μου ένα κυνήγι και επιμέλεια να δοκιμάσω ό,τι διάβασα στην πράξη. Μου αποκαλύφθηκε ξεκάθαρα και ξεκάθαρα τι σημαίνει εσωτερική προσευχή, τι σημαίνει να την πετύχεις και τι συμβαίνει από αυτήν, και πώς ευφραίνει την ψυχή και την καρδιά και πώς να αναγνωρίσω αυτή την απόλαυση, είτε είναι από τον Θεό, είτε από την ύπαρξη, είτε από την ομορφιά.

Έτσι, πρώτα απ ‘όλα, άρχισα να βρω το μέρος της καρδιάς, όπως σκηνοθέτησε οΣυμεών ο Νέος Θεολόγος. Κλείνοντας τα μάτια, κοίταξε με το μυαλό του, δηλαδή με τη φαντασία του στην καρδιά, θέλοντας να φανταστεί πώς είναι στο αριστερό μισό του στήθους και άκουσε με προσοχή τον χτύπο του. Έκανα λοιπόν εξάσκηση για μισή ώρα στην αρχή, αρκετές φορές την ημέρα. στην αρχή δεν παρατήρησε τίποτα άλλο παρά σκοτάδι. Τότε σύντομα η καρδιά άρχισε να εμφανίζεται και να σημαίνει κίνηση σε αυτήν. μετά, άρχισα να μπαίνω και να βγαίνω από την προσευχή του Ιησού μαζί με την αναπνοή στην καρδιά, σύμφωνα με τις οδηγίες του Αγίου Γρηγορίου του Σιναΐτη,Callistaκαι ο Ιγνάτιος, δηλαδή τραβώντας αέρα μέσα του, με νοερό βλέμμα στην καρδιά, φαντάστηκε και είπε: Κύριε Ιησού Χριστέ, και ενώ έβγαζε αέρα από τον εαυτό του: ελέησον. Στην αρχή, το έκανα για μια ώρα, και μετά για δύο, μετά όσο προχωρούσα, τόσο πιο συχνά άρχισα να εξασκούμαι έτσι και, τελικά, πέρασα σχεδόν όλη την ημέρα σε αυτή τη δραστηριότητα. Όταν μου επιτέθηκε ένα βάρος ή τεμπελιά ή αμφιβολία, άρχισα αμέσως να διαβάζω στο Dobrotolyubiya εκείνα τα μέρη που διδάσκουν για τη δράση της καρδιάς, και πάλι υπήρχε κυνήγι και επιμέλεια στην προσευχή. Σε τρεις εβδομάδες, άρχισα να νιώθω πόνο στην καρδιά μου, μετά κάποια ευχάριστη ζεστασιά, χαρά και γαλήνη. Αυτό με ενθουσίαζε και με ενθάρρυνε όλο και πιο επιμελώς να ασκώ την προσευχή, ώστε όλες μου οι σκέψεις να απασχολούνται με αυτήν και να αισθάνομαι μεγάλη χαρά. Από τότε άρχισα να νιώθω διαφορετικούς καιρούς στην καρδιά και στο μυαλό μου. Μερικές φορές συνέβαινε ότι κατά κάποιον τρόπο η καρδιά μου έβραζε από ευχαρίστηση, υπήρχε τέτοια ελαφρότητα, ελευθερία και άνεση σε αυτό που άλλαξα εντελώς και ενθουσιάστηκα. Μερικές φορές ένιωθα μια φλογερή αγάπη για τον Ιησού Χριστό και για όλη τη δημιουργία του Θεού. Μερικές φορές κυλούσαν μόνα τους γλυκά δάκρυα ευγνωμοσύνης προς τον Κύριο, που με ελέησε, τον άθλιο αμαρτωλό. Μερικές φορές η προηγούμενη παράλογη ιδέα μου ήταν τόσο συνειδητοποιημένη που κατανοούσα εύκολα και σκεφτόμουν πράγματα που δεν μπορούσα καν να σκεφτώ πριν. Μερικές φορές η γλυκιά ζεστασιά της καρδιάς εξαπλώθηκε σε όλο μου το σώμα και ένιωθα συγκινητικά την παρουσία του Θεού παντού. Μερικές φορές ένιωθα τη μεγαλύτερη χαρά μέσα μου από το να φωνάξω το όνομα του Ιησού Χριστού και έμαθα τι σήμαινε αυτό που τους έλεγαν:Η βασιλεία του Θεού είναι μέσα σου .

Βιώνοντας τέτοιες και παρόμοιες απολαύσεις, παρατήρησα ότι τα αποτελέσματα της καρδιακής προσευχής αποκαλύπτονται με τρεις τρόπους: στο πνεύμα, στα συναισθήματα και στις αποκαλύψεις. στο πνεύμα, για παράδειγμα, η γλυκύτητα της αγάπης του Θεού, η εσωτερική γαλήνη, η αρπαγή του νου, η αγνότητα των σκέψεων, η γλυκιά ανάμνηση του Θεού, στα συναισθήματα μια ευχάριστη θέρμανση της καρδιάς, το γέμισμα όλων των μελών με γλυκύτητα, χαρούμενο βρασμό στην καρδιά, ελαφρότητα και ευθυμία, ευχαρίστηση της ζωής, αναισθησία σε ασθένειες και θλίψεις. Στις αποκαλύψεις της φώτισης του νου, η έννοια των ιερών γραφών, η γνώση των λόγων του πλάσματος, η ελευθερία από τη ματαιοδοξία και η γνώση της ευχαρίστησης της εσωτερικής ζωής, η διαβεβαίωση της εγγύτητας του Θεού και της αγάπης του για εμάς.

            Έχοντας περάσει πέντε μήνες μόνος σε αυτή τη δραστηριότητα προσευχής και απολαμβάνοντας τις προαναφερθείσες αισθήσεις, συνηθίστηκα τόσο πολύ στην καρδιακή προσευχή που την έκανα συνεχώς, και τελικά ένιωσα ότι η προσευχή ήδη από μόνη της, χωρίς καμία προτροπή από την πλευρά μου, παράγεται και λέγεται στο μυαλό και την καρδιά μου, δεν λέγεται στο μυαλό μου. αλλά ακόμη και σε ένα όνειρο ενεργεί με τον ίδιο τρόπο, και δεν διακόπτεται από τίποτα – δεν σταματά ούτε μια στιγμή, ό,τι κι αν κάνω. Η ψυχή μου ευχαρίστησε τον Κύριο και η καρδιά μου ήταν σε διαρκή χαρά.

Ήρθε η ώρα να κοπεί το δάσος, ο κόσμος άρχισε να συρρέει και έπρεπε να φύγω από το σπίτι μου άφωνος. Αφού ευχαρίστησα τον αστυνομικό, προσευχήθηκα, φίλησα το κομμάτι γης στο οποίο ο Θεός με τίμησε ανάξια του ελέους Του, φόρεσα μια τσάντα με βιβλία και έφυγα. Για πολύ καιρό περιπλανιόμουν σε διάφορα μέρη μέχρι να φτάσω στο Ιρκούτσκ. Η εγκάρδια προσευχή ήταν παρηγοριά και παρηγοριά σε όλη τη διαδρομή, σε όλες τις συναντήσεις, δεν έπαυε ποτέ να με ευχαριστεί, αν και σε διάφορους βαθμούς, όπου κι αν ήμουν, ό,τι κι αν έκανα, ό,τι κι αν ασχολήθηκα, δεν εμπόδιζε τίποτα και δεν μείωσε σε τίποτα. Αν εργάζομαι, αλλά η προσευχή είναι στην καρδιά μου και η δουλειά πάει πιο γρήγορα. αν ακούω κάτι με προσοχή ή διαβάζω, αλλά η προσευχή δεν σταματάει, και νιώθω και τα δύο ταυτόχρονα, σαν να είμαι χωρισμένος, ή δύο ψυχές να είναι σε ένα σώμα. Θεέ μου! σαν μυστηριώδης άνθρωπος!

      Μεγάλωσε τα έργα Σου, Κύριε: Εσύ δημιούργησες όλη τη σοφία!. Πολλές υπέροχες περιπτώσεις και γεγονότα συναντήθηκαν στο δρόμο μου. Αν τα πεις όλα, δεν θα μπορέσεις να τα τελειώσεις σε μια μέρα. Αλλά εδώ, για παράδειγμα: μια φορά το χειμώνα, το βράδυ, πήγε μόνος του μέσα από το δάσος σε ένα χωριό για να διανυκτερεύσει, που ήταν ήδη δύο στρέμματα μακριά. Ξαφνικά ένας μεγάλος λύκος επιτέθηκε και όρμησε. Είχα στα χέρια του το μάλλινο κομπολόι του γέρου (τα είχα πάντα μαζί μου). Λοιπόν, με αυτά απέσυρα τη βάρκα του λύκου. Και τι; Οι χάντρες ξέφυγαν από τα χέρια μου και με κάποιο τρόπο πιάστηκαν ακριβώς στο λαιμό του λύκου, ο λύκος έφυγε ορμητικά από κοντά μου και, πηδώντας πάνω από έναν θάμνο αγκάθι, μπλέχτηκε στους θάμνους με τα πίσω πόδια του και έπιασε ένα κλαδί ενός ξερού δέντρου με τα νύχια του και άρχισε να παλεύει. αλλά του ήταν άβολο να ελευθερωθεί, γιατί τα κομποσκοίνια του τράβηξαν τον λαιμό. Σταυρώθηκα με πίστη, και πήγα με την πρόθεση να ελευθερώσω τον λύκο. και περισσότερο γιατί νόμιζε ότι αν έσπαζε τα κομποσκοίνια και έφευγε μαζί τους, θα χάνονταν και τα πολύτιμα κομποσκοίνιά μου. Μόλις ανέβηκα και έπιασα τα κομποσκοίνια, ο λύκος τα έκοψε πραγματικά και έφυγε τρέχοντας. Έτσι, ευχαριστώντας τον Θεό και θυμούμενος τον ευλογημένο γέρο μου, έφτασα με ασφάλεια στο χωριό. ήρθε στην αυλή του πανδοχείου και ζήτησε να περάσει τη νύχτα. Μπήκε στο σπίτι. Στην μπροστινή γωνία, δύο άτομα κάθονταν στο τραπέζι, ο ένας ήταν ηλικιωμένος, ο άλλος ένας χοντρός μεσήλικας, που έμοιαζε να μην είναι απλός στην εμφάνιση. Έφαγαν τσάι. Ρώτησα τον άντρα που ήταν με το άλογό τους, ποιοι ήταν; Μου είπε ότι ο παππούς μου ήταν δάσκαλος σε δημόσιο σχολείο και ο άλλος ήταν υπάλληλος στο δικαστήριο του Zemstvo: και οι δύο ήταν ευγενείς. Τους πάω στην έκθεση, 20 βερστ από εδώ. Αφού κάθισα λίγο, ζήτησα από τη γιαγιά βελόνα και κλωστή, πήγα στο κερί, και άρχισα να ράβω τα σκισμένα μου κομποσκοίνια. Ο γραφέας κοίταξε και είπε: Σε βλέπω να προσκυνάς επιμελώς, που έσκισες το κομποσχοίνι; Δεν το έσκισα εγώ, αλλά ο λύκος… Πώς προσεύχονται οι λύκοι, είπε γελώντας ο γραφέας. – Τους είπα αναλυτικά πώς ήταν τα πράγματα, και πόσο αγαπητά μου είναι αυτά τα κομπολόγια. Ο γραμματέας γέλασε πάλι και άρχισε να λέει: εσείς, άδειοι άγιοι, έχετε πάντα θαύματα! Και τι είναι ιερό εδώ; Μόλις τον χτύπησες, και ο λύκος φοβήθηκε και έφυγε. επειδή και οι σκύλοι και οι λύκοι φοβούνται τις κατσαρίδες και δεν είναι περίεργο να πιαστούν στο δάσος. δεν συμβαίνουν πολλά στον κόσμο, οπότε πιστέψτε σε όλα, τι θαύμα; Αφού το άκουσε αυτό, ο δάσκαλος άρχισε μια κουβέντα μαζί του: μην συμβιβάζεσαι, καλέ, ναι! Δεν ξέρετε το επιστημονικό μέρος… Και βλέπω στην ιστορία αυτού του ανθρώπου ένα μυστήριο της φύσης και αισθησιακό και πνευματικό… Πώς είναι έτσι; – ρώτησε ο γραμματέας. Και εδώ βλέπετε: αν και δεν έχετε περαιτέρω εκπαίδευση, αλλά φυσικά συμφωνήσατε να διδάξετε μια σύντομη ιερή ιστορία του παλιού και νέου γάντζου, που δημοσιεύτηκε ως ερωτήσεις και απαντήσεις για σχολεία. Ο γέρος που το κομπολόι του ήταν άγιος: τι σημαίνει αγιότητα; Κανένας άλλος από τα κατορθώματα της αποκατάστασης της αθώας κατάστασης του πρώτου ανθρώπου στον αμαρτωλό άνθρωπο. Όταν αγιάζεται η ψυχή, αγιάζεται και το σώμα. Τα κομπολόγια ήταν πάντα στα χέρια του αγιασμένου προσώπου. λοιπόν, μέσα από το άγγιγμα των χεριών και τους ατμούς του, τους ενστάλαξε μια ιερή δύναμη – η δύναμη της αθώας κατάστασης του πρώτου ανθρώπου. Αυτό είναι το μυστήριο της πνευματικής φύσης!.. Αυτή η δύναμη, σύμφωνα με την κληρονομιά, είναι φυσικά αισθητή από όλα τα ζώα μέχρι σήμερα, και γίνεται αισθητή με τη βοήθεια της όσφρησης. γιατί η μύτη όλων των θηρίων και των ζώων είναι το πιο σημαντικό όργανο των αισθήσεων. Αυτό είναι το μυστήριο της αισθησιακής φύσης!.. Εσείς, επιστήμονες, έχετε όλες τις δυνάμεις και τη σοφία. και για εμάς όλα είναι τόσο απλά: έτσι ρίχνεις ένα ποτήρι βότκα και χτυπάς παλαμάκια, έτσι θα υπάρχει δύναμη, είπε ο γραφέας, και

πήγε στην ντουλάπα. Αυτή είναι η δουλειά σας, – είπε ο δάσκαλος, – και σας ζητώ να μας δώσετε ήδη μαθημένες γνώσεις. Μου άρεσε αυτό που είπε ο δάσκαλος. και εγώ πλησιάζοντάς τον είπα: Τολμώ, πάτερ, να σου πω κάτι παραπάνω για τον γέρο μου, και του εξήγησα πώς μου είχε εμφανιστεί σε όνειρο, πώς δίδασκε και πώς τόνιζε την Καλοσύνη. Ο δάσκαλος τα άκουσε όλα αυτά με προσοχή. Και ο γραμματέας, ξαπλωμένος στο παγκάκι, γκρίνιαξε: “Λένε ότι η αλήθεια είναι ότι οι άνθρωποι βγαίνουν από τα μυαλά τους και διαβάζουν τη Βίβλο. Έτσι είναι! Τι είδους δασολόγος θα σου ζωγραφίσει βιβλία τη νύχτα; Μόλις έριξε το βιβλίο στο πάτωμα σε ένα όνειρο, και λερώθηκε με αιθάλη… Είναι θαύμα για σένα; Ω!!” Αφού το συλλογίστηκε, ο γραμματέας γύρισε στον τοίχο και αποκοιμήθηκε. Ακούγοντας αυτό, γύρισα στον δάσκαλο και είπα· εδώ αν θέλετε θα σας δείξω το ίδιο βιβλίο στο οποίο είναι σωστά υπογραμμισμένο και όχι αλειμμένο με αιθάλη. Πήρεέξω από την τσάντα του Καλοσύνη, και το δείχνω λέγοντας: Αναρωτιέμαι με αυτή τη σοφία, πώς θα μπορούσε μια ασώματη ψυχή να πάρει κάρβουνο και να γράψει;… Ο δάσκαλος κοιτάζοντας το σημείωμα άρχισε να λέει: αυτό είναι και το μυστήριο των πνευμάτων. Θα σας το εξηγήσω. Εδώ βλέπετε: όταν τα πνεύματα έχουν τη σωματική μορφή ενός ζωντανού ατόμου, στρατολογούν και συνθέτουν ένα απτό σώμα για τον εαυτό τους από αέρα και ελαφριά ύλη, και όταν κάνουν την εμφάνισή τους, επιστρέφουν πάλι ό,τι απασχολούσαν σε εκείνα τα στοιχεία από τα οποία αντλήθηκε η σύνθεση του σώματός τους. Και όπως ο αέρας έχει ελαστικότητα, δύναμη συμπίεσης και τάνυσης, έτσι και η ντυμένη ψυχή μπορεί να πάρει τα πάντα, να δράσει και να γράψει. – Τι είδους βιβλίο έχετε; να δω! Διασκορπίστηκε και αποκαλύφθηκε ο λόγος και η γλώσσα του Συμεών του νέου Θεολόγου. – Αχ! πρέπει να είναι θεολογικό βιβλίο. Δεν το έχω δει ποτέ… Αυτό το βιβλίο, πατέρα, αποτελείται σχεδόν εξ ολοκλήρου από τη διδασκαλία της εσωτερικής καρδιακής προσευχής στο όνομα του Ιησού Χριστού. αποκαλύπτεται εδώ με πλήρη λεπτομέρεια από είκοσι πέντε Αγ. γονείς – Και ξέρω την εσωτερική προσευχή, είπε ο δάσκαλος… Έσκυψα στα πόδια του και του ζήτησα να μου πει κάτι για την εσωτερική προσευχή. Και αυτό λέγεται στην Καινή Διαθήκη ότι ο άνθρωπος και όλα τα πλάσματαη ταραχή υπακούει όχι πρόθυμα, και όλα φυσικά αναστενάζουν, λαχταρούν και επιθυμούν να εισέλθουν στην ελευθερία των παιδιών του Θεού. και αυτός ο μυστηριώδης αναστεναγμός των πλασμάτων και η έμφυτη λαχτάρα των ψυχών είναι μια ενδόμυχη προσευχή. Δεν έχει τίποτα να μάθει, είναι σε όλους και σε όλα!… Πώς όμως να το βρεις, να το ανακαλύψεις και να το νιώσεις στην καρδιά, να το συνειδητοποιήσεις και να το αποδεχτείς με τη θέλησή του, να το πετύχεις ώστε ξεκάθαρα να δρα, να απολαμβάνει, να φωτίζει και να σώζει; – ρώτησα. Δεν θυμάμαι αν είχε γραφτεί κάπου για αυτό σε θεολογικές πραγματείες, – απάντησε ο δάσκαλος. Είναι όλα γραμμένα εδώ, τόνισα… Ο δάσκαλος πήρε ένα μολύβι και έγραψε το όνομαΚαλοσύνη, και λέει: Σίγουρα θα γράψω αυτό το βιβλίο από το Tobolsk και θα το σχολιάσω. Και έτσι χωρίσαμε.

Όταν έφυγα, ευχαρίστησα τον Θεό για τη συνομιλία με τον δάσκαλο, και προσευχήθηκα για τον γραμματέα, να κανονίσει ο Κύριος, τουλάχιστον μια φορά, να του διαβάσειΚαλοσύνη, και θα τον δίδασκε για σωτηρία.

Συνάντηση με τον ευσεβή ιερέα

Και μετά άλλη μια φορά την άνοιξη, ερχόμενος σε ένα χωριό, έπρεπε να σταματήσω στο σπίτι του ιερέα. Ήταν ένας ευγενικός και μοναχικός άνθρωπος: πέρασα τρεις μέρες μαζί του. Αφού με εξέτασε εκείνη τη στιγμή, άρχισε να μου λέει: μείνε μαζί μου, θα σε πληρώσω. Χρειάζομαι ένα ευσυνείδητο άτομο. είδατε ότι έχουμε μια νέα πέτρινη χτισμένη πίσω από την παλιά ξύλινη εκκλησία. Δεν μπορώ να βρω έναν πιστό άνθρωπο που θα προσέχει τους εργάτες και θα καθόταν στο παρεκκλήσι για να μαζέψει ελεημοσύνη για την κατασκευή. Και βλέπω ότι θα ήσουν ικανός για αυτό, και θα ζούσες επίσης καλά με τον τρόπο σου. Θα καθόμουν μόνος μου στο παρεκκλήσι και θα προσευχόμουν στον Θεό, υπάρχει επίσης ένα κελί προορισμένο για τον φύλακα – παρακαλώ μείνε, παρόλο που η εκκλησία θα τελειώσει μόνο για αυτή τη φορά. Αν και αρνήθηκα για πολύ καιρό, έπρεπε να συμφωνήσω με το πειστικό αίτημα του ιερέα. Έτσι έμεινε για το καλοκαίρι μέχρι το φθινόπωρο. Έτσι άρχισε να μένει στο παρεκκλήσι. Στην αρχή, ήταν ήρεμο και βολικό για μένα να ασκώ την προσευχή, αν και πολλοί άνθρωποι έρχονταν στο παρεκκλήσι, ειδικά τις γιορτές, άλλοι για να προσευχηθούν, άλλοι για να χασμουρηθούν και άλλοι για να πάρουν κάτι από το κοινόχρηστο πιάτο. Και καθώς μερικές φορές διαβάζω τη Βίβλο, τότεΚαλοσύνη, τότε κάποιοι από αυτούς που ήρθαν, βλέποντας αυτό, άρχισαν μια συζήτηση μαζί μου, άλλοι μου ζήτησαν να τους διαβάσω κάτι.

Μετά από λίγο, παρατήρησα ότι μια χωρική πήγαινε συχνά στο παρεκκλήσι και προσευχόταν στον Θεό για πολλή ώρα. Αφού άκουσα τη μουρμούρα της, έμαθα ότι απαγγέλλει κάποιες περίεργες προσευχές και άλλες που είναι εντελώς στριμμένες. Ρώτησα: ποιος της το έμαθε αυτό; Είπε ότι η μητέρα της, που ήταν εκκλησιαζόμενη, και ο πατέρας της, σχισματικός, δεν ήταν ιερείς. Αφού το μετάνιωσα για όλα αυτά, τη συμβούλεψα να διαβάζει σωστά τις προσευχές, σύμφωνα με την παράδοση της αγίας εκκλησίας, και γι’ αυτό της εξήγησα: Πάτερ ημών και Παναγία, χαίρετε. Και, τέλος, είπε: κάντε την προσευχή του Ιησού όλο και πιο συχνά. είναι πιο κερδοφόρο από όλες τις προσευχές στον Θεό, και μέσω αυτού θα λάβεις τη σωτηρία της ψυχής σου. Το κορίτσι πήρε τη συμβουλή μου με προσοχή και άρχισε να το κάνει με απλότητα. Και τι; Μετά από λίγο, μου ανακοίνωσε ότι είχε συνηθίσει την προσευχή του Ιησού, ότι ένιωθε μια παρόρμηση να την κάνει συνεχώς, αν ήταν δυνατόν, και ότι όταν προσεύχεται, νιώθει ευχαρίστηση και, αφού τελειώσει, επίσης χαρά και επιθυμία να προσευχηθεί ξανά. Χάρηκα γι’ αυτό και τη συμβούλεψα να συνεχίσει να προσεύχεται στο όνομα του Ιησού Χριστού.

            Η ώρα πλησίαζε στο τέλος του καλοκαιριού. Πολλοί από αυτούς που έρχονται στο παρεκκλήσι άρχισαν να έρχονται σε μένα, όχι μόνο για διάβασμα και συμβουλές, αλλά και με διάφορες λύπες ζωής, ακόμη και για την αναγνώριση της αναζήτησης απωλειών και εξαφανίσεων. προφανώς, άλλοι νόμιζαν ότι ήμουν μάντης. Τελικά ήρθε η εν λόγω κοπέλα να ζητήσει συμβουλές, πώς να είναι; Ο πατέρας της σκόπευε να την παντρευτεί ακούσια με έναν σχισματικό, επίσης από την Bezpopovshchyna, και ένας άντρας θα την παντρευόταν. Τι νόμιμος γάμος είναι αυτός, αναφώνησε, δεν πειράζει! Θέλω να τρέξω όσο πιο μακριά μπορεί να δει το μάτι. Της είπα: πού θα τρέξεις; Άλλωστε θα σε ξαναβρούν. Στις μέρες μας δεν μπορείς να κρυφτείς πουθενά χωρίς να ψάξεις, θα σε βρουν παντού. αλλά μάλλον, προσευχήσου με περισσότερη επιμέλεια στον Θεό γι’ αυτό, ώστε να καταστρέψει την πρόθεση του πατέρα σου από τη μοίρα Του και να σώσει την ψυχή σου από την αμαρτία και την αίρεση. Θα είναι πιο αξιόπιστο από την απόδρασή σας.

Ο χρόνος περνούσε και μου γινόταν αφόρητο να είμαι θορυβώδης και δελεαστικός. Επιτέλους, το καλοκαίρι τελείωσε, τόλμησα να φύγω από το ξωκλήσι και να συνεχίσω, όπως πριν, τον δρόμο μου. Ήρθε στον ιερέα και άρχισε να του λέει: Εσύ, πάτερ, ξέρεις τη διευθέτησή μου. Χρειάζομαι τη σιωπή για την προσευχή, και εδώ είναι πολύ διασκεδαστικό και επιβλαβές για μένα. Εδώ σε υπάκουσα, έζησα το καλοκαίρι: άσε με τώρα να φύγω να με ευλογήσεις σε ξεχωριστό δρόμο. Ο ιερέας δεν ήθελε να με αφήσει να φύγω και άρχισε να με πείθει: τι σε εμποδίζει να προσευχηθείς εδώ; Άλλωστε, δεν έχετε τίποτα να κάνετε παρά μόνο να καθίσετε στο εκκλησάκι, και έχετε έτοιμο ψωμί. Προφανώς, προσεύχονταν εκεί μέρα και νύχτα. ζήσε αδερφέ με τον Θεό! Είσαι ικανός και χρήσιμος για αυτόν τον τόπο, δεν μιλάς για τα μικροπράγματα που έρχονται, αλλά φέρνεις έσοδα και εισπράττεις στην εκκλησία του Θεού, έτσι είναι. Είναι καλύτερο ενώπιον του Θεού από την ξεχωριστή σας προσευχή. Είναι ακόμα πιο διασκεδαστικό να προσεύχεσαι με ανθρώπους όταν είσαι μόνος. Ο Θεός δεν δημιούργησε τον άνθρωπο για να γνωρίζει μόνο τον εαυτό του, αλλά για να βοηθάει ο ένας τον άλλον, να οδηγεί ο ένας τον άλλον στη σωτηρία, ποιος μπορεί να κάνει ότι μπορεί. Κοιτάξτε τους αγίους και τους καθολικούς δασκάλους, εργάζονταν μέρα νύχτα και φρόντιζαν την εκκλησία, και κήρυτταν παντού, και δεν κάθονταν μόνοι και δεν κρύβονταν από τους ανθρώπους.

Στον καθένα, πατέρα, ο Θεός δίνει τα δικά του. υπήρχαν πολλοί κήρυκες, υπήρχαν και πολλοί ερημίτες. Όποιος έβρισκε μέσα του κλίση για τι και για τι, το έκανε και πίστευε ότι ο ίδιος ο Θεός του έδειξε τον δρόμο της σωτηρίας σε αυτό. Και πώς μου το εξηγείς αυτό: ότι πολλοί άγιοι άφησαν το βαθμό του ιερέα, του ηγούμενου και του ιερέα και κατέφυγαν σε απομονωμένες ερήμους για να μην ντρέπονται ανάμεσα στους ανθρώπους; Έτσι ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος δραπέτευσε από το επισκοπικό του ποίμνιο. Έτσι ο μοναχός Αθανάσιος ο Άθως εγκατέλειψε την πολυάριθμη κατοικία του. και ακριβώς επειδή εκείνα τα μέρη ήταν δελεαστικά γι’ αυτούς, και επειδή πίστευαν αληθινά στη φωνή του Ιησού Χριστού:Ποιο είναι το όφελος για έναν άνθρωπο όταν κερδίζει όλο τον κόσμο και λυτρώνει την ψυχή του ?.

            Αλλά ήταν άγιοι, είπε ο ιερέας. Αν οι άγιοι, απάντησα, πρόσεχαν να μην τους βλάψουν οι συναναστροφές με τους ανθρώπους, τότε τι μένει να κάνει ο ανίσχυρος αμαρτωλός; Τελικά αποχαιρέτησα αυτόν τον καλό ιερέα και με πήρε με αγάπη στο δρόμο μου.

Η ιστορία του διασωθέντος κοριτσιού

Μετά από δέκα βερστάκια, σταμάτησα να διανυκτερεύσω στο χωριό. Σε αυτή τη διανυκτέρευση, είδα έναν απελπισμένα άρρωστο άνθρωπο, και συμβούλεψα τον πρώτο κοντά του να του δώσει τη Θεία Κοινωνία. τα μυστήρια του Χριστού. Συμφώνησαν και μέχρι το πρωί έστειλαν να βρουν τον ιερέα στο ενοριακό τους χωριό. Έμεινα να περιμένω να προσκυνήσω τα ιερά δώρα και να προσευχηθώ για αυτό το μεγάλο μυστήριο. Βγήκα έξω, κάθισα στο παγκάκι και περιμένω να συναντήσω τον ιερέα. Ξαφνικά, ξαφνικά, το κορίτσι που ανακατευόταν στο ξωκλήσι τρέχει προς το μέρος μου.

Πώς βρέθηκες εδώ, ρώτησα.

Ήταν γραφτό να τσακωθούμε σώμα με σώμα για να με περάσουν για σχισματικό και έφυγα. Την ίδια στιγμή, σκύβοντας στα πόδια μου, άρχισε να λέει: κάνε μου τη χάρη, πάρε με μαζί σου και πάρε με σε κάποιο μοναστήρι. Δεν θέλω να παντρευτώ, θα ζήσω σε ένα μοναστήρι για να κάνω την προσευχή του Ιησού. Θα σε ακούσουν εκεί και θα με δεχτούν.

Έλεος, είπα, πού να σε πάω; Δεν ξέρω κανένα γυναικείο μοναστήρι από αυτήν την πλευρά, και πώς να πάω μαζί σου όταν δεν έχεις διαβατήριο; Μόλις δεν θα γίνεις δεκτός πουθενά? και δεν μπορείς να κρυφτείς πουθενά στον παρόντα χρόνο, θα σε πιάσουν τώρα, και θα σε στείλουν στον τόπο σου με προώθηση, και θα τιμωρηθείς και για αλητεία. Καλύτερα να πας σπίτι και να προσευχηθείς στον Θεό και αν δεν θέλεις να παντρευτείς, προσποιήσου ότι είσαι κάποιου είδους νέμεσις. Αυτό ονομάζεται σωτήρια χάρη. το ίδιο και η μητέρα του Αγίου Κλήμεντος και η Αγία Μαρίνα που σώθηκε σε ανδρικό μοναστήρι και πολλοί άλλοι.

Ενώ καθόμασταν και σκεφτόμασταν, είδαμε τέσσερις άνδρες να οδηγούν ένα ζευγάρι κατά μήκος του δρόμου και ήρθαν κατευθείαν προς το μέρος μας. Άρπαξαν την κοπέλα, την έβαλαν σε ένα κάρο και την έστειλαν με έναν άντρα. και τρεις από αυτούς μου έδεσαν τα χέρια και με οδήγησαν πίσω στο χωριό που έμενα το καλοκαίρι. Προς όλες μου τις δικαιολογίες, μόνο φώναξαν: θα σε ενημερώσουμε, Άγιο, πώς να παρασύρεις κορίτσια! Το βράδυ με έφεραν στη διοίκηση του χωριού, μου έδεσαν τα πόδια με σίδερα και με έβαλαν στη φυλακή μέχρι το πρωί που θα γίνει η δίκη. Ο ιερέας, αφού έμαθε ότι ήμουν στη φυλακή, ήρθε να με επισκεφτεί. μου έφερε δείπνο, με παρηγόρησε και είπε ότι θα μεσολαβήσει και θα μιλήσει σαν πνευματικός πατέρας. ότι δεν έχω τέτοια προσόντα όπως νομίζουν για μένα. Αφού κάθισε μαζί μου, έφυγε.

            Αργότερα το βράδυ, ο οδηγός, οδηγώντας κάπου μέσα στο χωριό, σταμάτησε στον επιλεγμένο. και του είπαν τι είχε συμβεί. Διέταξε να μαζέψουν πλήθος και να με φέρουν στο σπίτι του δικαστή. Μπήκαμε, όρθιοι και περιμένουμε. Τότε ήρθε ο οδηγός, ήδη γεμάτος θάρρος, κάθισε στο τραπέζι με σκουφάκι και φώναξε: Έι, Επιφάνε! τελικά η κοπέλα, η κόρη σου, δεν πήρε τίποτα από την αυλή; Τίποτα πατέρα! Αυτός ο ανόητος δεν έχει εκτεθεί σε καμία κακή περίπτωση; Όχι, πατέρα! Ναι, έτσι θα κρίνουμε το θέμα και θα αποφασίσουμε: ασχολείστε μόνοι σας με την κόρη σας. και αύριο θα διδάξουμε αυτόν τον νεαρό και θα τον διώξουμε και θα τον διατάξουμε σθεναρά να μην εμφανιστεί ξανά εδώ. Αυτό είναι όλο! Αφού το είπε αυτό, ο οδηγός κατέβηκε από το τραπέζι και πήγε για ύπνο. και με έβαλαν ξανά στη φυλακή. Νωρίς το πρωί ήρθαν δύο άνδρες, ένας από τον Σωτ και ένας από τη Δέσια, με έκοψαν και με άφησαν να φύγω. και έφυγα ευχαριστώντας τον Θεό που με τίμησε να υποφέρω για το όνομά του. Αυτό με παρηγόρησε και ζέστανε ακόμη περισσότερο τη συνεχή προσευχή της καρδιάς μου.

Όλα αυτά τα γεγονότα δεν με προσέβαλαν στο ελάχιστο, σαν να συνέβησαν σε κάποιον άλλον, και μόνο τα είδα. ακόμα και όταν με έκοψαν ήταν ανεκτό? η προσευχή, που ευχαρίστησε την καρδιά, δεν επέτρεπε να ακουστεί τίποτα.

Μετά από τέσσερα βερστς, συνάντησα τη μητέρα του κοριτσιού, που πήγαινε από την αγορά για ψώνια. Αυτή, βλέποντάς με, μου είπε: ο γαμπρός μας αρνήθηκε· βλέπεις θυμωμένο με τον Akulka, που του έφυγε τρέχοντας. Μετά μου έδωσε ψωμί και κέικ και συνέχισα.

Ο καιρός ήταν ξηρός και δεν ήθελα να περάσω τη νύχτα σε κάποιο χωριό. και βλέποντας δύο περιφραγμένες θημωνιές στο δάσος το βράδυ, στρατοπέδευσε κάτω από αυτές για τη νύχτα. Όταν με πήρε ο ύπνος, είδα σε όνειρο ότι περπατούσα στο δρόμο και διάβαζα κεφάλιαΑντώνιος ο ΜέγαςμεΚαλοσύνη. Ξαφνικά με πρόλαβε ο γέροντας και είπε: δεν διαβάζεις εδώ, διάβασε εδώ και έδειξε το 35ο κεφάλαιο του Ιωάννη του Καρπαθίου, στο οποίο είναι γραμμένα τα εξής: μερικές φορές αυτός που διδάσκει ατιμάζεται και υφίσταται πειρασμούς για όσους τον ωφελήθηκαν πνευματικά. Και έδειξε και το 41ο κεφάλαιο του, όπου λέγεται: όσοι χρησιμοποιούν πιο ελεύθερα την προσευχή, είναι δέσμιοι φοβερών και σκληρών πειρασμών.

            Τότε άρχισε να λέει: πρόσεχε το πνεύμα σου και μη λυπάσαι! Θυμηθείτε τι είπε ο Απόστολος:Μεγαλύτερο είναι αυτό που είναι μέσα σου παρά στον κόσμο.. Τώρα έχετε μάθει εκ πείρας ότι κανένας πειρασμός δεν επιτρέπεται πάνω από τη δύναμη ενός ατόμου. αλλάμε πειρασμό ο Θεός δημιουργεί και γρήγορη άφιξη. Η ελπίδα αυτής της βοήθειας από τον Θεό ενίσχυε και καθοδήγησε τον ζήλο και την εργατικότητα των ανδρών της ιερής προσευχής, που όχι μόνο περνούσαν τη ζωή τους σε αδιάκοπη προσευχή οι ίδιοι, αλλά από αγάπη τη δίδαξαν και την αποκάλυπταν και στους άλλους, όταν υπήρχε ευκαιρία και χρόνος. Λέει σχετικά ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεσσαλονίκης: – Δεν είναι μόνο για μας να προσευχόμαστε αδιάκοπα, στο όνομα του Χριστού, σύμφωνα με την εντολή του Θεού, αλλά είναι απαραίτητο να το διδάξουμε και να το αποκαλύψουμε σε άλλους, σε όλους τους μοναχούς, λαϊκούς, σοφούς, απλούς, άνδρες, γυναίκες και παιδιά και να παραβιάζουμε με κάθε επιμέλεια. Με παρόμοιο τρόπο, ο μοναχός Κάλλιστος Αντίλυκος λέει: – ότι ούτε η νοερή δράση για τον Κύριο (δηλαδή η εσωτερική προσευχή), ούτε η στοχαστική γνώση, ούτε οι τρόποι για να φτάσει κανείς στη θλίψη της ψυχής, δεν πρέπει να φυλάσσεται μόνο στο μυαλό του, αλλά να γράφονται, να προδίδουν γραπτά και να εκθέτουν, για το κοινό όφελος. Και ο Λόγος του Θεού λέει για αυτό ότιαδερφέ από αδερφό βοηθάμε, γιατί το χαλάζι είναι σκληρό και ψηλό.

Μόνο σε αυτήν την περίπτωση θα πρέπει να κάνει κανείς ό,τι είναι δυνατό για να ξεφύγει από τη ματαιοδοξία και να προφυλαχθεί από τη σπορά των σπόρων της θείας διδασκαλίας στον άνεμο. Όταν ξύπνησα, ένιωσα μεγάλη χαρά στην καρδιά μου, και δύναμη στην ψυχή μου, και συνέχισα τον δρόμο μου.

Μετά από αυτό, μετά από πολύ καιρό, υπήρξε ένα ακόμη περιστατικό. Ίσως θα το πω: κάποτε, ακριβώς στις 24 Μαρτίου, ένιωσα μια ακαταμάχητη επιθυμία να μεταλάβω τα ιερά μυστήρια του Χριστού αύριο, δηλαδή την ημέρα που είναι αφιερωμένη στην Υπεραγία Μητέρα του Θεού, στη μνήμη του Θείου Ευαγγελισμού Της. Ρώτησε αν η εκκλησία ήταν μακριά. είπαν 30 βερστ. Έτσι, περπάτησα την υπόλοιπη μέρα και όλη τη νύχτα για να φτάσω μέχρι το πρωί. Ο καιρός ήταν ο χειρότερος, μερικές φορές χιόνιζε, μετά έβρεχε, εκτός από τον δυνατό αέρα και το κρύο. Στο δρόμο έπρεπε να περάσω ένα μικρό ρυάκι και μόλις μπήκα στη μέση του έσπασε ο πάγος κάτω από τα πόδια μου και βούτηξα στο νερό μέχρι τη μέση μου. Έχοντας μουλιάσει με αυτόν τον τρόπο, έφτασα στο πρωί. υπερασπίστηκε αυτήν και την τραπεζαρία, στην οποία ο Θεός με ευχαρίστησε να συμμετάσχω.

            Για να περάσω αυτή τη μέρα ήσυχα, χωρίς εμπόδια στην πνευματική χαρά, παρακάλεσα τον φύλακα της εκκλησίας να μείνει στο chat room μέχρι αύριο. Όλη εκείνη τη μέρα ήμουν σε ανείπωτη χαρά και γλυκύτητα καρδιάς. ξάπλωσε στους θαλάμους σε αυτό το μη θερμαινόμενο φύλακα, σαν να ακουμπούσε στους κόλπους του Αβραάμ: η προσευχή είχε ισχυρό αποτέλεσμα. Η αγάπη για τον Ιησού Χριστό και τη Μητέρα του Θεού, σαν γλυκά κύματα, στροβιλιζόταν στην καρδιά και φαινόταν να βυθίζει την ψυχή σε μια παρηγορητική αρπαγή. Μέχρι το βράδυ, ένιωσα ξαφνικά μια δυνατή κράμπα στα πόδια μου και θυμήθηκα ότι ήταν βρεγμένα. Παραμελώντας αυτό, άρχισα να ακούω την καρδιά μου με προσευχή πιο επιμελώς και δεν ένιωσα πόνο. Το πρωί ήθελα να σηκωθώ, αλλά βλέπω ότι δεν μπορώ να κουνήσω ούτε τα πόδια μου. εντελώς αποτραβηγμένο και χαλαρό σαν μαστίγια. ο φύλακας με τράβηξε κάτω με δυσκολία. Έτσι κάθισα ακίνητος για δύο μέρες. Την τρίτη μέρα, ο φύλακας άρχισε να με διώχνει από το chat, λέγοντας: αν πεθάνεις εδώ, τότε σε ακολουθεί. Μόλις σύρθηκα με τα χέρια μου, ξάπλωσα στη βεράντα της εκκλησίας.

Έτσι ξάπλωσε εκεί για δύο μέρες. Οι άνθρωποι που περνούσαν δεν έδωσαν σημασία ούτε σε εμένα ούτε στα αιτήματά μου.

Τελικά, ένας άντρας ήρθε κοντά μου, κάθισε και μίλησε. Παρεμπιπτόντως, είπε: Τι θα δώσεις; θα σε γιατρέψω. Ήταν ακριβώς το ίδιο με μένα. Ξέρω από αυτό το φίλτρο. Δεν έχω τίποτα να σου δώσω, απάντησα. Τι έχεις στην τσάντα σου; Μερικά κράκερ και βιβλία. Λοιπόν, θα μου κάνεις τουλάχιστον ένα καλοκαίρι αν σε γιατρέψω; Και δεν μπορώ να κάνω τίποτα. βλέπεις ότι έχω μόνο το ένα χέρι και το άλλο είναι σχεδόν τελείως στεγνό. Τι μπορείτε λοιπόν να κάνετε; Τίποτα, εκτός από το ότι μπορώ να διαβάζω και να γράφω. Και γράψε! Λοιπόν, μάθε στο αγόρι να γράφει, γιε μου, δεν ξέρει να διαβάζει πολύ, αλλά θέλω να γράφει. Αλλά οι πλοίαρχοι ζητούν ακριβά, 20 ρούβλια ανά εκπαίδευση. Συμφώνησα, και αυτοί και ο φρουρός με τράβηξαν μακριά και με έβαλαν στην πίσω αυλή αυτού του ανθρώπου σε ένα παλιό, άδειο μπάνιο.

            Έτσι άρχισε να με φέρεται, μάζεψε από τα χωράφια, από τις αυλές και από τους λάκκους του πλυσίματος μια ολόκληρη τετράδα από διάφορα σάπια κόκαλα, βοοειδή και πουλιά, και κάθε είδους: τα έπλυνε, μετά τα έσπασε σε μικρότερα κομμάτια με μια πέτρα και τα έβαλε σε ένα μεγάλο κούτσουρο. σκέπασε το πηγάδι με ένα καπάκι και το πέταξε σε ένα άδειο δοχείο σκαμμένο στο έδαφος, και πάνω από το κούτσουρο, το έντυσε χοντρά με πηλό και, αφού σκέπασε τη φωτιά με ξύλα, το έκαιγε για περισσότερο από μια μέρα, και, στρώνοντας τα ξύλα, είπε: αυτή θα είναι πίσσα από κόκαλα. Τη δεύτερη μέρα, έσκαψε ένα δοχείο από το έδαφος, μέσα στο οποίο ένα πηχτό υγρό, κοκκινωπό, λιπαρό και μύριζε σαν ωμό κρέας, έρεε μέσα από ένα πηγάδι από παρασυρόμενο ξύλο. και τα κόκαλα που ήταν στο κούτσουρο έγιναν μαύρα και σάπια, τόσο λευκά, καθαρά, διάφανα, σαν φίλντισι ή μαργαριτάρια. Έτριβα τα πόδια μου με αυτό το υγρό πέντε φορές την ημέρα. Και τι; Την επόμενη μέρα ένιωσα ότι μπορούσα να κουνήσω τα δάχτυλά μου. την τρίτη μπορούσε να λυγίσει και να ξελυγίσει τα πόδια του, και την πέμπτη μέρα στάθηκε πάνω τους και περπατούσε στην αυλή με ένα μπαστούνι. Με μια λέξη, μετά από μια εβδομάδα, τα πόδια μου ενισχύθηκαν πλήρως, όπως πριν. Ευχαρίστησα αυτόν τον Θεό και σκέφτηκα: τι σοφία έχει ο Θεός στα πλάσματα! Ξηρά οστά που έχουν σαπίσει, έχουν παραδοθεί σχεδόν ολοκληρωτικά στη γη, διατηρούν τη ζωτική τους δύναμη, το χρώμα, τη μυρωδιά και την επίδρασή τους στα ζωντανά σώματα και φαίνεται να μεταδίδουν τη ζωή στα νεκρά σώματα. Αυτό αποτελεί εγγύηση για τη μελλοντική ανάσταση των σωμάτων. Θα ήθελα να το δείξω στον αστυνομικό με τον οποίο έζησα, όταν αμφιβάλλει για τη γενική ανάσταση!

Έχοντας συνέλθει με αυτόν τον τρόπο, άρχισα να διδάσκω το αγόρι, έγραψα την προσευχή του Ιησού αντί για συνταγή. τον έκανε να το γράψει, δείχνοντάς του πώς να γράφει καλά τις λέξεις. Ήταν εύκολο για μένα να τον διδάξω, γιατί εξυπηρετούσε τον διευθυντή κατά τη διάρκεια της ημέρας και ερχόταν να μελετήσει μαζί μου μόνο όταν ο διευθυντής κοιμόταν, δηλαδή από τα ξημερώματα μέχρι τα αργά δείπνα. Το αγόρι ήταν παρατηρητικό και σύντομα άρχισε να γράφει κάτι. Όταν ο διευθυντής είδε τι έγραφε, τον ρώτησε: Ποιος σε διδάσκει; Το αγόρι είπε ότι υπάρχει ένας ταξιδιώτης χωρίς χέρια που μένει στο παλιό μας λουτρό. Ένας ενδιαφέρον μάνατζερ από τους Πολωνούς ήρθε να με δει και με βρήκε να διαβάζωΚαλοσύνη. Αφού μου μίλησε, με ρώτησε: τι διαβάζεις; Του έδειξα το βιβλίο. – Αχ! Αυτή είναι η Καλοσύνη, είπε. Είδα αυτό το βιβλίο με τον ιερέα μας όταν ζούσα στο Βίλνιους. αλλά έχω ακούσει γι’ αυτό, ότι περιέχει κάποια περίεργα γοητεία και τέχνες προσευχής, γραμμένες από Έλληνες μοναχούς, όπως στην Ινδία και τη Μποκαρία οι φανατικοί κάθονται και φουσκώνουν, προσπαθώντας να γαργαλήσουν την καρδιά τους και να τιμήσουν ανόητα αυτό το φυσικό συναίσθημα. Πρέπει να προσευχόμαστε απλώς για να εκπληρώσουμε το καθήκον μας προς τον Θεό. σηκώθηκε και διάβασεΠάτερ ημών, όπως δίδαξε ο Χριστός. Εδώ, για όλη την ημέρα, έχει δίκιο, αντί να τα πηγαίνει συνέχεια με το ίδιο πράγμα. οπότε μάλλον θα τρελαθείς και θα ραγίσεις την καρδιά σου.

Μη σκέφτεσαι έτσι για αυτό το ιερό βιβλίο, Πάτερ. Δεν γράφτηκε από απλούς Έλληνες μοναχούς, αλλά από αρχαίους μεγάλους και αγίους ανθρώπους τους οποίους τιμά και η εκκλησία σας, κατά κάποιο τρόποΑντώνιος ο Μέγας, Μακάριος ο Μέγας, Μάρκος ο ασκητής, Ιωάννης ο Χρυσόστομος κ.ά. Και οι Ινδοί και οι μοναχοί της Μπουχάρα υιοθέτησαν από αυτούς την καρδιακή μέθοδο για την εσωτερική προσευχή, αλλά μόνο τη διέφθειραν και την παραμόρφωσαν οι ίδιοι, όπως μου είπε ο γέρος μου. Και στην Dobrotolyubia, όλες οι οδηγίες για την εγκάρδια προσευχή λαμβάνονται από τον Λόγο του Θεού, από την Αγία Γραφή, στην οποία ο ίδιος Ιησούς Χριστός που διέταξε να διαβάσει:Πάτερ ημών, κληροδότησε επίσης την αδιάλειπτη εγκάρδια προσευχή, λέγοντας:Αγάπα τον Κύριο τον Θεό σου με όλη σου την καρδιά και με όλο το μυαλό σου; νηστεία, αγρυπνήστε και προσευχηθείτε; μείνε σε Εμένα, κι εγώ σε σένα. Και οι άγιοι πατέρες, παραθέτοντας τη μαρτυρία του αγίου του βασιλιά Δαυίδ από τους Ψαλμούς:γευτείτε και δείτε πόσο καλός ο Κύριος, ερμηνεύστε το με τέτοιο τρόπο ώστε ένας Χριστιανός πρέπει οπωσδήποτε να αναζητά και να επιτυγχάνει γλυκύτητα στην προσευχή και να αναζητά συνεχώς παρηγοριά σε αυτήν, και όχι απλά, μόνο μια φορά την ημέρα, να διαβάζειΠάτερ ημών. Εδώ θα σας διαβάσω πώς αυτοί οι άγιοι καταδικάζουν όσους δεν προσπαθούν να αποκτήσουν και να μελετήσουν τη γλυκιά εγκάρδια προσευχή. Γράφουν ότι αυτοί οι άνθρωποι αμαρτάνουν στα εξής: 1) ότι είναι αντίθετοι με τις θεόπνευστες γραφές, 2) ότι δεν αναλαμβάνουν την υψηλότερη και τελειότερη κατάσταση για την ψυχή, αλλά ικανοποιημένοι μόνο με εξωτερικές αρετές, δεν μπορούν να έχουν λαιμαργία και δίψα για την αλήθεια, και ως εκ τούτου στερούνται την ευδαιμονία και τις αρετές και τις αρετές του Κυρίου. παρεκκλίνουν. Διαβάζετε κάτι υψηλό, είπε ο διευθυντής. που το κυνηγάμε εμείς οι κοσμικοί! Εδώ θα σας διαβάσω με πιο απλό τρόπο για το πώς, ακόμη και στην εγκόσμια ζωή, οι καλοί άνθρωποι έμαθαν να προσεύχονται συνεχώς. Βρήκα τη λέξηστο Dobrotolyubiya Συμεών ο Νέος Θεολόγοςγια τον Γεώργιο τον νεαρό και άρχισε να διαβάζει.

Άρεσε στον διευθυντή και μου είπε: άσε με να διαβάσω αυτό το βιβλίο, στον ελεύθερο χρόνο μου, όταν το σκεφτώ. Μάλλον, θα το δώσω για μια μέρα, αλλά δεν μπορώ άλλο, γιατί το διαβάζω κάθε μέρα, και δεν μπορώ να μην το κάνω. Αλλά τουλάχιστον γράψτε μου αυτό που έχετε διαβάσει τώρα. θα σε πληρώσω δεν χρειάζομαι την πληρωμή σου, αλλά θα το γράψω με αγάπη για να σου δώσει ο Θεός επιμέλεια στην προσευχή. Ξαναέγραψα αμέσως τη λέξη που διάβασα με ευχαρίστηση. Το διάβασε στη γυναίκα του και άρεσε και στους δύο. Μερικές φορές άρχισαν να με στέλνουν. Πήγα σε αυτούς με Καλοσύνη. διάβασε εκεί, και αυτοί, καθισμένοι στο τσάι, άκουσαν. Κάποτε με άφησαν για φαγητό. Η γυναίκα του διευθυντή, μια ευγενική ηλικιωμένη γυναίκα, κάθισε μαζί μας και έφαγε τηγανητό ψάρι. Κάπως, από απροσεξία, πνίγηκε σε ένα κόκαλο. που δεν τη βοήθησε, δεν μπόρεσε να την ανακουφίσει με κανέναν τρόπο, ένιωσε έναν δυνατό πόνο στο λαιμό της και δύο ώρες αργότερα ξάπλωσε. Έστειλαν για γιατρό 30 βερστ μακριά, και το μετάνιωσα και πήγα σπίτι ήδη το βράδυ.

            Τη νύχτα, σε ένα λεπτό όνειρο, ακούω τη φωνή του γέρου μου, αλλά δεν βλέπω κανέναν. μια φωνή μου είπε: ο αφέντης σου σε θεράπευσε, γιατί δεν βοηθάς τη μάνατζερ; Ο Θεός διέταξε να έχουμε συμπόνια για τον πλησίον. Θα χαρώ να βοηθήσω και με τι; Δεν ξέρω κανένα μέσο. Και να τι κάνετε: από την αρχή της ζωής της, έχει μια απέχθεια για το λάδι ξύλου και όχι μόνο δεν μπορεί να το χρησιμοποιήσει, αλλά και τη μυρωδιά του χωρίς ναυτία. και γι’ αυτό δώσε της μια κουταλιά ξύλινο λάδι να πιει, θα σκίσει, το κόκκαλο θα εκραγεί, και θα απλωθεί λάδι στην πληγή στο λαιμό που έξυσε το κόκκαλο, και θα συνέλθει. Ναι, πώς μπορώ να δώσω όταν αηδιάζει – δεν θα πιει; Οδήγησες τη διευθύντρια να της κρατήσει το κεφάλι, αλλά ξαφνικά, έστω και με δύναμη, χύθηκες στο στόμα της. Όταν ξύπνησα, πήγα αμέσως στον διευθυντή και του είπα λεπτομερώς. Λέει ότι τώρα θα σου κάνει το λάδι; Ήδη συρίγεται και παραληρεί, και ο λαιμός της είναι όλος πρησμένος. Ωστόσο, μάλλον θα το δοκιμάσουμε. Το φάρμακο με λάδι είναι αβλαβές, αν και δεν θα βοηθήσει. Έριξε ξύλινο λάδι σε ένα ποτήρι, και την αφήσαμε να το καταπιεί που και που. Αμέσως, άρχισαν ισχυροί εμετοί και σύντομα το οστό ξεπήδησε με αίμα. ένιωσε καλύτερα και αποκοιμήθηκε βαθιά.

Το πρωί, ήρθα να επισκεφθώ, και είδα ότι καθόταν ήρεμα και έπινε τσάι, και μαζί με τον άντρα της έμειναν έκπληκτοι με τη θεραπεία, και ακόμη περισσότερο, όπως μου είπαν στο όνειρο, ότι δεν της αρέσει το λάδι από ξύλο, γιατί κανείς, εκτός από αυτούς, δεν το ήξερε αυτό. Μετά ήρθε ο γιατρός, ο διευθυντής είπε τι της συνέβη και είπα. πώς ένας άντρας θεράπευσε τα πόδια μου. Ο γιατρός, αφού άκουσε, είπε: ούτε αυτή ούτε η άλλη είναι περίεργη περίπτωση. Η ίδια η δύναμη της φύσης λειτουργούσε και στους δύο, αλλά για χάρη της μνήμης θα το γράψω. έβγαλε ένα μολύβι και έγραψε σε ένα βιβλίο μνήμης.

Αμέσως μετά, μια φήμη διαδόθηκε σε όλη τη γειτονιά ότι ήμουν μάντης, γιατρός και θεραπευτής. απ’ όλες τις πλευρές άρχισαν να μου έρχονται συνέχεια με τις διάφορες θήκες και θήκες τους, μου έφερναν δώρα και άρχισαν να με διαβάζουν και να με παρακαλούν. Για μια βδομάδα το κοίταξα και φοβούμενος μήπως πέσω στη ματαιοδοξία και με χαλάσει η απουσία, πήγα από εκεί κρυφά τη νύχτα.

Και πάλι λοιπόν συνέχισα τον χωριστό μου δρόμο, και ένιωσα τέτοια ελαφρότητα, σαν να έπεσε ένα βουνό από τους ώμους μου. Η προσευχή με παρηγορούσε όλο και περισσότερο, ώστε μερικές φορές η καρδιά μου έβραζε από αμέτρητη αγάπη για τον Ιησού Χριστό, και από αυτό το γλυκό βράσιμο, σαν να χύνονταν παρηγορητικά ρυάκια σε όλες τις αρθρώσεις μου. Η μνήμη του Ιησού Χριστού ήταν τόσο αποτυπωμένη στο μυαλό μου που όταν σκέφτηκα τα γεγονότα του Ευαγγελίου, φαινόταν να τα βλέπω μπροστά στα μάτια μου, συγκινήθηκα και έκλαψα χαρούμενα, μερικές φορές ένιωθα χαρά στην καρδιά μου που δεν μπορώ καν να πω. Έτυχε μερικές φορές να μην έμπαινα στα χωριά των ανθρώπων για τρεις μέρες και να ένιωθα με χαρά, σαν να ήμουν ο μόνος στη γη, ένας άθλιος αμαρτωλός μπροστά σε έναν ελεήμονα και φιλάνθρωπο Θεό. Αυτή η μοναξιά με παρηγόρησε και η χαρά της προσευχής γι’ αυτόν ήταν πολύ πιο απτή από ό,τι στους ανθρώπους.

            Τελικά έφτασα στο Ιρκούτσκ. Έχοντας προσκυνήσει στον Άγιο στα λείψανα του Αγίου Ιννοκεντίου, άρχισε να σκέφτεται: πού να πάω τώρα; Και δεν ήθελα να ζήσω εδώ για πολύ καιρό, γιατί η πόλη έχει κόσμο. Περπάτησα σκεφτικός στο δρόμο. τότε με συνάντησε ένας τοπικός έμπορος, με σταμάτησε και άρχισε να λέει: είσαι ταξιδιώτης; Γιατί δεν έρχεσαι σε μένα; Ήρθαμε μαζί του στο πλούσιο σπίτι του. Με ρώτησε τι άνθρωπος είμαι και του είπα το ιστορικό μου. Αφού άκουσε, άρχισε να μου λέει: εδώ θα πήγαινες στην παλιά Ιερουσαλήμ. Υπάρχει ένα ιερό που δεν μοιάζει με κανένα άλλο! Θα πήγαινα ευχαρίστως, απάντησα, αλλά δεν έχω τα μέσα να το κάνω. Μπορώ να περπατήσω μέχρι τη θάλασσα, αλλά δεν υπάρχει τίποτα να πληρώσω για να περάσω τη θάλασσα, χρειάζεστε πολλά χρήματα. Θέλεις, είπε ο έμπορος, θα σου παράσχω μια θεραπεία. πέρυσι έστειλα ήδη έναν από τους κατοίκους της πόλης μας εκεί. Έπεσα στα πόδια του και άρχισε να μιλά: Άκου, θα σου δώσω ένα γράμμα στον γενέθλιο γιο μου στην Οδησσό. Ζει εκεί και έχει εμπορικές σχέσεις με την Κωνσταντινούπολη. έχει πλοία, και θα σε πάει με χαρά στην Κωνσταντινούπολη, και εκεί διατάζει τους κολλητούς του να σου προσλάβουν μια θέση σε ένα πλοίο για την Ιερουσαλήμ και να πληρώσουν τα χρήματα. Άλλωστε δεν είναι πολύ ακριβό. Ακούγοντας αυτά χάρηκα, ευχαρίστησα πολύ τον ευεργέτη μου για το έλεός του και ευχαρίστησα περισσότερο τον Θεό που μου δείχνει τόση πατρική αγάπη και φροντίδα για μένα ως άθλιο αμαρτωλό που δεν κάνει καλό ούτε στον εαυτό του ούτε στους ανθρώπους και σε έναν τόνο που τρώει το ψωμί των άλλων στην αδράνεια. Και έτσι έμεινα με αυτόν τον φιλανθρωπικό έμπορο για τρεις μέρες. Μου έγραψε, σύμφωνα με την υπόσχεσή του, ένα γράμμα στον γιο του για μένα. και τώρα πηγαίνω στην Οδησσό με σκοπό να φτάσω στην Αγία πόλη της Ιερουσαλήμ: αλλά δεν ξέρω αν ο Κύριος θα επιτρέψει να προσκυνήσω το ζωοφόρο φέρετρό Του.

Η τρίτη ιστορία

Πριν φύγω από το Ιρκούτσκ, πήγα στον πνευματικό πατέρα, με τον οποίο είχα συνομιλίες, και του είπα: Είμαι ήδη καθ’ οδόν για την Ιερουσαλήμ. ήρθε να αποχαιρετήσει και να σας ευχαριστήσω για τη χριστιανική αγάπη σας για μένα, έναν ανάξιο ταξιδιώτη. Μου είπε: Ο Θεός να ευλογεί τον δρόμο σου. Αλλά γιατί δεν μου είπες τίποτα για τον εαυτό σου, ποιος είσαι και από πού είσαι; Άκουσα πολλά από εσάς για τα ταξίδια σας. θα ήταν ενδιαφέρον να μάθετε για το ιστορικό και τη ζωή σας πριν ταξιδέψετε.

Εντάξει, είπα, θα χαρώ να σας το πω και αυτό. Αυτή δεν είναι μεγάλη ιστορία.

Βιογραφία ιερέα και η πρώην εγκόσμια ζωή του

Γεννήθηκα σε ένα χωριό της επαρχίας Oryol. Μετά τον πατέρα μου και τη μητέρα μου, μείναμε δύο, εγώ και ο μεγαλύτερος αδερφός μου. Ήταν δέκα χρονών, κι εγώ δύο χρονών – το τρίτο. Έτσι ο παππούς μου μας πήγε στο σπίτι του για τάισμα. ήταν ένας πλούσιος και έντιμος γέρος, διατηρούσε χάνι στον κεντρικό δρόμο και λόγω της καλοσύνης του έμεναν κοντά του πολλοί επισκέπτες. Αρχίσαμε να ζούμε σε αυτό. Ο αδερφός μου ήταν ζωηρός και έτρεχε πάντα στο χωριό, ενώ εγώ τριγυρνούσα περισσότερο τον παππού μου. Τις γιορτές πηγαίναμε μαζί του στην εκκλησία και στο σπίτι διάβαζε συχνά τη Βίβλο, την ίδια που έχω κι εγώ. Ο αδερφός μου μεγάλωσε και χάλασε – συνήθισε να πίνει. Ήμουν ήδη επτά χρονών. Μια φορά ήμουν ξαπλωμένος στη σόμπα με τον αδερφό μου, και με έσπρωξε από εκεί και τραυμάτισε το αριστερό μου χέρι. Από τότε και μέχρι τώρα, δεν το κατέχω – έχει στεγνώσει όλα.

            Ο παππούς μου, βλέποντας ότι δεν θα μπορούσα να κάνω αγροτικές δουλειές, άρχισε να με μαθαίνει να διαβάζω και να γράφω, και επειδή δεν είχαμε αλφάβητο, με δίδαξε από την ίδια Βίβλο, με έναν τρόπο: υποδεικνύοντας τα βασικά, αναγκάζοντάς με να σχηματίζω λέξεις και να παρατηρώ γράμματα. Δεν καταλαβαίνω καν πώς ακολουθώντας τον έμαθα να διαβάζω με τον καιρό. Και τέλος, όταν ο παππούς μου άρχισε να βλέπει άσχημα, με ανάγκαζε συχνά να διαβάζω τη Βίβλο και ο ίδιος με άκουγε και με διόρθωνε. Είχαμε συχνά έναν γραφέα zemstvo που έγραφε όμορφα, παρακολουθούσα και μου άρεσε ο τρόπος που έγραφε. Εδώ ο ίδιος, ακολουθώντας το παράδειγμά του, άρχισα να βγάζω λέξεις, μου έδειξε, μου έδωσε χαρτιά και μελάνι και μου έφτιαξε τα φτερά. Έτσι έμαθα να γράφω. Ο παππούς μου χάρηκε γι’ αυτό και μου έδωσε οδηγίες ως εξής: τώρα ο Θεός σου άνοιξε ένα γράμμα, θα είσαι άντρας, γι’ αυτό ευχαριστώ τον Κύριο γι’ αυτό και προσεύχεσαι πιο συχνά. Επομένως, πηγαίναμε στην εκκλησία πριν από όλες τις λειτουργίες και στο σπίτι προσευχόμασταν πολύ συχνά. Αναγκάστηκα να διαβάσω:ελέησόν με Θεέ, και ο παππούς και η γιαγιά υποκλίθηκαν ή στάθηκαν στα γόνατά τους. Τελικά, ήμουν ήδη δεκαεπτά χρονών και πέθανε η γιαγιά μου. Ο παππούς μου άρχισε να μου λέει: δεν έχουμε ερωμένη στο σπίτι, αλλά τι γίνεται αν δεν έχουμε γιαγιά; Ο μεγάλος σου αδερφός είναι μπερδεμένος, θέλω να σε παντρευτώ. Εμφανίστηκα, φαντάζομαι την αναπηρία μου, αλλά ο παππούς μου επέμενε, και με παντρεύτηκαν, διάλεξαν μια πλούσια και ευγενική κοπέλα, είκοσι χρονών. Πέρασε ένας χρόνος και ο παππούς μου αρρώστησε ανίατη. Αφού με πήρε τηλέφωνο, άρχισε να αποχαιρετά και είπε: Εδώ είναι το σπίτι σου και όλη η κληρονομιά, ζήσε σύμφωνα με τη συνείδησή σου, μην εξαπατήσεις κανέναν, αλλά προσευχήσου πάνω απ’ όλα στον Θεό, όλα είναι από Αυτόν. Μην ελπίζεις σε τίποτα εκτός από τον Θεό, πήγαινε στην εκκλησία, διάβασε τη Βίβλο και θυμήσου τη γριά κι εμένα. Ιδού τα λεφτά σου, χίλια ρούβλια, φρόντισε, μην τα ξοδεύεις μάταια, αλλά και μη τσιγκούνης, δώσε τα σε ζητιάνους και στις εκκλησίες του Θεού.

Πέθανε λοιπόν και τον έθαψα. Ο αδερφός ζήλεψε που η αυλή και το κτήμα δόθηκαν μόνο σε μένα. άρχισε να θυμώνει μαζί μου, και επιπλέον ο εχθρός τον βοήθησε σε αυτό, και σκόπευε ακόμη και να με σκοτώσει. Τελικά, αυτό έκανε το βράδυ, όταν κοιμόμασταν και δεν είχαμε καλεσμένους: εισέβαλε στην ντουλάπα που φύλαγαν τα χρήματα, τα έβγαλε από το σεντούκι και έβαλε φωτιά στη ντουλάπα. Ακούσαμε ήδη όταν όλο το σπίτι και η αυλή πήρε φωτιά, και μετά βίας πηδήσαμε από το παράθυρο, μόνο αυτό που κοιμόμασταν.

Η Βίβλος ήταν ξαπλωμένη κάτω από τα κεφάλια, και την πιάσαμε μαζί μας. Βλέποντας το σπίτι μας να καίγεται, είπαμε μέσα μας: Δόξα τω Θεώ! αν και η Βίβλος έχει επιζήσει, αν και υπάρχει κάτι που μας παρηγορεί στη θλίψη. Έτσι, όλη μας η περιουσία κάηκε και ο αδελφός μας χάθηκε. Το έμαθαν αργότερα όταν άρχισε να πίνει και να καυχιέται ότι πήρε τα χρήματα και έβαλε φωτιά στην αυλή.

            Μείναμε γυμνοί και ξυπόλητοι, εντελώς άποροι, με κάποιο τρόπο δανειστήκαμε μια μικρή καλύβα, και αρχίσαμε να ζούμε στη φτώχεια. Η γυναίκα μου ήταν τεχνίτρια: ύφαινε, έκλενε, έραβε, έπαιρνε δουλειές από ανθρώπους και δούλευε μέρα νύχτα και με τάιζε. Εξαιτίας του αχειροποίητου μου, δεν μπορούσα να πλέξω ούτε παντόφλες. Επισκεπτόταν ή γύριζε, και καθόμουν δίπλα της και διάβαζα τη Βίβλο, και άκουγε, και μερικές φορές έκλαιγε. Όταν ρωτάω: τι κλαις; Άλλωστε, δόξα τω Θεώ, ζούμε. Τότε θα απαντήσει: είναι συγκινητικό για μένα που είναι γραμμένο πολύ καλά στη Βίβλο. Θυμήθηκαν και την εντολή του παππού τους – νήστευαν συχνά, διάβαζαν κάθε πρωί τον ακάθιστο της Θεοτόκου και έκαναν χίλια τόξα τη νύχτα για να μην μπουν στον πειρασμό. Έτσι ζήσαμε ήσυχα για δύο χρόνια. Αλλά εδώ είναι το παράξενο, ότι παρόλο που δεν είχαμε ιδέα για την εσωτερική προσευχή, που δημιουργείται στην καρδιά, και δεν την είχαμε ακούσει ποτέ, αλλά απλώς προσευχόμασταν μόνο με τη γλώσσα μας, υποκύψαμε χωρίς σκοπό, καθώς οι ανόητοι έπεφταν ο ένας πάνω στον άλλο, και υπήρχε ένα κυνήγι για προσευχή, και η μακρά εξωτερική και χωρίς ιδέα προσευχή δεν φαινόταν δύσκολη. Προφανώς, ένας δάσκαλος μου είπε την αλήθεια, ότι υπάρχει μια μυστική προσευχή μέσα σε έναν άνθρωπο, για την οποία ο ίδιος δεν γνωρίζει, πώς γίνεται άγνωστη στην ψυχή, και διεγείρει στην προσευχή, ποιος ξέρει τι και πώς ξέρει.

Μετά από δύο χρόνια από τη ζωή μας έτσι, ξαφνικά η γυναίκα μου αρρώστησε με δυνατό πυρετό και αφού κοινωνούσε, πέθανε την ένατη μέρα. Έμεινα μόνος, ανίκανος να κάνω τίποτα. Έπρεπε να περπατήσω σε όλο τον κόσμο και ήταν κρίμα να ζητήσω ελεημοσύνη. Εξάλλου, στεναχωριόμουν τόσο πολύ για τη γυναίκα μου που δεν ήξερα πού να απευθυνθώ. Καθώς έμπαινα στην καλύβα μου, και έβλεπα τα ρούχα της, ή κάποιο είδος μαντήλι, ούρλιαζα και έπεφτα κάτω χωρίς να θυμάμαι. Επομένως, δεν άντεξα τις λαχτάρες μου, ζώντας στο σπίτι, έτσι πούλησα την καλύβα μου για 20 ρούβλια, και όσα ρούχα είχαμε εγώ και η γυναίκα μου, τα έδωσα όλα σε ζητιάνους. Μου έδωσαν ένα διαβατήριο αιώνιας απελευθέρωσης σύμφωνα με τον αριθμό μου, και πήρα αμέσως την αγαπημένη μου Βίβλο και πήγα όπου έβλεπαν τα μάτια μου. Αφού έφυγα, σκέφτηκα, πού να πάω τώρα; Πρώτα από όλα, θα πάω στο Κίεβο, θα προσκυνήσω τους αγίους του Θεού και θα ζητήσω τη βοήθειά τους στη θλίψη μου. Όταν τόλμησα να το κάνω αυτό, ένιωσα καλύτερα και έφτασα στο Κίεβο με χαρά. Από τότε, εδώ και 13 χρόνια, ταξιδεύω συνεχώς σε διάφορα μέρη. Επισκέφτηκα πολλές εκκλησίες και μοναστήρια, και τώρα περιφέρομαι όλο και περισσότερο στις στέπες και στα χωράφια. Δεν ξέρω αν ο Κύριος θέλει να φτάσει στην ιερή Ιερουσαλήμ. Θα υπήρχε καιρός, όταν είναι το θέλημα του Θεού, να θάψει ακόμη και τα αμαρτωλά οστά.

Πόσων χρονών είστε; – Τριάντα τρία χρόνια.

Η εποχή του Χριστού!

Ιστορία τέταρτη

      Είναι καλό για μένα να προσκολλώμαι στον Θεό, να σκέφτομαι την ελπίδα της σωτηρίας μου στον Κύριο.

            Μια δίκαιη ρωσική παροιμία: ένα άτομο υποθέτει, και ο Θεός, είπα, ήρθαν στον πνευματικό μου πατέρα. Σκέφτηκα ότι σήμερα θα πήγαινα και θα πήγαινα στο δρόμο για την ιερή πόλη της Ιερουσαλήμ, αλλά αποδείχθηκε διαφορετικά. ένα εντελώς απροσδόκητο περιστατικό με άφησε στο ίδιο μέρος για άλλες τρεις μέρες. Και δεν άντεξα να μην έρθω σε σας για να σας ενημερώσω σχετικά και να λάβω συμβουλές με την αποφασιστικότητά μου σε αυτήν την περίπτωση, που συνέβη εντελώς απροσδόκητα με αυτόν τον τρόπο.

Έχοντας αποχαιρετήσει όλους, συνέχισα με τη βοήθεια του Θεού και ετοιμαζόμουν να βγω για εγγύηση, όταν στην πύλη του τελευταίου σπιτιού είδα ένα γνώριμο πρόσωπο, που κάποτε ήταν ίδιο με εμένα, τον ταξιδιώτη, και που δεν τον είχα δει για τρία χρόνια. Αφού είπε ένα γεια, ρώτησε πού πήγαινα; Απάντησα: Θέλω, αν θέλει ο Θεός, στην παλιά Ιερουσαλήμ. Δόξα τω Θεώ! σήκωσε? εδώ έχεις έναν καλό σύντροφο. Ο Θεός μαζί σου και μαζί του, είπα, δεν ξέρεις ότι, σύμφωνα με τη φύση μου, δεν πάω ποτέ με συντρόφους, αλλά έχω συνηθίσει να ταξιδεύω πάντα μόνος; Αλλά άκου: ξέρω ότι θα σου αρέσει αυτός ο συνταξιδιώτης. όπως είναι μαζί σου, έτσι θα είσαι καλά μαζί του. Βλέπετε, ο πατέρας του ιδιοκτήτη αυτού του σπιτιού, στο οποίο έχω προσληφθεί ως εργάτης, πηγαίνει επίσης στην παλιά Ιερουσαλήμ σύμφωνα με μια υπόσχεση, και θα περάσετε καλά μαζί του. Είναι ντόπιος μπιφτέκι. ο γέρος είναι ευγενικός και, επιπλέον, εντελώς κουφός, οπότε αν δεν φωνάξει, δεν μπορεί να ακούσει τίποτα. Αν τον ρωτήσεις για κάτι, πρέπει να τον γράψεις σε ένα κομμάτι χαρτί και μετά θα σου απαντήσει. και επομένως δεν θα σας βαρεθεί στο δρόμο, δεν θα σας μιλήσει, είναι όλο και πιο σιωπηλός στο σπίτι. και για αυτόν θα είσαι απαραίτητος στο δρόμο. Ο γιος του του δίνει ένα άλογο και μια βίζα για την Οδησσό για να το πουλήσει εκεί. Αν και ο γέρος θέλει να πάει με τα πόδια, ένα άλογο θα πάει μαζί του για τις αποσκευές του και μερικά δέματα στον τάφο του Κυρίου. εδώ μπορείτε να βάλετε αμέσως την τσάντα σας. Σκεφτείτε τώρα, πώς μπορεί ένας ηλικιωμένος και κουφός να σταλεί μόνος του με ένα άλογο σε ένα τόσο μακρύ ταξίδι; Έψαξαν και έψαξαν για οδηγό, αλλά όλοι ζητούν ότι είναι πολύ ακριβό και επικίνδυνο να τον αφήσουν να πάει με έναν άγνωστο, γιατί έχει χρήματα και πράγματα μαζί του. Συμφωνώ, αδερφέ, το δικαίωμα θα είναι καλό? επικεντρωθείτε στη δόξα του Θεού και στην αγάπη του πλησίον σας. Και θα διαβεβαιώσω τους οικοδεσπότες για εσάς, και θα χαρούν απερίγραπτα γι’ αυτό. είναι καλοί άνθρωποι και με αγαπούν πολύ. Εδώ και δύο χρόνια εργάζομαι σε αυτούς. Αφού μίλησε έτσι στην πύλη, με έφερε στο σπίτι του κυρίου και εγώ, βλέποντας ότι η οικογένεια πρέπει να είναι ειλικρινής, συμφώνησα με την πρότασή τους. Εδώ είμαστε πλέον εγκατεστημένοι την τρίτη ημέρα των εορτών των Χριστουγέννων, αν ευλογήσει ο Θεός, αφού ακούσουμε τη θεία λειτουργία, θα βγούμε στον δρόμο.

            Αυτά συμβαίνουν τυχαία περιστατικά στον τρόπο ζωής! Και όλος ο Θεός και η αγία Του πρόνοια κυβερνούν τις πράξεις και τις προθέσεις μας, όπως είναι γραμμένο:και τι να θέλεις και τι είναι τα παιδιά του Θεού. Αφού το άκουσε αυτό, ο πνευματικός μου πατέρας είπε: Χαίρομαι από καρδιάς, αγαπητέ αδελφέ, που ο Κύριος κανόνισε απροσδόκητα να σε δει μετά από λίγο. Κι αφού είσαι τώρα ελεύθερος, θα σε κρατάω περισσότερο με αγάπη, και θα μου πεις κι άλλα για τις διδακτικές συναντήσεις σου, που ήταν στο μακρύ ταξίδι σου. Άκουσα επίσης όλες τις προηγούμενες ιστορίες σας με χαρά και προσοχή. Είμαι χαρούμενος που το κάνω αυτό, απάντησα και άρχισα να μιλάω.

Υπήρχαν πολλά από όλα, καλά και κακά. μην τα λέω όλα για πολύ καιρό, αλλά πολλά έχουν ήδη βγει από τη μνήμη, γιατί προσπάθησα να θυμάμαι ιδιαίτερα μόνο αυτό που καθοδηγούσε και ενθουσίαζε την τεμπέλη μου ψυχή στην προσευχή, και σπάνια θυμόμουν όλα τα άλλα, ή καλύτερα να πω, προσπάθησα να ξεχάσω το παρελθόν, σύμφωνα με τις οδηγίες του Αγίου Αποστόλου Παύλου, ο οποίος είπε:Επιδιώκω την τιμή του υψηλότερου βαθμού, ξεχνώντας το πίσω μέρος και φτάνοντας στο μέτωπο. Ναι, ο αείμνηστος μακαριστός γέροντάς μου είπε ότι τα εμπόδια στην προσευχή του καρδιακού επεισοδίου από δύο πλευρές, με shuaia και ούλα, δηλαδή, εάν ο εχθρός δεν έχει χρόνο να απομακρυνθεί από την προσευχή με μάταιες σκέψεις και αμαρτωλά σχέδια, τότε επαναφέρει διδακτικές μνήμες στη μνήμη του ή προτείνει μια προσευχή που του είναι αφόρητη. Και αυτό ονομάζεται ξεκάθαρη κλοπή, κατά την οποία η ψυχή, παραμελώντας τη συνομιλία με τον Θεό, στρέφεται σε μια ικανοποιημένη συνομιλία με τον εαυτό της ή με τα πλάσματα. Και γι’ αυτό με δίδαξε να μην δέχομαι ούτε την πιο όμορφη πνευματική σκέψη κατά την προσευχή, και ακόμη και μετά την ημέρα, αν τύχαινε να δω ότι ο χρόνος ξοδεύτηκε περισσότερο σε διδακτικό στοχασμό και συζήτηση παρά στην ουσιαστική αόρατη προσευχή της καρδιάς, τότε και αυτό θα έπρεπε να θεωρείται ασυγκράτητη ή ευεργετική για τους άπορους, για πνευματική απληστία. στην προσευχή, ως επί το πλείστον επικράτησε σε μεγάλους αριθμούς πριν από τον χρόνο που αφιερώθηκε σε άλλα έργα ευσέβειας. Αλλά δεν μπορείς να ξεχάσεις τα πάντα. Μια άλλη, βέβαια, ήταν τόσο βαθιά χαραγμένη στη μνήμη μου που δεν τη θυμόμουν για πολύ καιρό, θυμάμαι, για παράδειγμα, μια ευσεβή οικογένεια, στην οποία ο Θεός με τίμησε να μείνω για αρκετές μέρες από την παρακάτω υπόθεση.

Συνάντηση με την ευσεβή οικογένεια του γαιοκτήμονα

Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών μου στην επαρχία Tobolsk, έπρεπε να περάσω από κάποια πόλη της περιοχής. Μου είχαν μείνει ελάχιστες φρυγανιές, οπότε μπήκα σε ένα σπίτι για να παρακαλέσω ψωμί για το ταξίδι. Ο ιδιοκτήτης μου είπε: Δόξα τω Θεώ, ήρθες στην ώρα σου, η γυναίκα μου μόλις έβγαλε το ψωμί από το φούρνο, εδώ είναι ένα ζεστό χαλί για σένα, προσευχήσου για εμάς στον Θεό. Αφού σας ευχαρίστησα, άρχισα να βάζω το ψωμί στο σακουλάκι και η οικοδέσποινα, βλέποντάς το, είπε: κάποια τσάντα είναι λεπτή, φθαρμένη, θα σας την αλλάξω και μου έδωσε μια ωραία, σκληρή τσάντα. Ευχαριστώντας τους μέσα από την καρδιά μου, συνέχισα. Στην έξοδο, σε ένα μικρό μαγαζί, ζήτησα λίγο αλάτι και ο καταστηματάρχης μου έβαλε ένα μικρό σακουλάκι. Χάρηκα στο πνεύμα και ευχαρίστησα τον Θεό που με δείχνει ανάξιο για τόσο καλούς ανθρώπους. Εδώ, σκέφτηκα, τώρα μια βδομάδα χωρίς να ανησυχώ για το φαγητό, θα κοιμηθώ και θα χορταίνω. Ευλόγησε την ψυχή μου, Κύριε!

Έχοντας φύγει από αυτή την πόλη πέντε στρίφα, είδα στο δρόμο ένα μικρό χωριό και μια μικρή ξύλινη εκκλησία, αλλά καλά διακοσμημένη εξωτερικά και ζωγραφισμένη. Περνώντας από εκεί, θέλησα να αποδώσω τα σέβη μου στο ναό του Θεού και, αφού μπήκα στο προστώο της εκκλησίας, προσευχήθηκα. Στο πλάι της εκκλησίας, δύο μικρά παιδιά, πέντε έξι ετών, έπαιζαν στο γκαζόν. Νόμιζα ότι ήταν παιδιά του ιερέα, αν και ήταν πολύ καλά ντυμένοι. Έτσι, προσευχόμενος, συνέχισε. Δεν πρόλαβα να κάνω δέκα βήματα από την εκκλησία όταν άκουσα πίσω μου μια κραυγή: ζητιάνα! ένας ζητιάνος! στάση! Τα παιδιά που είδα ούρλιαζαν και έτρεχαν προς το μέρος μου – ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Σταμάτησα, και έτρεξαν και μου έπιασαν το χέρι: πάμε στη μητέρα μου, αγαπά τους ζητιάνους. Δεν είμαι ζητιάνος, τους λέω, αλλά περαστικός. Τι θα λέγατε για την τσάντα σας; Αυτό είναι το ψωμί μου. Όχι, σίγουρα θα πάμε, η μάνα θα σου δώσει λεφτά για το ταξίδι. Μα πού είναι η μητέρα σου, ρώτησα. Είναι πίσω από την εκκλησία, πίσω από αυτό το παξιμάδι.

Με οδήγησαν σε έναν όμορφο κήπο, στη μέση του οποίου είδα ένα μεγάλο αρχοντικό. μπήκαμε στους ίδιους τους θαλάμους, τι καθαριότητα και διακόσμηση! Έτσι η κυρία έτρεξε έξω προς εμάς. Ζητώ έλεος! παρακαλώ! από που μας έστειλε ο Θεός; κάτσε, κάτσε, αγαπητέ! Η ίδια έβγαλε την τσάντα από πάνω μου, την έβαλε στο τραπέζι και με κάθισε σε μια μαλακή καρέκλα. δεν θες να φας ή γλάρος; και δεν έχεις καμία ανάγκη; Σας ευχαριστώ πολύ, απάντησα, έχω ένα ολόκληρο σακουλάκι φαγητό, πίνω τσάι, αλλά δεν το έχω συνηθίσει στην αγροτική μας ζωή, η επιμέλεια και η ευγενική σας μεταχείριση είναι πιο πολύτιμη για μένα από ένα κέρασμα. Θα παρακαλέσω τον Θεό να σας ευλογήσει για ένα τέτοιο ευαγγελικό θαύμα. Καθώς το είπα αυτό, ένιωσα μια έντονη παρόρμηση να επιστρέψω μέσα. Η προσευχή έβραζε στην καρδιά μου και χρειαζόμουν ηρεμία και σιωπή για να δώσω χώρο σε αυτή την αυθόρμητη φλόγα της προσευχής, να κρύψω από τους ανθρώπους τα εξωτερικά σημάδια της προσευχής, όπως: δάκρυα, αναστεναγμοί και ασυνήθιστες κινήσεις του προσώπου και των χειλιών.

            Και γι’ αυτό σηκώθηκα και είπα: Συγγνώμη, μάνα, ήρθε η ώρα να φύγω. Είθε ο Κύριος Ιησούς Χριστός να είναι μαζί σας και με τα υπέροχα παιδιά σας. Α, όχι! Ο Θεός να σε σώσει από το να πας, δεν θα σε αφήσω να φύγεις. Σήμερα το βράδυ, ο άντρας μου θα έρθει από την πόλη, υπηρετεί ως δικαστής στο περιφερειακό δικαστήριο. Πόσο θα χαρεί να σε δει! Θεωρεί ότι κάθε ταξιδιώτης είναι αγγελιοφόρος του Θεού. Κι αν πας, θα λυπηθεί πολύ που δεν σε δει: εξάλλου αύριο είναι Κυριακή, θα προσευχηθείς μαζί μας στην τραπεζαρία, και ό,τι στείλει ο Θεός, θα φάμε μαζί. έχουμε μέχρι τριάντα ζητιάνους των αδελφών του Χριστού καλεσμένους κάθε αργία. Γιατί όμως δεν μου είπες τίποτα για τον εαυτό σου, από πού είσαι και πού πηγαίνεις; Μίλα μου, μου αρέσει να ακούω τις πνευματικές συζητήσεις θεοάρετων ανθρώπων. Παιδιά, παιδιά! πάρτε την τσάντα του ταξιδιώτη και πάρτε την στο φανταστικό δωμάτιο, όπου θα διανυκτερεύσει. Ακούγοντας τα λόγια της, έμεινα έκπληκτος και σκέφτηκα: μιλάω σε κάποιον ή τι είδους φάντασμα είμαι;

Έτσι έμεινα να περιμένω τον κ. Μίλησα εν συντομία για το ταξίδι μου και ότι θα πήγαινα στο Ιρκούτσκ. Και παρεμπιπτόντως, είπε η κυρία, θα περάσετε οπωσδήποτε από το Τομπόλσκ, και έχω μια μητέρα εκεί που είναι μοναχή σε ένα γυναικείο μοναστήρι, και τώρα επίσης αποθηκάριο. θα σου δώσουμε ένα γράμμα, θα σε δεχτεί. Πολλοί έρχονται σε αυτήν για πνευματικές συμβουλές. και παρεμπιπτόντως, θα της πάρεις και το βιβλίο του Ioann Listvychnik, που της γράψαμε από τη Μόσχα, κατόπιν παραγγελίας της. Πώς θα πάνε όλα αυτά καλά! Επιτέλους ήρθε η ώρα για δείπνο και καθίσαμε στο τραπέζι. Ήρθαν άλλες τέσσερις κυρίες και άρχισαν να τρώνε μαζί μας. Αφού τελείωσε το πρώτο πιάτο, μια από τις κυρίες που ήρθε σηκώθηκε, υποκλίθηκε στην εικόνα και μετά μας υποκλίθηκε, πήγε και έφερε ένα άλλο πιάτο και κάθισε ξανά. τότε η άλλη κυρία ακολούθησε το παράδειγμά της για το τρίτο πιάτο. Βλέποντας αυτό, άρχισα να λέω στην οικοδέσποινα: Τολμώ, μάνα, να ρωτήσω, αυτές οι κυρίες είναι συγγενείς σου ή τι; Ναι, είναι οι αδερφές μου: αυτή είναι η μαγείρισσα, αυτή είναι η γυναίκα του μπουκαλιού, αυτή είναι η οικονόμος, και αυτή είναι η υπηρέτριά μου, και είναι όλες παντρεμένες, δεν έχω ούτε ένα κορίτσι σε όλο το σπίτι. Ακούγοντας και βλέποντας αυτό, εξεπλάγην ακόμη περισσότερο, ευχαρίστησα τον Θεό που μου έδειξε τέτοιους θεοάρητους ανθρώπους και ένιωσα μια ισχυρή επίδραση της προσευχής στην καρδιά μου. και ως εκ τούτου, για να αποσυρθώ το συντομότερο δυνατό και να μην ενοχλήσω την προσευχή, σηκώνοντας από το τραπέζι, είπα στην κυρία: πρέπει να ξεκουραστείτε μετά το δείπνο, και εγώ, σύμφωνα με τη συνήθειά μου να περπατάω, θα πάω μια βόλτα στον κήπο. Όχι, δεν επαναπαύομαι, είπε η κυρία. και θα πάω μαζί σου στον κήπο, και θα μου πεις κάτι διδακτικό. Και αν πας μόνος, τα παιδιά δεν θα σου δώσουν ησυχία. όταν σε δουν δεν θα σε αφήσουν λεπτό, γι’ αυτό αγαπούν τους ζητιάνους, τους αδελφούς του Χριστού και τους ταξιδιώτες.

            Δεν υπήρχε τίποτα να κάνουμε, οπότε φύγαμε. Έχοντας μπει στον κήπο, για να με βολεύει περισσότερο να σιωπώ και να μη μιλάω, υποκλίθηκα στα πόδια της κυρίας και είπα: Σε ικετεύω, μητέρα, στο όνομα του Θεού, πες μου πόσο καιρό κάνεις μια τόσο θεοσεβή ζωή και πώς πέτυχες αυτή την ευσέβεια; Μάλλον θα σου πω τα πάντα. Βλέπετε, η μητέρα μου είναι η δισέγγονη του Αγίου Ιωάσαφ, του οποίου τα λείψανα βρίσκονται θαμμένα στο Μπέλγκοροντ. Είχαμε ένα μεγάλο σπίτι στην πόλη, το φτερό του οποίου νοίκιαζε ένας φτωχός ευγενής. Τελικά, πέθανε, και η γυναίκα του έμεινε έγκυος, γέννησε και η ίδια πέθανε μετά τη γέννα. Ο Born παρέμεινε ένα στρογγυλό φτωχό ορφανό. από οίκτο τον πήρε η μητέρα μου να τον μεγαλώσει και ένα χρόνο μετά γεννήθηκα. Μεγαλώσαμε μαζί και μελετήσαμε μαζί με τους ίδιους δασκάλους και το συνηθίσαμε σαν να ήμασταν αδερφές. Μετά από λίγο καιρό πέθανε και ο πατέρας μου και η μητέρα μου, αφήνοντας τη ζωή της πόλης, μετακόμισε μαζί μας σε αυτό το χωριό της για μια ζωή. Όταν ενηλικιωθήκαμε, η μητέρα μου με πάντρεψε ως μαθητή της, μας έδωσε αυτό το χωριό της και η ίδια, έχοντας φτιάξει ένα κελί για τον εαυτό της, αποφάσισε να μπει σε μοναστήρι. Αφού μας έδωσε τη γονική της ευλογία, μας έδωσε μια τέτοια διαθήκη ότι πρέπει να ζούμε μια χριστιανική ζωή, να προσευχόμαστε επιμελώς στον Θεό και να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για να εκπληρώσουμε την πιο σημαντική εντολή του Θεού, δηλαδή την αγάπη για τον πλησίον μας, να τρέφουμε και να βοηθάμε τους ζητιάνους των αδελφών του Χριστού, με απλότητα και ταπείνωση, να μεγαλώνουμε παιδιά. Έτσι ζούμε εδώ και δέκα χρόνια μόνοι μας, προσπαθώντας όσο γίνεται να εκπληρώσουμε το θέλημα της μητέρας μας. Έχουμε επίσης ένα σπίτι ζητιάνου, στο οποίο μένουν ακόμη και τώρα περισσότεροι από δέκα ανάπηροι και άρρωστοι. Υποθέτω ότι θα πάμε σε αυτούς αύριο.

Μετά από αυτή την ιστορία, ρώτησα: πού είναι το βιβλίο της Ιωάννας Λιστβίχνικ που θέλετε να στείλετε στην πατρίδα σας; Πάμε στο δωμάτιο, θα σου το βρω. Μόλις καθίσαμε να διαβάσουμε, ο κύριος βλέποντάς με, με αγκάλιασε ευγενικά, και φιληθήκαμε αδελφικά, χριστιανικά, με οδήγησε στο δωμάτιό του, και είπαμε: πάμε, αγαπητέ αδερφέ, στο γραφείο μου, ευλόγησε το κελί μου. Νομίζω ότι (δείχνοντας την κυρία) σε έχει βαρεθεί. Αν δει έναν ταξιδιώτη ή έναν ταξιδιώτη ή κάποιον άρρωστο, χαίρεται να μην τους αφήσει μέρα και νύχτα. αυτό το έθιμο υπάρχει σε ολόκληρη την οικογένειά της εδώ και πολύ καιρό. Μπήκαμε στο γραφείο. Πολλά βιβλία, όμορφες εικόνες, ένας ζωογόνος σταυρός για όλο το ύψος και δίπλα του είναι τοποθετημένο το Ευαγγέλιο. Προσευχήθηκα, και λέω: μαζί σου, πάτερ, εδώ είναι ο παράδεισος του Θεού. Εδώ είναι ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός, η Αγνότερη Μητέρα Του και οι άγιοι θιασώτες Του, και αυτά (δείχνοντας τα βιβλία) είναι τα θεϊκά, ζωντανά και ακατάσχετα λόγια και οδηγίες τους. Νομίζω ότι απολαμβάνεις συχνά την παραδεισένια συνομιλία μαζί τους. Ναι, ομολογώ, απάντησε ο κύριος, είμαι κυνηγός για να διαβάζω. Τι βιβλία έχεις εδώ, ρώτησα. Έχω πολλά πνευματικά, απάντησε ο κύριος· εδώ είναι ένας ολόκληρος ετήσιος κύκλος συνομιλιών, έργα του Ιωάννη του Χρυσοστόμου, του Μεγάλου Βασιλείου, πολλά θεολογικά και φιλοσοφικά έργα, καθώς και πολλά κηρύγματα νέων διάσημων ιεροκήρυκων. Η βιβλιοθήκη μου κοστίζει χίλια πέντε ρούβλια.

            Δεν έχετε, ρώτησα, κανέναν συγγραφέα για την προσευχή; Μου αρέσει πολύ να διαβάζω για την προσευχή. Υπάρχει ένα νέο βιβλίο για την προσευχή, έργο ενός ιερέα της Αγίας Πετρούπολης. Ο Baryn πήρε την ερμηνεία της προσευχής του Κυρίου:ο πατέρας μας και το ξεκινήσαμε με χαρά. Λίγο αργότερα ήρθε και η κυρία σε εμάς, έφερε τσάι και τα παιδιά έφεραν ένα ολόκληρο καλάθι, όλο ασημί, κάποιου είδους ξερό, σαν πίτες, που δεν είχα φάει ποτέ. Ο κύριος μου πήρε το βιβλίο, το έδωσε στην κυρία και είπε: εδώ θα την κάνουμε να διαβάσει, θα διαβάσει τέλεια και θα δυναμώσουμε. Η κυρία άρχισε να διαβάζει και εμείς αρχίσαμε να ακούμε. Εγώ, ενώ άκουγα το διάβασμα, άκουσα και την προσευχή που κρατούσα μέσα στην καρδιά μου. όσο προχωρούσε το διάβασμα, τόσο περισσότερο εξελισσόταν η προσευχή και το απολάμβανα. Ξαφνικά, είδα κάποιον να αναβοσβήνει γρήγορα μπροστά στα μάτια μου, σαν στον αέρα, σαν να ήταν ο αείμνηστος γέρος μου. Τρόμαξα, αλλά για να το καλύψω, είπα συγγνώμη, πήρα έναν υπνάκο. Εδώ ένιωσα ότι σαν το πνεύμα του γέροντα να διαπέρασε το πνεύμα μου, ή να το φώτιζε, ένιωσα ένα είδος φωτός στο μυαλό μου και πολλές σκέψεις προσευχής. Αφού μόλις πέρασε από το μυαλό μου και θέλησα να διώξω αυτές τις σκέψεις, η κυρία διάβασε ολόκληρο το βιβλίο, ο κύριος ρωτά: μου άρεσε αυτό το έργο; – Και αρχίσαμε να μιλάμε. – Μου αρέσει πολύ, απάντησα, και η προσευχή του Κυρίου επίσης. Πάτερ ημώνΕίναι ανώτερη και πολυτιμότερη από όλες τις γραπτές προσευχές που έχουμε εμείς οι Χριστιανοί· επειδή τη διδάσκει ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός και η ερμηνεία που διαβάζεται είναι πολύ καλή, μόνο που όλα κατευθύνονται κυρίως στη χριστιανική δραστηριότητα και έπρεπε να διαβάσω από τους αγίους πατέρες και μια φανταστική, μυστηριώδη εξήγηση από αυτήν.

            Σε ποιες το διάβασες; Αλλά εδώ, για παράδειγμα, στο Maxim the Confessor, και στο Dobrotolyubia του Peter Damascene. Παρακαλώ, αν δεν θυμάστε τι, πείτε μας! Να είστε ευγενικοί. Έναρξη προσευχής:“Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς“; στο διαβασμένο βιβλίο, ερμηνεύεται ότι κάτω από αυτές τις λέξεις θα πρέπει να εννοηθεί η υπόδειξη της αδελφικής αγάπης προς τον πλησίον, ως παιδιά ενός μόνο πατέρα. Αυτό είναι πολύ δίκαιο, αλλά στους αγίους πατέρες αυτό εξηγείται περαιτέρω και πιο πνευματικά, ακριβώς – λένε ότι σε αυτή τη δήλωση πρέπει να υψώσουμε το μυαλό στον ουρανό, στον ουράνιο Πατέρα και να θυμόμαστε το καθήκον μας κάθε λεπτό να παρουσιαζόμαστε στην παρουσία του Θεού και να περπατάμε ενώπιον του Θεού. Λέξεις:αγιασμένο το όνομά Σου, εξηγεί προσεκτικά το βιβλίο, για να μην προφέρεται το όνομα του Θεού χωρίς ευλάβεια, ή με άδικο όρκο, με άλλα λόγια, να προφέρεται ιερά το άγιο όνομα του Θεού και να μην το χρησιμοποιείτε μάταια. και οι μυστηριώδεις διερμηνείς βλέπουν εδώ ένα άμεσο αίτημα για εσωτερική καρδιακή προσευχή, δηλαδή να αποτυπωθεί το ιερότερο όνομα του Θεού μέσα στην καρδιά και με την αυθόρμητη προσευχή να αγιάζει και να αγιάζει όλα τα συναισθήματα και τις νοητικές δυνάμεις. Λέξεις: αςέλα η βασιλεία σουοι μυστηριώδεις ερμηνευτές εξηγούν ως εξής: αφήστε την εσωτερική γαλήνη, την ειρήνη και την πνευματική χαρά να έρθουν στις καρδιές μας. Το βιβλίο εξηγεί ότι κάτω από τις λέξεις: το ψωμί μας ημερήσια αποζημίωση για εμάς σήμεραπρέπει να κατανοήσει το αίτημα για τις ανάγκες που είναι απαραίτητες για τη φυσική ζωή, όχι περιττές, αλλά μόνο απαραίτητες και επαρκείς για να βοηθήσουν τους άλλους. Και ο Μάξιμος ο Ομολογητής, υπό το όνομα του καθημερινού άρτου, κατανοεί την τροφή της ψυχής με τον ουράνιο άρτο, δηλαδή με τον Λόγο του Θεού, και την ένωση της ψυχής με τον Θεό, τη θεοσεβή και αδιάκοπη εσωτερική προσευχή της καρδιάς.

Ω! Αυτό είναι μεγάλο θέμα, και σχεδόν αδύνατο για τους κατοίκους του κόσμου να φτάσουν στην εσωτερική προσευχή, αναφώνησε ο δάσκαλος. τουλάχιστον η εξωτερική βοήθησε τον Κύριο να στείλει χωρίς τεμπελιά. Μη νομίζεις, πατέρα, ναι. Αν ήταν αδύνατο και ανυπέρβλητα δύσκολο, τότε ο Θεός δεν θα το είχε διατάξει για όλους. Η δύναμή του εμφανίζεται ακόμα και στην αδυναμία. και οι έμπειροι γονείς του Αγίου προτείνουν μεθόδους που διευκολύνουν τον δρόμο για να φτάσει κανείς στην προσευχή της καρδιάς. Φυσικά, για τους ασκητές του κόσμου υποδεικνύουν ειδικά και ανώτερα μέσα, αλλά και για τους λαϊκούς ορίζουν και βολικά και κορυφαία μέσα για την επίτευξη της εσωτερικής προσευχής. Πουθενά δεν έτυχε να το διαβάσω αναλυτικά, είπε ο κ. Παρακαλώ, παρακαλώ, θα σας το διαβάσω σε βιβλίοΚαλοσύνη. Έφερα την Φιλανθρωπία μου, βρήκα το άρθρο του Πέτρου Δαμασκηνού στο 3ο μέρος στη σελίδα 48, και άρχισα να διαβάζω τα εξής: «Πρέπει να μάθει κανείς να επικαλείται το όνομα του Θεού περισσότερο από την ανάσα, σε κάθε χρόνο και τόπο και ύλη. Ο Απόστολος λέει:προσεύχεσαι αδιάκοπα, δηλ. διδάσκει να έχεις, να έχεις. πράγματα, αν κάνεις κάτι, πρέπει να θυμάσαι τον Δημιουργό των πραγμάτων. έχετε λόγο να θυμάστε και να δοξάζετε τον Θεό, και εδώ προσεύχεστε αδιάκοπα, η ψυχή σας θα χαίρεται πάντα από αυτό.” Εδώ, δείτε πώς αυτή η μέθοδος συνεχούς προσευχής είναι βολική, εύκολη και προσιτή σε όλους όσοι έχουν έστω και λίγα ανθρώπινα συναισθήματα.

Τους άρεσε πολύ. Ο κύριος με αγκάλιασε με ενθουσιασμό, με ευχαρίστησε, κοίταξε τομου Καλοσύνη, και λέει: Θα αγοράσω σίγουρα ένα τέτοιο βιβλίο. Θα το πάρω σύντομα από την Πετρούπολη? και τώρα, για χάρη της μνήμης, θα γράψω αυτό το άρθρο που διάβασες – πες μου. Και μετά το ξανάγραψε γρήγορα, όμορφα. Τότε αναφώνησε: Θεέ μου! άλλωστε έχω και εικόνα του Αγίου Δαμασκηνού (μάλλον ήταν η εικόνα του Ιωάννη Δαμασκηνού). Πήρε το πλαίσιο, έβαλε το γραπτό γράμμα κάτω από το ποτήρι και το κρέμασε κάτω από την εικόνα, λέγοντας: εδώ είναι ο ζωντανός λόγος του αγίου του Θεού κάτω από την εικόνα του θα μου θυμίζει συχνά να εκπληρώσω αυτή τη σωτήρια συμβουλή στο έργο του.

Μετά από αυτό πήγαμε για δείπνο. Στο τραπέζι, όπως και πριν, όλοι οι άνθρωποι -άντρες και γυναίκες- κάθονταν μαζί μας. Τι ευλαβική σιωπή και σιωπή επικρατούσε κατά τη διάρκεια του τραπεζιού! Αφού δειπνήσαμε όλοι, κόσμος και παιδιά προσευχήθηκαν για πολλή ώρα. Αναγκάστηκα να διαβάσω έναν ακάθιστο στον Ιησού τον πιο γλυκό.

Αφού τελείωσαν, οι συνοδοί τους πήγαν να ξεκουραστούν και εμείς οι τρεις μείναμε στο δωμάτιο. Εδώ η κυρία μου έφερε ένα λευκό πουκάμισο και κάλτσες – υποκλίθηκα στα πόδια, και είπα: Δεν θα πάρω κάλτσες, μάνα, δεν τις ράβω από την οικογένειά μου, έχουμε συνηθίσει να περπατάμε πάντα στα εγγόνια μου. Έτρεξε πάλι και έφερε το παλιό της καφτάνι, ένα λεπτό κίτρινο ύφασμα, και το έκοψε σε δύο κομμάτια, και ο κύριος, λέγοντας: έχει ένα φτωχό και τα πόδια σχεδόν διαλύονται, έφερε τις καινούριες του μπότες, μεγάλες, που τις φοράει πάνω από τις μπότες του και μετά μου λέει: φύγε σε εκείνο το δωμάτιο. Έφυγα, άλλαξα ρούχα και ξαναβγήκα κοντά τους. Με έβαλαν σε μια καρέκλα και άρχισαν να φοράνε παπούτσια, ο κύριος άρχισε να μου τυλίγει τα πόδια με τα εγγόνια και η κυρία άρχισε να φοράει παπούτσια. Στην αρχή δεν ενέδωσα, αλλά με πρόσταξαν να καθίσω και μου είπαν: κάτσε και σιωπά, ο Χριστός έπλενε τα πόδια των μαθητών. Δεν είχα τι να κάνω και άρχισα να κλαίω και έκλαιγαν.

            Μετά από αυτό, η κυρία έμεινε στο δωμάτιο για να περάσει τη νύχτα με τα παιδιά, και ο κύριος και εγώ πήγαμε στον κήπο στο κιόσκι. Δεν κοιμηθήκαμε για πολλή ώρα, ήμασταν ξαπλωμένοι και συζητούσαμε με τον κ. Άρχισε λοιπόν να με πλησιάζει: πες μου, για όνομα του Θεού, κατά την αλήθεια και κατά συνείδηση, ποιος είσαι; Μάλλον προέρχεστε από καλή οικογένεια και προσποιείστε μόνο τον ανόητο. Διαβάζεις και γράφεις καλά, μιλάς και συλλογίζεσαι σωστά. αυτό δεν μπορεί να είναι στην ανδρική ανατροφή. Σου είπα την αλήθεια και ειλικρινά, τόσο σε σένα όσο και στην κυρία σου, η καταγωγή μου δεν σκέφτηκα ποτέ να πω ψέματα ή να σε εξαπατήσω. Τι είναι όμως για μένα; Και αυτά που λέω, τα λέω όχι τα δικά μου, αλλά όσα άκουσα από τον αείμνηστο ευσεβή και σοφό γέροντά μου, και διάβασα με προσοχή στους αγίους πατέρες· κυρίως η εσωτερική προσευχή που φωτίζει την άγνοιά μου, την οποία δεν απέκτησα ο ίδιος, αλλά το έλεος του Θεού και η παλιά διδασκαλία την εγκατέστησαν στην καρδιά μου. Μετά από όλα, είναι δυνατό για κάθε άτομο. είναι απαραίτητο μόνο να πάει κανείς σιωπηλά βαθιά στην καρδιά του και να επικαλεστεί το διαφωτιστικό όνομα του Ιησού Χριστού όσο το δυνατόν περισσότερο, τότε αμέσως όλοι θα νιώσουν το εσωτερικό φως και όλα θα του είναι ξεκάθαρα, ακόμη και θα δει μερικά μυστικά της βασιλείας του Θεού σε αυτό το φως. Αλλά αυτό είναι ήδη ένα βαθύ εκπαιδευτικό μυστικό, όταν ο άνθρωπος μαθαίνει αυτή την ικανότητα να εμβαθύνει, να βλέπει τον εαυτό του μέσα του, να απολαμβάνει την αυτογνωσία, να συγκινείται και να κλαίει γλυκά για την πτώση και τη χαλασμένη θέλησή του. Το να συλλογίζεσαι σοφά και να μιλάς με ανθρώπους δεν είναι πολύ δύσκολο και δυνατό, γιατί ο νους και η καρδιά συνέβησαν νωρίτερα από την ανθρώπινη μάθηση και σοφία. Όταν υπάρχει μυαλό, μπορεί να επεξεργαστεί, είτε από την επιστήμη είτε από την εμπειρία. και αν δεν υπάρχει νοημοσύνη, τότε καμία ανατροφή δεν θα βοηθήσει. Το γεγονός είναι ότι βρισκόμαστε μακριά από τον εαυτό μας και έχουμε λίγη επιθυμία να πλησιάσουμε τους εαυτούς μας και όλοι τρέχουμε για να μην συναντηθούμε και ανταλλάξουμε την αλήθεια με μικροπράγματα και σκεφτόμαστε: θα θέλαμε να ασχοληθούμε με πνευματική εργασία ή προσευχή, αλλά ποτέ δεν δίνουμε κόπο και νοιαζόμαστε για τη ζωή. Και τι είναι πιο σημαντικό και απαραίτητο – η σωτήρια αιώνια ζωή της ψυχής ή η φευγαλέα ζωή του σώματος, για την οποία προσπαθούμε τόσο σκληρά; Αυτό είπα, και οδηγεί τους ανθρώπους είτε στη λογική είτε στην ανοησία.

Η ιστορία της μεταστροφής και η ζωή του γαιοκτήμονα

Συγχώρεσέ με, αγαπητέ αδερφέ, σε ρώτησα όχι μόνο από περιέργεια, αλλά από ευγένεια και χριστιανική συμμετοχή σε σένα, και επίσης γιατί πριν από δύο χρόνια, είδα ένα παράδειγμα από το οποίο σχηματίστηκε η ερώτησή μου προς εσένα. Βλέπετε, ένας ζητιάνος μας ήρθε με το διαβατήριο ενός συνταξιούχου στρατιώτη, ηλικιωμένου, ηλικιωμένου και τόσο φτωχού που ήταν σχεδόν γυμνός και ξυπόλητος, μιλούσε λίγο και τόσο απλά, σαν χωρικός της στέπας. Τον πήγαμε στο φτωχόσπιτο. πέντε μέρες αργότερα, αρρώστησε πολύ, οπότε τον μεταφέραμε σε αυτό το κιόσκι, τον ηρεμήσαμε και αρχίσαμε να τον κυνηγάμε και να τον περιποιούμαστε μόνοι μας με τη γυναίκα μου. Τέλος, πρέπει να πλησίαζε στον θάνατο. το ετοιμάσαμε καλώντας τον ιερέα μας να το εξομολογηθεί, να το προσθέσει και να το προσαρμόσει. Την παραμονή του θανάτου του, σηκώθηκε, μου ζήτησε ένα χαρτί και ένα στυλό, μου ζήτησε να κλειδώσω την πόρτα και να μην μπει κανένας μέχρι να γράψει μια διαθήκη στον γιο του, την οποία ζήτησε να σταλεί στην Πετρούπολη μετά το θάνατό του. Έμεινα έκπληκτος όταν είδα πώς έγραφε όχι μόνο με μια όμορφη, πιο μορφωμένη γραφή, αλλά και η σύνθεσή του ήταν υπέροχη, σωστή και πολύ ευγενική. Εδώ θα σας διαβάσω τη διαθήκη του αύριο. Έχω ένα αντίγραφό του.

Όλα αυτά με εξέπληξαν και μου κίνησαν την περιέργεια να τον ρωτήσω για την καταγωγή και τη ζωή του. Αυτός, υποχρεώνοντάς με με όρκο να μην το αποκαλύψω σε κανέναν μέχρι το θάνατό του, μου είπε για τη ζωή του προς δόξα του Θεού. Ήμουν ένας πρίγκιπας που είχε μια πολύ πλούσια περιουσία και έκανε την πιο θαυμάσια, πολυτελή και απρόσεκτη ζωή. Η γυναίκα μου πέθανε και έμενα με τον γιο μου, ο οποίος με χαρά υπηρετούσε ως καπετάνιος στη Φρουρά. Μια μέρα, καθώς πήγαινα σε μια μπάλα για μια σημαντική προσωπικότητα, θύμωσα με τον παρκαδόρο μου. Δεν άντεξα τον ενθουσιασμό μου, τον χτύπησα δυνατά στο κεφάλι και διέταξα να τον στείλουν στο χωριό. Ήταν βράδυ και το επόμενο πρωί ο παρκαδόρος πέθανε από φλεγμονή στο κεφάλι. Αλλά ξέφυγε από τον έλεγχο, και μετάνιωσα για την ανεμελιά μου, σύντομα το ξέχασα. Πέρασαν έξι εβδομάδες και αυτός ο νεκρός παρκαδόρος άρχισε να εμφανίζεται σε μένα, κυρίως στα όνειρά μου. με ενοχλούσε και με επέπληξε κάθε βράδυ, επαναλαμβάνοντας ακατάπαυστα: αδίστακτα, είσαι ο δολοφόνος μου! Τότε άρχισα να τον βλέπω στην πραγματικότητα, ενώ ήταν ξύπνιος. Από τότε άρχισε να μου εμφανίζεται πιο συχνά και μετά με ενοχλούσε σχεδόν ασταμάτητα. Τελικά, μαζί του, άρχισα να βλέπω άλλους νεκρούς άντρες τους οποίους είχα κακοποιήσει βάναυσα και γυναίκες που είχα αποπλανήσει. Όλοι με επέπληξαν ασταμάτητα και δεν μου έδιναν ησυχία σε σημείο που δεν μπορούσα ούτε να κοιμηθώ, ούτε να φάω, ούτε να κάνω τίποτα. Ήμουν εντελώς εξαντλημένη και το δέρμα μου κόλλησε στα κόκαλά μου. Όλες οι προσπάθειες των ειδικευμένων γιατρών δεν βοήθησαν καθόλου. Πήγα σε ξένες χώρες για θεραπεία, αλλά εκεί νοσηλεύτηκα για έξι μήνες, δεν ένιωσα ανακούφιση και τα οδυνηρά οράματα πολλαπλασιάζονταν σκληρά. Με έφεραν από εκεί μετά βίας ζωντανό. και βίωσα πλήρως τη φρίκη των κολασμένων βασανιστηρίων της ψυχής, πάνω απ’ όλα τον χωρισμό της από το σώμα. Τότε πείστηκα ότι υπήρχε κόλαση και έμαθα τι σήμαινε.

            Όντας σε τόσο οδυνηρή κατάσταση, συνειδητοποίησα τις ανομίες μου, μετάνιωσα, εξομολογήθηκα, έδωσα ελευθερία σε όλους τους ανθρώπους που υπηρέτησαν μαζί μου, ορκίστηκα για το υπόλοιπο της ζωής μου να βασανίζομαι με κάθε είδους εργασία και να κρύβομαι σε μια φτωχή εικόνα, ώστε για τις ανομίες μου να είμαι ο τελευταίος υπηρέτης των κατώτερων τάξεων. Μόλις το αποφάσισα σταθερά, τα οράματα που με προβλημάτισαν αμέσως τελείωσαν. Ένιωσα τόση άνεση και ευχαρίστηση από τη συμφιλίωση με τον Θεό που δεν μπορώ να το περιγράψω πλήρως. Εδώ έμαθα επίσης βιωματικά τι σημαίνει παράδεισος και πώς αποκαλύπτεται η βασιλεία του Θεού μέσα στις καρδιές μας. Σύντομα συνήλθα, εκπλήρωσα τις προθέσεις μου και έφυγα κρυφά με το διαβατήριο ενός απόστρατου στρατιώτη: από την πατρίδα μου. Και έχουν περάσει 15 χρόνια από τότε που περιπλανήθηκα σε όλη τη Σιβηρία. Άλλοτε τον προσέλαβαν αγρότες για να κάνει ταχυμεταφορές, άλλοτε τρέφονταν στο όνομα του Χριστού. Ω! με όλες αυτές τις περιπλανήσεις τι ευδαιμονία, ευτυχία και γαλήνη συνείδησης έφαγα! Αυτό μπορεί να το βιώσει μόνο κάποιος που έχει μεταφερθεί από την οδυνηρή κόλαση στον παράδεισο του Θεού με το έλεος του Παρακλήτου. Αφού το είπε αυτό, μου έδωσε τη διαθήκη του να στείλω στον γιο του και την επόμενη μέρα πέθανε. Αλλά τώρα έχω ένα αντίγραφο της διαθήκης του στην τσάντα μου, τοποθετημένο στη Βίβλο μου. Αν θέλετε να το διαβάσετε, θα το πάρω τώρα. Ορίστε, να είστε ευγενικοί!

Ξεδίπλωσα και διάβασα: Εν ονόματι του Θεού εν Τριάδα του δοξασμένου Πατρός και Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Αγαπητέ μου γιε!

Δεν έχεις δει τον πατέρα σου για 15 χρόνια, αλλά στην αφάνεια του, που κατά καιρούς ενημερώνει για σένα, αγαπούσε μια πατρική αγάπη για σένα, που τον αναγκάζει να σου στείλει αυτές τις πεθαμένες γραμμές για να σου γίνουν μάθημα ζωής.

Ξέρεις πώς υπέφερα για την ανεμελιά και την απρόσεκτη ζωή μου. αλλά δεν ξέρεις πώς χάρηκα στο άγνωστο ταξίδι μου, απολαμβάνοντας τους καρπούς της μετανοίας.

Πεθαίνω ειρηνικά στο καλό μου και μαζί στον ευεργέτη σου, γιατί οι ευεργεσίες που ξεχύνονται στον πατέρα πρέπει να αφορούν τον ευαίσθητο γιο. Δώστε του τις ευχαριστίες μου με όποιον τρόπο μπορείτε.

Αφήνοντας σας την πατρική μου ευλογία, σας παρακαλώ να θυμάστε τον Θεό, να φυλάξετε τη συνείδησή σας, να είστε προσεκτικοί, ευγενικοί και προσεκτικοί, να συμπεριφέρεστε στους υφισταμένους όσο το δυνατόν πιο ευγενικά και ευγενικά, να μην περιφρονείτε ζητιάνους και ξένους, ενθυμούμενος ότι ακόμη και ο ετοιμοθάνατος πατέρας σας υπέφερε από τη φτώχεια και την ένδεια της ψυχής του.

Επικαλώντας σας τη χάρη του Θεού, κλείνω ήσυχα τα μάτια μου με την ελπίδα της αιώνιας ζωής, με το έλεος του περπατώντας ανθρώπου Ιησού Χριστού.

ο πατέρας σου

            Ξαπλώσαμε λοιπόν με τον καλό άνθρωπο και μιλήσαμε. Τον ρώτησα λοιπόν: Νομίζω, πατέρα, δεν είσαι χωρίς κόπο και άγχος με τον περίεργο δέκτη; Άλλωστε και πολλοί συνταξιδιώτες μας περπατούν άπραγοι, ή από τεμπελιά, και αδρανείς στο δρόμο, όπως έχω δει. Τέτοιες περιπτώσεις ήταν λίγες, οι πραγματικοί ταξιδιώτες γίνονταν όλο και περισσότεροι, απάντησε ο κ. Οπότε περιποιούμαστε ακόμα περισσότερο και κρατάμε ζωντανούς τέτοιους ράτσους. Έχοντας ζήσει ανάμεσα στους καλούς μας ζητιάνους, τους αδελφούς του Χριστού, συχνά διορθώνονται και βγαίνουν από τη φτώχεια ως ταπεινοί και πράοι άνθρωποι. Εδώ ήταν ένα παράδειγμα αυτού πρόσφατα. Ένας κτηνοτρόφος της πόλης έγινε τόσο διεφθαρμένος που όλοι τον έδιωξαν αποφασιστικά μακριά από την πύλη του με ξύλα και κανείς δεν του έδωσε ούτε ένα κομμάτι ψωμί. Ήταν μεθυσμένος, ταραχώδης και τρομερός άνθρωπος και έκλεβε. Ήρθε σε μας σε αυτή την κατάσταση και πεινασμένος. ζήτησε ψωμί και κρασί, των οποίων ήταν εξαιρετικός κυνηγός. Εμείς, αφού τον δεχθήκαμε ευγενικά, είπαμε: ζήσε μαζί μας, θα σου δώσουμε όσο κρασί θέλεις, αλλά μόνο με την πεποίθηση να μεθύσεις και να κοιμηθείς τώρα, αν επαναστατήσεις έστω και λίγο και κάνεις θόρυβο, όχι μόνο θα σε διώξουμε και δεν θα σε δεχτούμε, αλλά και εγώ θα σε συμπεριφέρομαι σαν οδηγό ή κηπουρό, αλήτη. Έχοντας συμφωνήσει σε αυτό, έμεινε μαζί μας. Για μια εβδομάδα ή περισσότερο έπινα πραγματικά όσο ήθελα. αλλά πάντα σύμφωνα με την υπόσχεσή του και την προσκόλληση του στο κρασί (για να μην το χάσει) πήγαινε για ύπνο, ή έβγαινε στον κήπο, ξάπλωσε εκεί και σιωπούσε. Όταν ξεσηκώθηκε, τα αδέρφια ζητιάνα τον έπεισαν και του έδωσαν συμβουλές να απέχει, έστω και λίγο στην αρχή. Άρχισε, λοιπόν, σταδιακά να πίνει λιγότερο και, τελικά, μετά από τρεις μήνες, έγινε εγκρατής και τώρα κάπου απασχολείται, και δεν τρώει το ψωμί του άλλου στον τόνο. Την τρίτη μέρα, ήρθε σε μένα ευχαριστώντας. Τι σοφία γίνεται υπό την καθοδήγηση της αγάπης! Σκέφτηκα και αναφώνησα: Ευλογημένος ο Θεός που δείχνει το έλεός του στο φράχτη του φράχτη σου!

Μετά από αυτές τις συζητήσεις, ο κύριος κι εγώ, έχοντας κοιμηθεί μια ώρα ή μιάμιση ώρα, ακούσαμε το ευαγγέλιο μέχρι το πρωί, μαζευτήκαμε και φύγαμε και μόλις μπήκαμε στην εκκλησία και η κυρία είναι ήδη εδώ με τα παιδιά της εδώ και πολύ καιρό. Άκουσαν το πρωί. και μετά άρχισε η θεία λειτουργία αμέσως μετά. Ο κύριος και εγώ σταθήκαμε στο βωμό με ένα παιδί, και η κυρία και η νεαρή στάθηκαν στο παράθυρο του βωμού για να δουν την ανάληψη των δώρων του Αγίου Θεέ μου! Πώς προσεύχονταν γονατιστοί και έριξαν δάκρυα χαράς! Πόσο φωτίστηκαν τα πρόσωπά τους, που έκλαψα με την καρδιά μου κοιτάζοντάς τα.

Μετά το τέλος της λειτουργίας του Κυρίου, ο ιερέας, οι υπηρέτες και όλοι οι ζητιάνοι πήγαν μαζί στο τραπέζι του δείπνου, και ήταν περίπου σαράντα ζητιάνοι. εδώ είναι ανάπηροι, και με άρρωστα άτομα, και αγόρια. Όλοι κάθισαν στο τραπέζι. Τι ήταν η σιωπή και η σιωπή! Εγώ, παίρνοντας θάρρος, είπα ελαφρά στον αφέντη: στα μοναστήρια διαβάζουν τους βίους των αγίων κατά τη διάρκεια του γεύματος. το ίδιο θα ήταν και για σένα, και έχεις έναν κύκλο συνομιλίας. Ο κύριος, γυρίζοντας προς την κυρία, λέει: πράγματι, Μάσα, ας καθιερώσουμε μια τέτοια τάξη. Θα είναι ασέβεια. Εδώ, στο πρώτο γεύμα, θα διαβάσω, μετά εσύ, και υπάρχει ο πατέρας, και αργότερα οι αδελφοί, ένας ένας, που μπορούν. Ο ιερέας, έχοντας φάει, άρχισε να μιλά: Μου αρέσει να ακούω, αλλά να διαβάζω, ταπεινό υπηρέτη, δεν έχω ελεύθερο χρόνο. Όταν τρέχετε στο σπίτι, δεν ξέρετε πώς να επιστρέψετε σε όλα τα προβλήματα και τις ανησυχίες. Και αυτό είναι απαραίτητο, και το άλλο είναι απαραίτητο. πολλά αγόρια, και βοοειδή με την καρδιά τους, όλη μέρα μέσα σε ταραχή, όχι για διάβασμα ή μελέτη. Αυτά που έμαθα στο σεμινάριο τα έχω ξεχάσει προ πολλού. Ακούγοντας αυτό, ανατρίχιασα και η κυρία, που καθόταν δίπλα μου, με έπιασε από το χέρι και άρχισε να λέει: ο πατέρας το λέει από ταπεινοφροσύνη, πάντα έτσι ταπεινώνει τον εαυτό του, και είναι η πιο ευγενική και πιο θεόφιλη ζωή. είναι χήρος εδώ και 20 χρόνια και μεγαλώνει μια ολόκληρη οικογένεια εγγονών και εξάλλου συχνά υπηρετεί. Με αυτά τα λόγια, το εξής ρητόμου ήρθε στο μυαλό ΝικήτStifata στο Dobrotolyubiya: η φύση των πραγμάτων μετριέται από την εσωτερική διάθεση της ψυχής, δηλαδή ποιος είναι ο ίδιος αυτό που κάνει για τους άλλους. Και περαιτέρω λέει: Αυτός που έχει επιτύχει την αληθινή προσευχή και την αγάπη δεν κάνει διάκριση μεταξύ των πραγμάτων, δεν διακρίνει τον δίκαιο από τον αμαρτωλό, αλλά αγαπά όλους εξίσου και δεν καταδικάζει, όπως ο Θεός. καθώς ο ήλιος λάμπει και βρέχει τους δίκαιους και τους αδίκους.

Η σιωπή άρχισε ξανά. απέναντί ​​μου καθόταν ένας εντελώς τυφλός ζητιάνος από το σπίτι ενός ζητιάνου. Ο κύριος τον τάισε, έκοψε το ψάρι, του σέρβιρε ένα κουτάλι και του έβαλε σούπα. Κοιτάζοντας προσεκτικά, παρατήρησα ότι το στόμα αυτού του ζητιάνου ήταν εντελώς ανοιχτό και η γλώσσα του κινούνταν συνεχώς και έμοιαζε να τρέμει. Αναρωτήθηκα αν ήταν άνθρωπος της προσευχής και άρχισα να παρατηρώ περισσότερα. Στο τέλος του γεύματος, μια ηλικιωμένη γυναίκα ένιωσε άρρωστη, πιάστηκε σφιχτά και γκρίνιαζε. Ο κύριος και η κυρία την πήγαν στην κρεβατοκάμαρά τους και την ξάπλωσαν στο κρεβάτι. η κυρία έμεινε να την ακολουθήσει. Ο παπάς για κάθε περίπτωση πήγε να περισώσει τα δώρα του Αγίου? και ο πλοίαρχος διέταξε να αρματώσουν μια άμαξα και να καλπάσουν μετά τον γιατρό στην πόλη. Όλοι έφυγαν.

            Ένιωσα πείνα σαν προσευχή, υπήρχε έντονη ανάγκη για εκρήξεις προσευχής και δεν υπήρχε απομόνωση και σιωπή για άλλη μια μέρα. Ένιωσα στην καρδιά μου σαν κάποιο είδος πλημμύρας να προσπαθούσε να διαρρεύσει και να χυθεί σε όλα τα μέλη, αλλά καθώς το άντεξα, ένας δυνατός πόνος στην καρδιά μου προέκυψε – ωστόσο, ένα είδος παρηγορητικού, που απαιτεί σιωπηλή ηρεμία και κορεσμό με προσευχή. Εδώ μου αποκαλύφθηκε γιατί οι αληθινοί δημιουργοί της προσευχής, που ενεργούσε μέσα τους, έφυγαν από τους ανθρώπους και κρύφτηκαν στην αφάνεια, και κατάλαβα γιατί ο Άγιος Ησύχιος αποκαλεί και την πιο πνευματική και χρήσιμη κουβέντα, αλλά υπερβολική, άσκοπη, όπως λέει ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος: ο καλός λόγος είναι ασήμι και η σιωπή είναι καθαρή. Λαμβάνοντας υπόψη όλα αυτά, πήγα στο ελεημοσύνη. όλοι ξεκουράστηκαν εκεί το απόγευμα. Ανέβηκα στη σοφίτα, ηρέμησα, ξεκουράστηκα, προσευχήθηκα. Όταν σηκώθηκαν οι ζητιάνοι, βρήκα τον τυφλό και τον οδήγησα έξω από τον κήπο. καθίσαμε μόνοι μας και αρχίσαμε να μιλάμε.

Μια συνομιλία με έναν τυφλό προσκυνητή και ο τρόπος προσευχής του

Πες μου για όνομα του Θεού, για χάρη της ψυχής, κάνεις την προσευχή του Ιησού; Το δημιουργώ συνεχώς εδώ και καιρό. Πώς νιώθετε για αυτό; Απλώς δεν μπορώ ούτε μέρα ούτε νύχτα χωρίς προσευχή. Πώς σας αποκάλυψε ο Θεός αυτή τη δραστηριότητα; Πες μου, αγαπητέ αδερφέ, αναλυτικά. Βλέπετε, είμαι ντόπιος μαγαζάτορας, κέρδιζα το ψωμί μου ως ράφτης, ταξίδευα σε άλλες επαρχίες και χωριά και έραβα αγροτικά ρούχα.

Σε ένα χωριό έπρεπε να ζήσω με έναν άντρα για πολύ καιρό για να συντηρήσω την οικογένειά του. Μια γιορτινή μέρα, διάβασα τρία βιβλία στην εκκλησία και ρωτάω: ποιος διαβάζει στο σπίτι σου; Δεν μου απάντησε κανείς. Αυτά τα βιβλία είναι μετά του θείου μας: ήταν λόγιος. Πήρα ένα βιβλίο, το άπλωσα οπουδήποτε και διάβασα, όπως θυμάμαι τώρα, τις ακόλουθες λέξεις: η προσευχή είναι αδιάκοπη, να επικαλείται πάντα το όνομα του Θεού, είτε μιλάει, κάθεται, περπατά, κάνει, τρώει, είτε κάνει κάτι άλλο, σε κάθε μέρος και ανά πάσα στιγμή.

Αφού διάβασα αυτό, άρχισα να πιστεύω ότι ήταν πολύ βολικό για μένα και άρχισα να δημιουργώ μια ψιθυριστή προσευχή πίσω από τη ραπτική μου, και μου άρεσε. Όσοι έμεναν μαζί μου στο σπίτι το παρατήρησαν αυτό και άρχισαν να γελούν μαζί μου. είσαι μάγος ή ψιθυρίζεις συνέχεια; ή τι παραγγέλνεις; Για να το κρύψω, σταμάτησα να κινώ τα χείλη μου και άρχισα να κάνω μια προσευχή μόνο σε μια γλώσσα. Τελικά, συνήθισα τόσο πολύ την προσευχή που η ίδια η γλώσσα την προφέρει μέρα νύχτα και με ευχαριστεί.

            Περπάτησα έτσι για πολλή ώρα, μετά ξαφνικά τυφλώθηκα εντελώς. Στην οικογένειά μας, σχεδόν όλοι έχουν σκούρο νερό στα μάτια τους. Εδώ είναι η κοινωνία μας, λόγω της φτώχειας μου, με είχαν διορίσει σε ένα πτωχοκομείο, το οποίο βρίσκεται στην επαρχιακή μας πόλη Τομπόλσκ. Τώρα πηγαίνω εκεί, με σταμάτησαν οι κύριοι γιατί θέλουν να μου δώσουν δρόμο για το Τομπόλσκ.

Πώς ονομαζόταν το βιβλίο που διαβάζατε ή όχιΚαλοσύνη? Δεν ξέρω την αλήθεια, δεν κοίταξα καν το μεγάλο γράμμα. Έφερα την Καλοσύνη μου, που βρέθηκε σε 4 μέρη στοCallistaο πατριάρχης τα λόγια που μου είπε σε ανάμνηση και άρχισε να του διαβάζει. Αυτό είναι, φώναξε ο τυφλός. Διάβασε αδερφέ πόσο καλό είναι. Όταν έφτασα στη γραμμή όπου λέγεται: είναι απαραίτητο να προσευχόμαστε με την καρδιά, άρχισε να με πλησιάζει: τι σημαίνει αυτό; – Και πώς γίνεται; Του είπα ότι όλη η διδασκαλία για την προσευχή της καρδιάς εξηγείται λεπτομερώς στο ίδιο βιβλίο, στην Καλοσύνη – και μου ζήτησε με ανυπομονησία να του τη διαβάσω.

Έτσι θα το κάνουμε, είπα. Πότε σκοπεύετε να πάτε στο Τομπόλσκ; Τουλάχιστον τώρα, απάντησε. Λοιπόν, αυτό είναι, αύριο σκέφτομαι να πάω στο δρόμο, και θα πάμε μαζί σας, και θα σας διαβάσω τα πάντα για την καρδιακή προσευχή και θα σας δείξω έναν τρόπο να βρείτε το μέρος της καρδιάς και να μπείτε σε αυτό. Τι θα λέγατε όμως για ένα κόλπο; ρώτησε. Λοιπόν, τι δικαιολογία έχεις, λες και το θησαυροφυλάκιο είναι μέχρι το Τομπόλσκ, μόνο ενάμισι βερστές, ας πάμε ήσυχα, και ξέρεις πώς να πας μόνος με δύο άτομα. και είναι πιο βολικό να μιλάς και να διαβάζεις για την προσευχή περπατώντας.

Συμφωνήσαμε λοιπόν. Το βράδυ, ήρθε ο ίδιος ο κύριος να μας καλέσει όλους για δείπνο, μετά το δείπνο ανακοινώσαμε ότι πηγαίναμε στο δρόμο με τον τυφλό και ότι δεν χρειαζόμασταν ανελκυστήρα. για να είναι πιο εύκολη η ανάγνωσηΚαλοσύνη. Την ίδια στιγμή, ο κύριος άρχισε να μιλά: και μου άρεσε πολύ η Καλοσύνη. Έχω ήδη γράψει ένα γράμμα και ετοίμασα χρήματα για να στείλω στην Πετρούπολη αύριο, όταν πάω στο δικαστήριο, για να μου στείλουν την Goodwill με το πρώτο ταχυδρομείο. Έτσι, το πρωί που ξεκινήσαμε, ευχαρίστησα πολύ αυτούς τους κυρίους για την υποδειγματική τους αγάπη και έλεος. και μας συνόδευσαν και οι δύο μακριά από τα σπίτια τους. Είπαμε λοιπόν αντίο.

Πηγαίναμε με τον τυφλό, και περπατούσαμε σιγά σιγά, δέκα και δεκαπέντε βερστές τη μέρα, και τον υπόλοιπο καιρό καθόμασταν σε απόμερα μέρη και διαβάζαμεΚαλοσύνη. Του διάβασα τα πάντα για την προσευχή της καρδιάς σύμφωνα με τη σειρά που μου υπέδειξε ο αείμνηστος γέροντάς μου, ξεκινώντας δηλαδή από το βιβλίοΝικηφόροςμοναχός, Γρηγόριος Σιναϊτ, και ούτω καθεξής. Με πόση προθυμία και προσοχή τα άκουγε όλα αυτά, και πόσο του άρεσαν και τα χάρηκε όλα! Τότε άρχισε να μου κάνει τέτοιες ερωτήσεις για την προσευχή που ούτε ο νους μου δεν ήταν αρκετά δυνατός για να τις λύσει.

Αφού διαβάσετε τα απαραίτητα μεΚαλοσύνη, άρχισε να μου ζητά επιμελώς να του δείξω ενεργά τον δρόμο για να βρει την καρδιά με το νου και πώς να εισαγάγει μέσα της το θείο όνομα του Ιησού Χριστού και πώς να προσεύχεται εσωτερικά με την καρδιά με ευχαρίστηση. Και άρχισα να του λέω: εδώ δεν βλέπεις τίποτα, αλλά μπορείς να φανταστείς και να φανταστείς με το μυαλό σου αυτό που είδες πριν, δηλαδή ένα άτομο, ή κάτι, ή κάποιο μέλος σου, για παράδειγμα, ένα χέρι ή ένα πόδι, μπορείς να το φανταστείς τόσο ζωντανά, σαν να το κοιτούσες, και μπορείς να το κατευθύνεις και να το κατευθύνεις ακόμα κι αν είσαι τυφλός; Μπορώ, απάντησε ο τυφλός. Φανταστείτε λοιπόν την καρδιά σας με τον ίδιο τρόπο, κατευθύνετε τα μάτια σας σαν να την κοιτάζατε μέσα από το στήθος σας και φανταστείτε την όσο το δυνατόν γρηγορότερα και ακούστε προσεκτικά με τα αυτιά σας καθώς χτυπάει και χτυπά ξανά και ξανά. Όταν προσαρμοστείτε σε αυτό, τότε αρχίστε να προσαρμόζετε τις λέξεις προσευχής σε κάθε καρδιακό παλμό, κοιτάζοντάς το. Έτσι, με το πρώτο χτύπημα, πείτε ή σκεφτείτεΚύριε, με το δεύτεροΙησούς, με το τρίτοαπό τον Χριστό, με το τέταρτοέλεοςκαι με το πέμπτοεγώκαι επαναλάβετε το πολλές φορές. Σε βολεύει, γιατί έχεις ήδη την αρχή και την προετοιμασία για την καρδιακή προσευχή. Όταν το συνηθίσετε, αρχίστε να μπαίνετε και να βγαίνετε ολόκληρη η προσευχή του Ιησού στην καρδιά σας μαζί με την αναπνοή σας, όπως διδάσκουν οι γονείς, δηλαδή αντλώντας αέρα, πείτε, φανταστείτε:Κύριε Ιησού Χριστέ, και με βάση τον εαυτό σας:ελέησόν με! Κάντε το πιο συχνά και περισσότερο, και σύντομα θα νιώσετε έναν λεπτό και ευχάριστο πόνο στην καρδιά σας, τότε θα είναι ζεστή και ζεστή. Ναι, με τη βοήθεια του Θεού, θα επιτύχετε αυτοδυναμία στην εσωτερική προσευχή της καρδιάς. Αλλά ταυτόχρονα, με κάθε τρόπο, προσέξτε τις ιδέες στο μυαλό, και κάθε είδους. Μην κάνετε υποθέσεις. γιατί οι άγιοι πατέρες διατάσσουν σταθερά κατά την εσωτερική προσευχή να κρατούν τους αόρατους, για να μην πέφτουν στην ομορφιά.

Ο τυφλός, αφού τα άκουσε όλα αυτά με προσοχή, άρχισε να ενεργεί επιμελώς με τον τρόπο που υποδεικνύεται, και τη νύχτα, όταν σταματήσαμε στα καταλύματα, ασχολήθηκε κυρίως με αυτό για πολλή ώρα. Μετά από πέντε ημέρες, άρχισε να νιώθει μια δυνατή ζεστασιά και απερίγραπτη ευχαρίστηση στην καρδιά του, και επιπλέον, μια μεγάλη επιθυμία να ασχολείται συνεχώς με αυτήν την προσευχή, που του άνοιξε αγάπη για τον Ιησού Χριστό. Μερικές φορές άρχιζε να βλέπει το φως, αν και δεν παρατήρησε αντικείμενα και πράγματα σε αυτό. Μερικές φορές φανταζόταν, όταν έμπαινε στην καρδιά, ότι ήταν σαν μια δυνατή φλόγα ενός αναμμένου κεριού να φούντωσε γλυκά μέσα στην καρδιά και, να πεταχτεί έξω από το λαιμό, να τη φώτιζε. και με αυτή τη φλόγα μπορούσε να δει ακόμα και μακρινά πράγματα, όπως συνέβη κάποτε.

            Περπατήσαμε μέσα στο δάσος και ήταν σιωπηλά βυθισμένος στην προσευχή. Ξαφνικά μου είπε: τι κρίμα! Η εκκλησία φλέγεται ήδη, και το καμπαναριό έχει πέσει. Του είπα: Σταμάτα να φαντάζεσαι άδειο, αυτό είναι πειρασμός για σένα, πρέπει να πετάξεις όλα τα όνειρα το συντομότερο δυνατό. Πώς μπορείτε να δείτε τι συμβαίνει στην πόλη; Είμαστε ακόμα 12 βερστ μακριά του. Υπάκουσε, συνέχισε να προσεύχεται και σώπασε. Μέχρι το βράδυ ήρθαμε στην πόλη, και είδα πραγματικά πολλά καμένα σπίτια και ένα πεσμένο καμπαναριό, το οποίο ήταν χτισμένο σε ξύλινους σωρούς, και κόσμο να συνωστίζεται γύρω και να αναρωτιέται πώς το πεσμένο καμπαναριό δεν συνέτριψε κανέναν. Κατά τη γνώμη μου, όλη αυτή η ατυχία συνέβη την ίδια στιγμή που μου το είπε ο τυφλός. Άρχισε λοιπόν να μου λέει: είπες ότι η όρασή μου ήταν άδεια και ορίστε. Πώς να μην ευχαριστούμε, και πώς να μην αγαπάμε τον Κύριο Ιησού Χριστό, που ανοίγει τη χάρη του στους αμαρτωλούς, τους τυφλούς και τους ανόητους! Ευχαριστώ, επίσης, που με έμαθες για τη δράση της καρδιάς.

Του είπα: να αγαπάς τον Ιησού Χριστό, να αγαπάς και να ευχαριστείς. αλλά προσέξτε να δεχτείτε διάφορα οράματα ως άμεσες αποκαλύψεις χάριτος. γιατί συχνά μπορεί να συμβεί και φυσικά σύμφωνα με τη σειρά των πραγμάτων. Η ανθρώπινη ψυχή είναι σχετικά αδέσμευτη από τον τόπο και την ύλη. Μπορεί να δει τόσο στο σκοτάδι όσο και πολύ μακριά, όπως αυτό που συμβαίνει εκεί κοντά. Μόνο που δεν δίνουμε δύναμη και κίνηση σε αυτή τη νοητική ικανότητα, και την καταπιέζουμε είτε με τα δεσμά του παχιού μας κορμιού, είτε με τη σύγχυση των σκέψεών μας και τις σκόρπιες σκέψεις. Και όταν εστιάζουμε στον εαυτό μας, αποσπάμε την προσοχή μας από τα πάντα γύρω μας και εξευγενίζουμε το μυαλό μας, τότε η ψυχή μπαίνει στον σκοπό της και ενεργεί στον υψηλότερο βαθμό, αυτό είναι ένα φυσικό θέμα. Άκουσα από τον αείμνηστο γέροντά μου ότι όχι άνθρωποι προσευχόμενοι, αλλά ικανοί ή επώδυνοι, σε ένα σκοτεινό δωμάτιο βλέπουν το φως, πώς βγαίνει από όλα τα πράγματα, διακρίνουν τα αντικείμενα, αισθάνονται το διπλό τους και διεισδύουν στις σκέψεις του άλλου. Και αυτό που προέρχεται απευθείας από τη χάρη του Θεού στην προσευχή της καρδιάς είναι τόσο ευχάριστο που καμία γλώσσα δεν μπορεί να το εκφράσει, και δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε οτιδήποτε υλικό ή να παρομοιαστεί με οτιδήποτε. οτιδήποτε αισθησιακό είναι χαμηλό σε σύγκριση με τις γλυκές αισθήσεις της χάρης στην καρδιά. Ο τυφλός μου το άκουσε με επιμέλεια και έγινε ακόμη πιο ταπεινός. Η προσευχή στην καρδιά του αναπτύχθηκε όλο και περισσότερο και την απολάμβανε περισσότερο. Χάρηκα γι’ αυτό από τα βάθη της καρδιάς μου και ευχαρίστησα τον Θεό που με είχε ευχαριστήσει να δω έναν τόσο ευλογημένο δούλο Του.

Τελικά φτάσαμε στο Τομπόλσκ, τον πήγα στο ελεημοσύνη, τον άφησα εκεί και, αφού τον αποχαιρέτησα ευγενικά, συνέχισα.

Για ένα μήνα, περπατούσα αργά και ένιωσα βαθιά πόσο διδακτικά και ενθαρρυντικά είναι τα καλά ζωντανά παραδείγματα. διαβάζεται συχνάΚαλοσύνηκαι πίστεψε όλα όσα είπα στον τυφλό της προσευχής. Το διδακτικό παράδειγμά του φούντωσε μέσα μου ζήλια, ευγνωμοσύνη και αγάπη για τον Κύριο, η προσευχή της καρδιάς μου με χαροποίησε τόσο πολύ που δεν πίστευα ότι υπήρχε κανείς πιο ευτυχισμένος από εμένα στη γη και αναρωτήθηκα τι θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη και καλύτερη απόλαυση στη βασιλεία των ουρανών. Όχι μόνο το ένιωσα μέσα στην ψυχή μου, αλλά όλα και το εξωτερικό μου φάνηκαν σε μια υπέροχη μορφή, και όλα οδηγούσαν στην αγάπη και την ευγνωμοσύνη του Θεού. άνθρωποι, δέντρα, φυτά, ζώα, όλα ήταν σαν δικά μου, σε όλα βρήκα την εικόνα του ονόματος του Ιησού Χριστού. Μερικές φορές ένιωθε τόσο ανάλαφρος, σαν να μην είχε σώμα και να μην περπατούσε, αλλά σαν να επέπλεε στον αέρα χαρούμενος. Μερικές φορές έμπαινε μόνος του και έβλεπε καθαρά όλα τα γεμίσματα μου, θαυμάζοντας τη σοφή σύνθεση του ανθρώπινου σώματος. Μερικές φορές ένιωθα τέτοια χαρά, σαν να με είχαν κάνει βασιλιά, και ευχόμουν για τέτοια παρηγοριά, αν ο Θεός με άφηνε να πεθάνω το συντομότερο δυνατό και να χύσω ευχαριστίες στα πόδια Του στον κόσμο των πνευμάτων.

Δοκιμές στο δρόμο και η ιστορία ενός γέρου στρατιώτη

Είναι φανερό ότι απολάμβανα υπερβολικά αυτά τα συναισθήματα ή ήταν ήδη έτσι, η τέρψη του θελήματος του Θεού, αλλά μετά από λίγο ένιωσα ένα είδος τρόμου και φόβου στην καρδιά μου. Δεν θα είχα ξανά, σκέφτηκα, κανένα πρόβλημα ή ατυχία, όπως για εκείνο το κορίτσι στο οποίο δίδαξα την προσευχή του Ιησού στο παρεκκλήσι. Σκέψεις έπεσαν πάνω μου σαν σύννεφο και θυμήθηκα τα λόγια του δασκάλου. Ιωάννη της Καρπάθιας, που λέει ότι αυτός που διδάσκει συχνά ατιμάζεται και υφίσταται συμφορές και πειρασμούς για όσους ωφελήθηκαν πνευματικά από αυτόν. Έχοντας παλέψει με αυτές τις σκέψεις, ενίσχυσα την προσευχή μου, που τους έδιωξε τελείως, και εμψύχωσα και είπα μέσα μου: Ας γίνει το θέλημα του Θεού! Είμαι έτοιμος να υπομείνω όλα όσα δεν θα μου στείλει ο Ιησούς Χριστός για την αθλιότητα και την περηφάνια μου. Και ακόμη και εκείνοι στους οποίους πρόσφατα αποκάλυψα το μυστικό της εισόδου της καρδιάς και της εσωτερικής προσευχής ήταν, πάνω απ’ όλα, η συνάντησή μου μαζί τους που προετοιμάστηκε από την άμεση μυστική διδασκαλία του Θεού. Ήρεμος από αυτό, πήγα πάλι με παρηγοριά και προσευχή και χάρηκα για την προηγούμενη ζωή μου. Έβρεχε για δύο μέρες, και ο δρόμος ήταν τόσο λασπωμένος που μετά βίας έσυρα τα πόδια μου από τη λάσπη, περπάτησα κατά μήκος της στέπας και δεν συνάντησα χωριό για ένα μίλι. Τελικά, το βράδυ, είδα μια αυλή κοντά στον ίδιο τον δρόμο, χάρηκα και σκέφτηκα: εδώ θα ζητήσω να ξεκουραστώ και να διανυκτερεύσω, και αύριο το πρωί, αν θέλει ο Θεός: ίσως ο καιρός είναι καλύτερος.

            Όταν πλησίασα, είδα έναν μεθυσμένο γέρο με παλτό στρατιώτη να κάθεται κοντά σε μια αυλή σε μια βεράντα, και τον υποκλίθηκα και είπα: είναι δυνατόν να ζητήσω από κάποιον να περάσει τη νύχτα εδώ; Ποιος μπορεί να αφήσει να φύγει εκτός από εμένα; φώναξε ο γέρος, εγώ είμαι το αφεντικό εδώ! Αυτό είναι ταχυδρομείο και εγώ είμαι θυρωρός. Λοιπόν, πάτερ, άσε με να ξενυχτήσω μαζί σου! Έχεις διαβατήριο; προσκομίσει νόμιμο δελτίο ταυτότητας. Του έδωσα το διαβατήριό μου, και το κρατάει στα χέρια του, και ξαναρωτάει: πού είναι το διαβατήριο; Στα χέρια σου, απάντησα. Λοιπόν, πάμε στο σπίτι. Ο επιστάτης φόρεσε τα γυαλιά του, το διάβασε και είπε: σαν να είναι νόμιμη η εμφάνιση, περάστε τη νύχτα. γιατί είμαι καλός άνθρωπος. ορίστε, θα σας φέρω ένα ποτήρι. Δεν πίνω ποτέ, απάντησα. Λοιπόν, φτάρνισε, τουλάχιστον να δειπνήσεις μαζί μας. Κάθισαν στο τραπέζι, αυτός και ο μάγειρας, και η νεαρή γυναίκα είχε πιει αρκετά και με κάθισαν μαζί τους. Έβριζε και μάλωσε ο ένας τον άλλον σε όλο το δείπνο και στο τέλος μάλωναν. Η επιστάτη πήγε να κοιμηθεί στο άχυρο και η μαγείρισσα άρχισε να μπαίνει μέσα, να πλένει τα φλιτζάνια και τα κουτάλια και να μάλωσε τον γέρο της.

Καθισμένη σκέφτηκα ότι δεν θα ηρεμήσει σύντομα και της είπα: πού μωρέ να κοιμηθώ; Είμαι κουρασμένος από το δρόμο. Εδώ, σου έφτιαξα ένα κρεβάτι, πατέρα, και βάζοντας τον πάγκο δίπλα στον πάγκο κοντά στο μπροστινό παράθυρο, άπλωσα την τσόχα και έβαλα το κεφαλάρι. Ξάπλωσα και έκλεισα τα μάτια μου σαν να κοιμόμουν. Ο μάγειρας συνέχισε να ζυμώνει για πολύ καιρό. επιτέλους σηκώθηκε, έσβησε τη φωτιά και ήρθε κοντά μου. Ξαφνικά, όλα τα παράθυρα που ήταν στην μπροστινή γωνία, το πλαίσιο, τα τζάμια και τα θραύσματα των τζαμιών, σκορπισμένα σε κρότο, έπεσαν με ένα τρομερό χτύπημα, όλο το σπίτι σείστηκε και έξω από το παράθυρο ακούστηκε μια οδυνηρή γκρίνια, κραυγή και τραμπουκισμός. Η γιαγιά πήδηξε έντρομη στη μέση του δαπέδου και έπεσε στο πάτωμα. Άρπαξα χωρίς μνήμη, νομίζοντας ότι άνοιξε το έδαφος από κάτω μου. Βλέπω δύο λάκκους να φέρονται στο σπίτι ενός ανθρώπου αιμόφυρτου, έτσι που ούτε το πρόσωπό του φαινόταν. Αυτό με τρόμαξε ακόμα περισσότερο. Ήταν ένας feldieger που ήρθε να αλλάξει άλογα εδώ. Ο αμαξάς, μη μπορώντας να το γυρίσει σωστά στην πύλη, έσπασε το παράθυρο με την ανάσα του και καθώς υπήρχε ένα χαντάκι μπροστά από το σπίτι, η άμαξα ανατράπηκε και ο φελντιγκέρ, πέφτοντας, έκοψε βαθιά το κεφάλι του στον ακονισμένο πάσσαλο, που ήταν στερεωμένος στο τζάμι. Ο Feldieger ζήτησε νερό και κρασί για να πλύνει την πληγή του, την μούσκεψε με κρασί, ήπιε ο ίδιος ένα ποτήρι και φώναξε: Άλογα! Στάθηκα δίπλα του λέγοντας: πώς πας, Πατέρα, με τέτοιο πόνο; Ο Felddieger πρέπει να είναι άρρωστος, απάντησε, και κάλπασε. Ο αμαξάς έσυρε τη γυναίκα στη σόμπα σε μια γωνία χωρίς να αισθανθεί, την σκέπασε με ένα χαλί λέγοντας: της συνέβη η παραβολή από φόβο· αυτή ξύνεται. Και ο επιστάτης μέθυσε και πήγε πάλι για ύπνο.

Έμεινα μόνος.

Σύντομα η γυναίκα σηκώθηκε και άρχισε να περπατάει από γωνία σε γωνία καθώς έφευγε από το σπίτι έξαλλη. Αφού προσευχήθηκα, ένιωσα χαλαρός και αποκοιμήθηκα λίγο πριν το φως.

            Το πρωί, αφού αποχαιρέτησα τον επιστάτη, ξεκίνησα, περπάτησα και έστειλα την προσευχή μου με πίστη, ελπίδα και ευχαριστίες στον Πατέρα των αγαθών και κάθε παρηγοριάς, που με ελευθέρωσε από τον επερχόμενο κόπο.

Έξι χρόνια μετά από αυτό το γεγονός, περνώντας από ένα γυναικείο μοναστήρι, μπήκα στην εκκλησία για να προσευχηθώ. Η παράξενη ηγουμένη με πήγε στο σπίτι της μετά το δείπνο και διέταξε να σερβιριστεί τσάι. Ξαφνικά, της ήρθαν απροσδόκητοι επισκέπτες. βγήκε κοντά τους, και με άφησε με τις μοναχές, τις αδερφές της. Μια ταπεινή καλόγρια που έριχνε τσάι μου κέντρισε την περιέργεια να ρωτήσω: πόσο καιρό είσαι, μητέρα, σε αυτό το μοναστήρι; Πέντε χρόνια, απάντησε. Με έφεραν εδώ ως τρελό και ο Θεός ελέησε εδώ. Η Μητέρα Ηγουμένη με άφησε στο κελί μου και μου έκοψε τα μαλλιά. Τι σε τρέλανε; ρώτησα. Από τρόμο. Σε τέτοιο σταθμό με δούλευαν και το βράδυ που κοιμόμουν τα άλογα έσπασαν το παράθυρο, τρόμαξα και τρελάθηκα. Για έναν ολόκληρο χρόνο οι συγγενείς μου με πήγαιναν σε ιερά μέρη και εδώ μόλις γιατρεύτηκα. Όταν το άκουσα αυτό, χάρηκα στην ψυχή μου και δόξασα τον Θεό, όλη η σοφία είναι προς όφελος του οικοδόμου.

Υπήρχαν πολλές διαφορετικές περιπτώσεις, γυρνώντας στον πατέρα μου, είπα. Αν πεις τις ιστορίες με τη σειρά, δεν θα μπορείς να μιλήσεις για τα πάντα σε τρεις μέρες. Υπάρχει άλλη ευκαιρία να πω.

Μια συνάντηση με έναν παπά του χωριού και μια ευσεβή κοπέλα

Μια καθαρή καλοκαιρινή μέρα, είδα δίπλα στο δρόμο ένα νεκροταφείο ή ένα λεγόμενο νεκροταφείο, δηλαδή μια εκκλησία και μερικά θρησκευτικά σπίτια. Υπήρχε ένας ευαγγελισμός στο τραπέζι του δείπνου. Και πήγα εκεί. Οι γύρω άνθρωποι πήγαν επίσης εκεί. και οι άλλοι, πριν φτάσουν στην εκκλησία, κάθισαν στο γρασίδι και βλέποντάς με να περπατάω βιαστικά, μου είπαν: μη βιάζεσαι. Θα συνεχίσετε να επιμείνετε με την καρδιά σας μέχρι να ξεκινήσει η υπηρεσία. υπηρετούν εδώ για πολύ καιρό, ο ιερέας είναι άρρωστος και είναι τόσο άθλιος. Πράγματι, η υπηρεσία διήρκεσε πολύ καιρό. ο ιερέας, νέος, αλλά αδυνατισμένος και χλωμός, ενήργησε πολύ αργά, ωστόσο, πολύ ευσεβής και με αίσθημα στο τέλος του γεύματος έκανε ένα υπέροχο και ξεκάθαρο κήρυγμα για τους τρόπους απόκτησης αγάπης για τον Θεό.

            Ο παπάς με κάλεσε στο σπίτι του και με άφησε να δειπνήσουμε. Στο τραπέζι, του είπα: Πώς, Πατέρα, υπηρετείς με ευλάβεια για πολύ καιρό! Ναι, απάντησε, αν και δεν αρέσει στους ενορίτες και παραπονιούνται, αλλά δεν υπάρχει τίποτα να γίνει· Επειδή μου αρέσει να σκέφτομαι πρώτα κάθε λέξη προσευχής και να την απολαμβάνω και μετά να τη λέω δυνατά, διαφορετικά χωρίς εσωτερική αίσθηση και συμπόνια, κάθε προφορική λέξη θα είναι άχρηστη τόσο για τον εαυτό μου όσο και για τους άλλους. όλα έχουν να κάνουν με την εσωτερική ζωή και την προσεκτική προσευχή! Και πόσο λίγο, είπε, ασχολούνται με εσωτερικές υποθέσεις! Αυτό οφείλεται στο ότι δεν θέλουν, δεν ενδιαφέρονται για την πνευματική, εσωτερική μόρφωση, είπε ο ιερέας. Ρώτησα ξανά: πώς να το πετύχω; Φαίνεται πολύ δύσκολο. Πολλά; Για να γίνει κανείς πνευματικά φωτισμένος και να είναι προσεκτικός και εσωτερικός άνθρωπος, θα πρέπει να πάρει κάποιο κείμενο από την Αγία Γραφή, και να κρατήσει όλη την προσοχή και τη σκέψη μόνο σε αυτό όσο το δυνατόν περισσότερο, και το φως της κατανόησης θα ανοίξει. Θα πρέπει επίσης να το κάνετε αυτό κατά τη διάρκεια της προσευχής: εάν θέλετε να είναι καθαρή, σωστή και παρηγορητική, για αυτό θα πρέπει να επιλέξετε μια σύντομη, μικρή, αλλά δυνατή προσευχή που αποτελεί την προσευχή και να την επαναλάβετε πολλές φορές και για μεγάλο χρονικό διάστημα, και τότε θα νιώσετε τη γεύση της προσευχής. Μου άρεσε πολύ αυτή η διδασκαλία του ιερέα, πόσο ενεργή και απλή είναι, αλλά ταυτόχρονα βαθιά και σοφή! Ευχαρίστησα νοερά τον Θεό που μου είχε δείξει έναν τόσο αληθινό πάστορα της εκκλησίας Του.

Στο τέλος του γεύματος, ο ιερέας μου είπε: εσύ κοιμάσαι μετά το δείπνο, και θα διαβάσω τον Λόγο του Θεού και θα ετοιμάσω το κήρυγμα για αύριο. Έτσι βγήκα στην κουζίνα. δεν υπήρχε κανείς εκεί, μια ηλικιωμένη γυναίκα καθόταν καμπουριασμένη σε μια γωνία και έβηχε. Κάθισα κάτω από το παράθυρο, πήρα τομου έξω από την τσάντα μου Καλοσύνη, και άρχισε να διαβάζει ήσυχα για τον εαυτό του. Τελικά άκουσε τη γιαγιά, που καθόταν στη γωνία, να ψιθυρίζει ασταμάτητα την προσευχή του Ιησού. Χάρηκα που άκουσα το ιερότατο όνομα του Κυρίου, που προφέρεται συχνά, και άρχισα να της λέω: πόσο καλά, μάνα, που πάντα προσεύχεσαι! Αυτό είναι το πιο χριστιανικό σωτήριο έργο. Ναι, πατέρα, απάντησε, στα γεράματά μου υπάρχει μόνο χαρά, να με συγχωρέσει ο Θεός! Πόσο καιρό έχετε συνηθίσει να προσεύχεστε έτσι; Από μικρός πατέρας. έτσι δεν μπορώ να είμαι χωρίς αυτό, γιατί η προσευχή του Ιησού με έχει απελευθερώσει από το θάνατο και τον θάνατο. πώς είναι Πες, σε παρακαλώ, για τη δόξα του Θεού και για τη δόξα της χάρης δύναμης της προσευχής του Ιησού. Έβαλα το Dobrotolyubstvo στην τσάντα μου, κάθισα πιο κοντά της και άρχισε να λέει:

            Ήμουν μια νέα και όμορφη κοπέλα. οι γονείς μου συνωμότησαν να με παντρευτούν: για να κάνουμε γάμο αύριο, ο γαμπρός μας πήγαινε με τα πόδια και ξαφνικά, πριν φτάσει τα δέκα βήματα, έπεσε και πέθανε, χωρίς να αναπνεύσει ούτε μια φορά! Το φοβόμουν τόσο πολύ που αρνήθηκα εντελώς τον γάμο και αποφάσισα να ζήσω ως παρθένος και να πάω σε ιερά μέρη για να προσευχηθώ στον Θεό. Φοβόμουν όμως να βγω μόνος στο δρόμο, αν δεν με είχαν μαλώσει κακοί άνθρωποι στα νιάτα μου. Μια ηλικιωμένη γυναίκα που ήξερα με δίδαξε ότι, όπου κι αν περπατούσα στο δρόμο, θα έπρεπε να λέω συνεχώς την προσευχή του Ιησού και με διαβεβαίωσε σταθερά ότι με αυτήν την προσευχή δεν θα μπορούσε να συμβεί καμία ατυχία στο δρόμο. Το πίστεψα αυτό, και σίγουρα πήγα με ασφάλεια, ακόμη και σε μακρινά ιερά μέρη. οι γονείς μου μου έδωσαν χρήματα για αυτό.

Σε μεγάλη ηλικία αρρώστησα, και ο ντόπιος πατέρας από το έλεός του με κρατάει και με ταΐζει.

Ακούγοντας το με ευχαρίστηση, δεν ήξερα πώς να ευχαριστήσω τον Θεό για αυτή τη μέρα, που μου αποκάλυψε τέτοια εποικοδομητικά παραδείγματα. Έπειτα, αφού ζήτησα την ευλογία του καλού και ευλαβούς ιερέα, συνέχισα το δρόμο μου χαρούμενος.

Η ιστορία της μεταστροφής ενός παλιού αξιωματούχου του Καζάν

Αλλά όχι πολύ καιρό πριν, όταν πήγαινα εδώ μέσω της επαρχίας Καζάν, έπρεπε ακόμα να μάθω πώς η δύναμη της προσευχής στο όνομα του Ιησού Χριστού αποκαλύπτεται ξεκάθαρα και έντονα και οι άνθρωποι ασυνείδητα ασχολούνται με αυτήν, και πώς η συχνότητα και η διάρκεια της προσευχής είναι ο πιο σίγουρος και συντομότερος τρόπος για να επιτύχουμε καλά πράγματα. Κάποτε χρειάστηκε να περάσω τη νύχτα σε ένα ταταρικό χωριό. Όταν μπήκα, είδα κάτω από το παράθυρο ενός σπιτιού ένα κάρο και έναν Ρώσο αμαξά. τα άλογα τάιζαν κοντά στο κάρο. Χαιρόμενος γι’ αυτό, αποφάσισα να ζητήσω αμέσως κατάλυμα, νομίζοντας ότι τουλάχιστον θα περνούσα τη νύχτα με Χριστιανούς. Πλησίασε και ρώτησε τον αμαξά, ποιος πάει; Μου απάντησε ότι ταξίδευε από το Καζάν στην Κριμαία. Όταν μιλούσαμε με τον αμαξά, ο κύριος, γυρίζοντας το δέρμα του, κοίταξε έξω από το βαγόνι, με κοίταξε και είπε: Εγώ ο ίδιος περνάω τη νύχτα εδώ, αλλά δεν πήγα στο σπίτι, γιατί οι Τάταροι είναι πολύ άρρωστοι και τόλμησα να μείνω στο βαγόνι για τη νύχτα. Μετά ο κύριος βγήκε μια βόλτα -η βραδιά ήταν καλή- και μιλήσαμε.

Μεταξύ πολλών ερωτήσεων, μου είπε και το εξής για τον εαυτό του: μέχρι τα εξήντα πέντε μου, υπηρετούσα στο ναυτικό ως πλοίαρχος πρώτης τάξεως. στα γηρατειά μου προσβλήθηκα από μια ανίατη ασθένεια – ουρική αρθρίτιδα, και, έχοντας συνταξιοδοτηθεί, ζούσα στην Κριμαία στο αγρόκτημα της γυναίκας μου, σχεδόν συνεχώς άρρωστος. Η σύζυγός μου ήταν ιδιότροπη, αδιάφορη και μεγάλη κάρτα επιλογής. Της έγινε βαρετό να ζει μαζί μου όταν ήμουν άρρωστος. Και αυτή, εγκαταλείποντας με, πήγε στο Καζάν στην κόρη μας, την οποία παρεξήγησαν εκεί για υπάλληλο. με περικύκλωσε, πήρε μαζί της και τους αυλικούς και άφησε μαζί μου μόνο ένα οκτάχρονο αγόρι, το βαφτιστήρι μου.

            Έτσι έζησα έναν χρόνο στους τρεις. Το αγόρι που με σέρβιρε ήταν έξυπνο και μου έφτιαχνε όλες τις δουλειές του σπιτιού, καθάρισε το δωμάτιο, έφτιαξε τη σόμπα, μου μαγείρεψε χυλό, ζέστανε το σαμοβάρι. Ταυτόχρονα όμως ήταν ένας εξαιρετικά ζωηρός και ασυγκράτητος φαρσέρ, έτρεχε συνέχεια, χτυπούσε, φώναζε, κορόιδευε και γι’ αυτό με ενοχλούσε πολύ. και εμένα, λόγω αρρώστιας και ανίας, πάντα μου άρεσε να διαβάζω πνευματικά πράγματα. Είχα ένα υπέροχο βιβλίο του Γρηγορίου Παλαμά για την προσευχή του Ιησού: το διάβαζα σχεδόν συνεχώς και σιγά σιγά συνέθεσα και μια προσευχή. Το αγόρι μου με ενοχλούσε και καμία απειλή και τιμωρία δεν τον εμπόδιζε να κάνει φάρσες. Βρήκα λοιπόν ένα τέτοιο μέσο: άρχισα να τον καθίζω στο δωμάτιο σε ένα παγκάκι, διατάζοντάς του να λέει την προσευχή του Ιησού χωρίς διακοπή. Στην αρχή δεν του άρεσε και πολύ, και το απέφευγε με κάθε δυνατό τρόπο και συχνά σιωπούσε.

Εγώ, για να τον αναγκάσω να υπακούσει στη διαταγή μου, έβαλα δίπλα μου ένα κοφτερό μαχαίρι. Όταν έλεγε μια προσευχή, διάβαζα ήσυχα ένα βιβλίο ή τον άκουγα να προφέρει. αλλά μόλις σωπάσει, του δείχνω ένα αιχμηρό, και εκείνος, φοβισμένος, άρχισε πάλι να προσεύχεται. και αυτό με ηρέμησε πολύ, γιατί άρχισε η ησυχία στο σπίτι μου. Μετά από λίγο, παρατήρησα ότι δεν υπήρχε λόγος να είμαι σκληρός, το αγόρι άρχισε να υπακούει στη διαταγή μου πιο πρόθυμα και επιμελώς. τότε είδα μια τέλεια αλλαγή στον ζωηρό χαρακτήρα του, έγινε ήσυχος και λιγομίλητος και έκανε τις δουλειές του σπιτιού με μεγαλύτερη επιτυχία. Αυτό με παρηγόρησε και άρχισα να του δίνω περισσότερη ελευθερία. Τελικά τι έγινε; Ήταν τόσο συνηθισμένος στην προσευχή που σχεδόν πάντα και σε κάθε περίπτωση την έκανε χωρίς κανέναν εξαναγκασμό από εμένα. Όταν τον ρώτησα σχετικά, μου απάντησε ότι είχε μια ακαταμάχητη επιθυμία να προσεύχεται πάντα. Τι νιώθεις ταυτόχρονα; Τίποτα, μόνο νιώθω ότι νιώθω καλά όταν κάνω μια προσευχή. Τι, εντάξει; Δεν ξέρω πώς να πω. Είναι διασκεδαστικό ή τι; Ναι, διασκέδαση.

            Ήταν ήδη 12 χρονών όταν ξεκίνησε ο πόλεμος στην Κριμαία, πήγα να δω την κόρη μου στο Καζάν και τον πήρα μαζί μου. Εδώ τον έβαλαν στην κουζίνα με άλλους ανθρώπους, και ήταν πολύ λυπημένος γι’ αυτό και μου παραπονέθηκε ότι οι άνθρωποι, παίζοντας και χαζεύοντας μεταξύ τους, πλησίαζαν και τον γελούσαν, και έτσι τον εμπόδιζαν να προσευχηθεί. Τελικά, μετά από τρεις μήνες, ήρθε σε μένα και μου είπε: Θα πάω σπίτι. Βαριέμαι αφόρητα εδώ, είμαι θορυβώδης. Του είπα: Πώς μπορείς να πας μόνος σε τέτοια απόσταση και χειμώνα; Περίμενε να έρθω να σε πάρω. Την επόμενη μέρα το αγόρι μου εξαφανίστηκε. Έστειλαν παντού να τον ψάξουν, αλλά δεν βρέθηκε πουθενά. Τέλος, λαμβάνω ένα γράμμα από την Κριμαία από τους ανθρώπους που παρέμειναν στη φάρμα μας ότι το αγόρι του βρέθηκε νεκρό στο άδειο σπίτι μου στις 4 Απριλίου, τη δεύτερη μέρα του Πάσχα. Ήταν ξαπλωμένος στο πάτωμα στο δωμάτιό μου, με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος, ένα σκουφάκι κάτω από το κεφάλι του και με το ίδιο κρύο παλτό με το οποίο ήρθε στη θέση μου και έφυγε. Έτσι τον έθαψαν στον κήπο μου. Αφού έλαβα αυτά τα νέα, εξεπλάγην πολύ πώς το αγόρι έφτασε στο αγρόκτημα τόσο γρήγορα. Έφυγε στις 26 Φεβρουαρίου, και βρέθηκε στις 4 Απριλίου. Να διασχίσει περίπου τρεις χιλιάδες βερστές σε ένα μήνα, Θεός φυλάξοι, και στα άλογα. Εξάλλου, θα πρέπει να καλύπτετε εκατό βερστ την ημέρα. Και εξάλλου με κρύα ρούχα, χωρίς διαβατήριο και χωρίς δεκάρα λεφτά. Ας υποθέσουμε ότι μπορεί κάποιος να τον ανεβάσει στο δρόμο, αλλά όλα αυτά δεν ήταν χωρίς την ειδική πρόνοια και τη φροντίδα του Θεού για αυτόν. Το αγόρι μου, είπε επιτέλους ο δάσκαλος, γεύτηκε τον καρπό της προσευχής, κι εγώ, ακόμα και σε μεγάλη ηλικία, δεν έχω φτάσει ακόμα στα μέτρα του.

Μετά από αυτό, άρχισα να λέω στον κύριο: Πατέρα, το βιβλίο του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά που ήθελες να διαβάσεις είναι όμορφο, το ξέρω. Αλλά σε αυτό, όλο και περισσότερο συζητείται για την προφορική μόνο προσευχή του Ιησού, και θα πρέπει να διαβάσετε το βιβλίο που ονομάζεταιΚαλοσύνη; Εκεί θα βρείτε μια πλήρη και τέλεια επιστήμη, πώς να επιτύχετε την πνευματική προσευχή του Ιησού στο μυαλό και την καρδιά και να γευτείτε τον πιο γλυκό καρπό της. ταυτόχρονα του έδειξα την Καλοσύνη μου. Εκείνος, παρατήρησα, δέχτηκε με χαρά τη συμβουλή μου και υποσχέθηκε να πάρει ένα τέτοιο βιβλίο για τον εαυτό του.

Θεέ μου, σκέφτηκα, τι παράξενα φαινόμενα της δύναμης του Θεού δεν προκύπτουν από αυτή την προσευχή! Και πόσο σοφό και διδακτικό είναι αυτό το γεγονός. Δίδαξε στο αγόρι πώς να προσεύχεται και επίσης χρησίμευε ως μέσο παρηγοριάς! Δεν είναι οι θλίψεις και τα δεινά μας που συναντάμε στο μονοπάτι της προσευχής τα ίδια αιχμηρά του Θεού; Και επομένως, γιατί φοβόμαστε και μπερδευόμαστε όταν το χέρι τους μας δείχνει τον ουράνιο Πατέρα μας, γεμάτο απέραντη αγάπη, και όταν αυτά τα αιχμηρά μας διδάσκουν να μελετάμε την προσευχή πιο επιμελώς και μας οδηγούν σε ανείπωτη παρηγοριά;

Τελειώνοντας αυτές τις ιστορίες, είπα στον πνευματικό μου πατέρα: Συγχώρεσέ με, για όνομα του Θεού, έχω ήδη μιλήσει πολύ, και οι άγιοι πατέρες λένε λόγο, αν και πνευματικό, αλλά υπερβολικό, άσκοπο λόγο. Ήρθε η ώρα να πάω να επισκεφτώ τον σύντροφό μου από την Ιερουσαλήμ. Προσευχήσου για μένα, έναν άθλιο αμαρτωλό, ο Κύριος, από το μεγάλο του έλεος, να τακτοποιήσει την πορεία μου για τα καλά.

            Εύχομαι με όλη μου την καρδιά, αγαπητέ αδελφέ του Κυρίου, απάντησε, η στοργική χάρη του Θεού να φωτίζει το δρόμο σου και να σε συνοδεύει, όπως ο άγγελος Ραφαήλ με την Τόβια!

Τρία κλειδιά στο εσωτερικό θησαυροφυλάκιο της προσευχής

Βρέθηκε στον πνευματικό πλούτο των Αγίων Πατέρων

      Στην καρδιά μου κρύψτε τον λόγο Σου(Ψαλμ. 119, 11).

      Το μυαλό προσπαθεί να χρησιμοποιήσει κάθε είδους κόλπα για να σκορπίσει τη θλίψη(Καταφυγιώτα κεφ. 19).

Αν ο καθένας έχει τις δικές του ιδιαίτερες ιδιότητες, κλίσεις και ικανότητες, τότε η επίτευξη του ίδιου στόχου γίνεται προς διαφορετικές κατευθύνσεις, με διαφορετικούς τρόπους, που οδηγούν σε αυτόν. Έτσι, η επίτευξη του στόχου των πράξεων εσωτερικής προσευχής μπορεί να επιτευχθεί με τη βοήθεια πολλών τρόπων, όπως διαβάζουμε στις παρατηρήσεις των αγίων πατέρων.

Μερικές από αυτές τις μεθόδους είναι κοινές, τόσο για επιτυχία στην προσευχή όσο και για επιτυχία στη χριστιανική ζωή, κατά κάποιο τρόπο:άνευ όρων υπακοή, όπως λέει ο Συμεών ο Νέος Θεολόγος· – έργα ευεργεσίας και ασκητικότητας, όπως διακηρύσσει η εκκλησία στους ύμνους της: θεόπνευστες πράξεις βρήκες στα οράματα της ανατολής (Τροπ. άγιος μάρτυρας).εξωτερική προσευχή για την εσωτερική προσευχή: Κύριε, δίδαξέ μας να προσευχόμαστε ; ειδικές ευοίωνες επιρροές, για παράδειγμα: Κάποτε η Κάψω Καλιβίτ έκανε αίτηση για την εικόνα της Μητέρας του Θεού, μετά από δύο χρόνια που την βασάνιζε στην προσευχή, ξαφνικά ένιωσε τη γλυκύτητα και τη ζεστασιά που έπεσε στην καρδιά της. ο νεαρός Γεώργιος είδε ξαφνικά ένα εσωτερικό φως σε μια απλή προσευχή και άρχισε να προσεύχεται ασταμάτητα αυτόματα κλπ.

Υπάρχουν άλλοι σημαντικοί τρόποι εσωτερικής προσευχής που φαίνεται να ανήκουν άμεσα σε αυτήν. Τρία είναι αυτά που βρίσκουμε στους αγίους πατέρες.

            1) Μέροςκαλώντας το όνομα του Ιησού Χριστού.

            2) Ενσυνειδητότητασε αυτό το επάγγελμα? και

            3) Μπαίνοντας μέσαη ίδια ή, όπως το έθεσαν οι πατέρες της εκκλησίας, η είσοδος του νου στην καρδιά.

            Εφόσον αυτές οι μέθοδοι ανοίγουν ως επί το πλείστον τη βασιλεία του Θεού μέσα μας με γρήγορο και βολικό τρόπο και αποκαλύπτουν τον θησαυρό της εσωτερικής πνευματικής προσευχής στην καρδιά μας, είναι πολύ σωστό να τις αποκαλούμε τα κλειδιά αυτής της μυστικής κιβωτού.

Το πρώτο κλειδί: Επίκληση του ονόματος του Ιησού Χριστού

Εάν η ποσότητα οδηγεί στην ποιότητα, τότε η συχνή, σχεδόν συνεχής κλήση του ονόματος του Ιησού Χριστού, αν και διάσπαρτη στην αρχή, μπορεί να οδηγήσει σε προσοχή και ζεστασιά της καρδιάς. αφού η ανθρώπινη φύση είναι ικανή να αποκτήσει γνωστή διάθεση με συχνή χρήση και συνήθεια. Για να μάθεις να κάνεις κάτι καλά, πρέπει να το κάνεις πολύ πιο συχνά, είπε ένας πνευματικός συγγραφέας. και ο άγιος Ησύχιος λέει ότι η συχνότητα γεννά δεξιότητα και έλκει τη φύση (κεφ. 7). Αυτό, όπως φαίνεται από τις παρατηρήσεις έμπειρων ανδρών, συμβαίνει σε σχέση με την εσωτερική προσευχή με τον εξής τρόπο: ένα άτομο που επιθυμεί να επιτύχει την εσωτερική προσευχή αποφασίζει να επικαλείται το όνομα του Θεού συχνά, σχεδόν συνεχώς, δηλαδή να λέει την προσευχή του Ιησού προφορικά: Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με, έναν αμαρτωλό. κάποτε συντομευμένο, δηλαδή, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με, όπως διδάσκει ο Αγ. Γρηγόρης Σιναϊτ. Προσθέτει επίσης ότι η συνοπτική επίκληση είναι πιο βολική για την αρχική, ωστόσο, δεν έχει αντίρρηση και για τα δύο, συμβουλεύοντας μόνο να μην αλλάζετε συχνά τα προσευχητικά ρήματα για να συνηθίσετε πιο βολικά την επίκληση. Και για να ενθουσιαστεί ακόμη περισσότερο η συνεχής δημιουργία της προσευχής, ο μαθητής θεωρεί τον εαυτό του κανόνα, κοιτάζοντας την ώρα, να καλεί γνωστές φορές, δηλαδή να λέει τόσες εκατοντάδες ή χιλιάδες προσευχές κάτω από τα πινέλα μέρα νύχτα, όχι βιαστικά, αλλά μιλώντας, ζορίζοντας τη γλώσσα και τα χείλη. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, το στόμα και η ομιλία του έμπειρου αποκτούν μια τέτοια ικανότητα όπως η αυτοκίνηση που χωρίς μεγάλη προσπάθεια θα κινούνται μόνοι τους με την εκφώνηση του ονόματος του Θεού, ακόμη και χωρίς φωνή. Περαιτέρω, ο νους θα ακούσει αυτήν την κίνηση του λόγου και σταδιακά καθαρίζεται από περισπασμούς και έρχεται στην προσοχή της προσευχής. Τέλος, μπορεί να ακολουθήσει και η φτώχεια του νου στην καρδιά, όπως λένε οι πατέρες, δηλαδή ο νους, επιστρέφοντας στην καρδιά, θα θερμανθεί από τη θέρμη της θείας αγάπης, και η ίδια η καρδιά θα είναι ελεύθερη, χωρίς εξαναγκασμό, με απερίγραπτη χαρά να επικαλείται το όνομα του Ιησού Χριστού και να ξεχύνεται με ικεσία, η καρδιά μου παρακολουθεί. Την καρποφορία της συχνής ευφυούς κλήσης του ονόματος του Ιησού Χριστού εξέφρασε έξοχα ο άγιος Ησύχιος: καθώς η βροχή που πολλαπλασιάζεται κατεβαίνει στη γη, μαλακώνει και τη γη, έτσι η γη της καρδιάς μας, το όνομα του Χριστού επικαλείται με χαρά, δημιουργεί και χαίρεται, όσο συχνά επικαλείται.

            Αν και η μέθοδος βασίζεται σε πειράματα και παρατηρήσεις των αγίων πατέρων, και επαρκής για βολική καθοδήγηση για την επίτευξη του επιθυμητού στόχου της εσωτερικής προσευχής, ωστόσο, υπάρχουν ακόμα υψηλότερες μέθοδοι, κατά κάποιο τρόπο: προσοχή και εισαγωγή του νου στην καρδιά. Αυτή η πρώτη μέθοδος ανήκει κυρίως σε όσους δεν έχουν ακόμη συνηθίσει την προσοχή και δεν είναι ακόμη σε θέση να εργαστούν με επιτυχία στην καρδιά ή μπορεί να είναι εισαγωγή και υπόθεση στις ακόλουθες μεθόδους. Ωστόσο, ανάλογα με τη διαφορά στις ιδιότητες και τις ικανότητες, διαλέγει αυτό που τον βολεύει, όπως λέει ο Νικηφόρος ο μοναχός.

Το δεύτερο κλειδί: Προσοχή του νου στην καρδιά

Προσοχή είναι η τήρηση (διατήρηση) του νου, όπως είπε ο Νικηφόρος ο μοναχός, ή προσοχή είναι η συγκέντρωση του νου στον εαυτό του και η εμβάθυνσή του στο ένα ή το άλλο αντικείμενο, ενώ αφήνει όλες τις ξένες σκέψεις και φαντασίες. Οι Άγιοι Κάλλιστος και Ιγνάτιος μας διαβεβαιώνουν ότι είναι απαραίτητο όταν ασχολούνται με την προσευχή, παραθέτοντας τα λόγια του Σεβ.Η Νίλα, ότι η προσευχή που αναζητά την προσοχή σίγουρα θα την προσελκύσει. γιατί η προσευχή μιμείται πολύ περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, και καλό είναι να το προσέχουμε (Καλοσύνη, Μέρος 2, κεφ. 24). Παρόμοια γράφει ο Στ. Ησύχιος: ακούστε προσεκτικά τις σκέψεις, θα προσευχηθείτε στον Ιησού με επιθυμία (κεφ. 90). και επίσης: ο αέρας της χαράς της καρδιάς και της σιωπής είναι γεμάτος με ακραία προσοχή (κεφ. 91), η οποία είναι «εξίσου αναγκαία για την προσευχή όσο ένα λυχνάρι για το φως της λυχνίας» (κεφ. 102). Επίσης, ο Νικηφόρος ο μοναχός, αφού εξήγησε το δόγμα της εσωτερικής προσευχής, καταλήγει τελικά στο συμπέρασμα ότι εάν δεν είναι βολικό, σύμφωνα με το πρότυπο που τους παρουσιάζεται, να μπουν στην καρδιά, τότε πρέπει να προσέχουμε κάθε είδους κατά την προσευχή, η οποία, χωρίς καμία αμφιβολία, θα ανοίξει την είσοδο στην καρδιά και θα αναπτύξει την εσωτερική προσευχή, η οποία, όπως στην Αγία Γραφή, επιβεβαιώνει αυτήν την αλήθεια ότι χωρίς προσοχή κανείς δεν μπορεί να συνδέσει την αλήθεια με τον Θεό:ακυρώστε και καταλάβετε ότι είμαι ο Θεός .

            Επομένως, κάποιος που θέλει να επιτύχει την εσωτερική προσευχή με τη βοήθεια της προσοχής θα πρέπει να παραμείνει όσο το δυνατόν περισσότερο στη μοναξιά, να αποφεύγει συνομιλίες με ανθρώπους, να κάνει προσευχή όχι βιαστικά και όχι πολύ ξαφνικά, αλλά με κάποια διάταξη, να εμβαθύνει το νου στα ρήματα της προσευχής με τέτοιο τρόπο όπως συμβαίνει όταν διαβάζει προσεκτικά ένα βιβλίο, αν είναι δυνατόν καλεί, και τη μεσιτεία του. περιμένοντας την απάντηση του Θεού, προσπάθησε να κρατάς την προσοχή ακόμα και σε περίπτωση απόσπασης της προσοχής και να θυμάσαι πάντα ότι τόλμησες ο Κύριος να είναι σε συνεχή εστίαση της προσευχής, καθαρίζοντας παράλληλα το μυαλό σου από τις σκέψεις.

Το τρίτο κλειδί: Ήρεμη αναπνοή και ρυθμός

Το τρίτο κλειδί είναι να πηγαίνεις μέσα σου ή στην καρδιά. Χωρίς να επεκταθούμε σε αυτό με τον συλλογισμό μας, θα παρουσιάσουμε την εικόνα και τις διδασκαλίες των αγίων γονέων για την εμβάθυνση και την είσοδο στην καρδιά, σύμφωνα με τις μεθόδους που έχουν δοκιμαστεί από αυτούς, ως πιστοί οδηγοί στην αληθινή πνευματική εσωτερική προσευχή. Οδηγίες για αυτούς τους γονείς του Αγίου θα παρουσιαστούν εδώ με τα δικά τους λόγια, χωρίζοντάς τους για ευκολία σε τρεις σειρές και τοποθετώντας τους με την ακόλουθη σειρά:

Η πρώτη σειρά θα αποτελείται από τους πατέρες που μας άφησαν μια πλήρη οδηγία για την προσευχή του Ιησού, όπως: 1)Συμεών ο Νέος Θεολόγος, 2) Γρηγόριος ο Σιναϊτης, 3) Νικηφόρος ο μοναχός και 4) οι μοναχοί Κάλλιστος και Ιγνάτιος Ξανθοπούλα.

Η δεύτερη σειρά – γονείς που άφησαν σύντομες δηλώσεις για την εσωτερική προσευχή, οι οποίες:

1) Ησύχιος ο πρεσβύτερος της Ιερουσαλήμ, 2) Φιλόφεος ο Σιναΐτης, 3)Feoliptμητροπολίτης και 4) Βαρσονόφιος και Ιωάννης.

Στην τρίτη θέση, ας βάλουμε τη σωτήρια ιστορία για τον Abba Filimon. Φέρνει στο νου όλο τον δρόμο της ασκητικότητας.

Οδηγίες του Αγίου Πατρός για την εσωτερική εγκάρδια προσευχή

Η πρώτη ομάδα οδηγιών

1) Οδηγίες ΑγίουΣυμεών ο Νέος Θεολόγος

Αγ.Συμεών ο Νέος Θεολόγοςεξηγεί τη μέθοδο εισόδου στην καρδιά στην απεικόνιση της τρίτης μορφής προσευχής, στην 68η λέξη (σελ. 163, ρωσική μετάφραση, δεύτερη έκδοση):

Η τρίτη μορφή προσευχής είναι πραγματικά εκπληκτική και απερίγραπτη, και για όσους δεν τη γνωρίζουν εκ πείρας, όχι μόνο είναι άβολη, αλλά φαίνεται και απίστευτη. Και πράγματι, στους καιρούς μας, αυτή η μορφή προσευχής συναντάται στους λίγους, ενώ καταστρέφονται από τα τεχνάσματα και τα τεχνάσματα που χρησιμοποιούν οι δαίμονες για να εκτρέψουν το νου στις σκέψεις πολλών και διαφόρων. Γιατί τότε ο νους, απαλλαγμένος από τα πάντα, έχει την καλή στιγμή, χωρίς κανένα εμπόδιο, να ερευνά τους λογισμούς που φέρνουν οι δαίμονες και με μεγάλη ευκολία να τους διώχνει και με καθαρή καρδιά να προσφέρει τις προσευχές του στον Θεό.

Έχοντας στη συνέχεια έθεσε τις προϋποθέσεις για επιτυχία σε αυτή τη μορφή προσευχής, δηλαδή: τέλεια υπακοή και διατήρηση της συνείδησής του καθαρή, τόσο σε σχέση με τον Θεό, όσο και σε σχέση με τους ανθρώπους, και σε σχέση με τα πράγματα, και παρότρυνε να κάνετε τα πάντα σαν να βρίσκεστε ενώπιον του Θεού, συνεχίζει:

            Ενεργώντας με αυτόν τον τρόπο, θα κάνετε μια αληθινή και αλάνθαστη πορεία προς την τρίτη μορφή προσευχής, η οποία είναι η εξής: αφήστε το μυαλό να φυλάει την καρδιά ενώ προσεύχεται, και ας στραφεί εσωτερικά σε αυτήν, και από εκεί, ας στείλει προσευχές στον Θεό από τα βάθη της καρδιάς.

Αυτό είναι όλο: δούλεψε έτσι μέχρι να γευτείς τον Κύριο. Πότε, επιτέλους, ο νους εκεί, μέσα στην καρδιά, θα γευτεί και θα νιώσει με την καρδιά ότι ο Κύριος είναι καλός. τότε δεν θα θέλει να απομακρυνθεί από τη θέση της καρδιάς του. τότε θα πει, όπως ο Άγιος Πέτρος: Καλό είναι να είμαστε εδώ, και θα κοιτάμε πάντα μέσα στην καρδιά και θα γυρίζουμε εκεί συνέχεια, διώχνοντας όλες τις σκέψεις που ενσταλάζει ο διάβολος.

Για όσους δεν έχουν ιδέα για αυτήν την επιχείρηση και δεν τη γνωρίζουν, φαίνεται κυρίως βαριά και καταπιεστική. Όσοι όμως γεύτηκαν τη γλύκα που έχει και την απόλαυσαν στα βάθη της καρδιάς τους, αυτοί φωνάζουν από τον Άγιο Παύλο και λένε:που τώρα θα χωρίσει από την αγάπη του Χριστούκτλ. Γιατί άγιος οι πατέρες μας, ακούγοντας τον Κύριο, που λέει ότι μεοι σκέψεις του κακού, του φόνου, της μοιχείας, της πορνείας, της μοιχείας, της ψευδορκίας, της βλασφημίας και ότι αυτή η ουσία είναι βεβήλωση ενός ατόμου προέρχονται από την καρδιά, ακούγοντας επίσης ότι σε άλλο μέρος το Ευαγγέλιο μας διατάζει να εξαγνιστούμετο εσωτερικό του ποτηριού, ας είναι το εξωτερικό του καθαρό, άφησαν κάθε άλλη πνευματική εργασία και άρχισαν να ασκούνται ολοκληρωτικά σε αυτό το έργο, δηλαδή στη φύλαξη της καρδιάς, όντας σίγουροι ότι μαζί με αυτό το έργο θα συλλέξουν άνετα κάθε αρετή και χωρίς αυτήν δεν μπορούν να πετύχουν καμία. Κυρίως ασκήθηκαν σε αυτό και έγραψαν για αυτό. Όποιος θέλει, ας διαβάσει τα γραπτά του, ας διαβάσει τι έγραψε γι’ αυτό ο Μάρκος ο ασκητής, τι είπε ο δάσκαλος Ivan Listvychnyk. Ο Ησύχιος, ο Φιλόφεος ο Σιναΐτης, ο αββάς Ησαΐας, ο Μέγας Βαρσονόφιος κ.ά.

Αν θέλετε να μάθετε πώς να το κάνετε αυτό (δηλαδή να μπείτε στην καρδιά και να είστε εκεί), θα σας πω γι ‘αυτό.

            Τρία πράγματα πρέπει να προσέχεις πάνω απ’ όλα: φροντίδα για όλα, ακόμα και για τα ευλογημένα, και όχι μόνο για τα μάταια και μάταια, ή αλλιώς καταστροφή για όλα, καθαρή συνείδηση ​​για να μην σε εκθέτει σε τίποτα και τέλεια απάθεια, για να μην κλίνει η σκέψη σου σε τίποτα. Κατόπιν καθίστε μόνοι σας σε κάποιο ιδιαίτερο και σιωπηλό μέρος, κλείστε την πόρτα, απομακρύνετε το μυαλό σας από όλα τα προσωρινά και μάταια πράγματα, σκύψτε το κεφάλι σας στο στήθος σας και με αυτόν τον τρόπο σταθείτε με προσοχή μέσα σας (όχι στο κεφάλι σας, αλλά στην καρδιά σας), στρέφοντας εκεί το μυαλό και τα αισθησιακά σας μάτια και κρατώντας τα. Έχοντας το μυαλό σου εκεί, προσπαθώντας με κάθε τρόπο να το βρεις, εκεί που είναι η καρδιά, ώστε έχοντας το βρει, το μυαλό σου ήταν εντελώς εκεί. Στην αρχή θα βρείτε κάποιο είδος σκοταδιού εκεί μέσα και σκληρότητα. αλλά μετά, αν συνεχίσεις αυτό το θέμα προσοχής μέρα και νύχτα ασταμάτητα, θα αποκτήσεις ένα είδος αδιάκοπης χαράς. Ο νους, κινούμενος σε αυτό, θα χτυπήσει τη θέση της καρδιάς, και αμέσως μετά θα δει πράγματα εκεί μέσα, που δεν έχει δει ή γνωρίσει ποτέ. Από αυτή τη στιγμή, άσχετα από ποια πλευρά προκύψει ή εμφανιστεί οποιαδήποτε σκέψη, πριν μπει μέσα και σκεφτεί ή φανταστεί, ο νους θα την διώξει αμέσως και θα την καταστρέψει στο όνομα του Ιησού, δηλαδή, Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με. από αυτή τη στιγμή, ο νους θα αρχίσει να θυμώνει ενάντια στους δαίμονες, θα τους διώξει μακριά και θα τους χτυπήσει. Κάτι άλλο που συνήθως ακολουθεί αυτή την ενέργεια, με τη βοήθεια του Θεού, θα μάθετε από την εμπειρία σας, κρατώντας την προσοχή σας και κρατώντας τον Ιησού, δηλαδή την προσευχή Του: Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με!

2) Οδηγίες ΑγίουGrigory Sinait

Αγ.Grigoriy Sinaitδιδάσκει το δόγμα της εσωτερικής προσευχής στην καρδιά και τη μέθοδο κατάκτησής της στα τρία άρθρα του για τη σιωπή και την προσευχή, που δημοσιεύθηκαν στο Dobrotolyubiya, μέρος 1, σελ. 112-119. Εδώ είναι ένα συντομευμένο απόσπασμα από αυτά:

Πρέπει, έχοντας λάβει το πνεύμα της ζωής για τον Χριστό Ιησού, με μια καθαρή προσευχή στην καρδιά μας, να μιλάμε στον Κύριο σαν χερουβείμ. αλλά εμείς, μη καταλαβαίνοντας το μεγαλείο, την τιμή και τη δόξα της χάρης της αναγέννησης και μη φροντίζοντας να αναπτυχθούμε πνευματικά μέσω της εκπλήρωσης των εντολών και αντιλαμβανόμαστε την κατάσταση της ευφυούς ενατένισης, καταφεύγουμε στην απροσεξία, εξαιτίας της οποίας πέφτουμε σε εμπαθείς δεξιότητες και ρίχνουμε στην άβυσσο της αναισθησίας και του σκότους. Συμβαίνει επίσης να μην θυμόμαστε και πολλά, αν υπάρχει Θεός, και τι πρέπει να είμαστε ως παιδιά του Θεού κατά χάρη, δεν το ξέρουμε καθόλου. Πιστεύουμε, αλλά με πίστη που δεν είναι αποτελεσματική, και αφού αποκατασταθούμε από το πνεύμα στο βάπτισμα, δεν παύουμε να ζούμε σαρκικά. Αν μερικές φορές, αφού μετανοήσουμε, αρχίσουμε να εκπληρώνουμε τις εντολές, τότε τις εκπληρώνουμε μόνο εξωτερικά, όχι πνευματικά, και απογαλακτιζόμαστε τόσο από την πνευματική ζωή που οι εκδηλώσεις της στους άλλους μας φαίνονται λάθη και λάθη. Έτσι, μέχρι θανάτου, είμαστε νεκροί στο πνεύμα, ζώντας και ενεργώντας όχι για τον Χριστό, και δεν πληρούμε τον ορισμό ότι αυτό που γεννιέται από το πνεύμα πρέπει να είναι πνευματικό.

            Εν τω μεταξύ, ό,τι δεχτήκαμε στο άγιο βάπτισμα για τον Χριστό Ιησού δεν καταστρέφεται, αλλά μόνο θάβεται σαν θησαυρός στη γη. Και η σύνεση και η ευγνωμοσύνη απαιτούν προσοχή για να το ανοίξετε και να το φέρετε σε σαφήνεια. πώς είναι

Οι ακόλουθοι δύο τρόποι οδηγούν σε αυτό: πρώτον, αυτό το δώρο αποκαλύπτεται από την επίπονη εκπλήρωση των εντολών, έτσι ώστε όταν εκπληρώνουμε τις εντολές, αυτό το δώρο αποκαλύπτει τη φωτεινότητα και τη λαμπρότητά του. Δεύτερον, έρχεται σε ύπαρξη και αποκαλύπτεται με την αδιάκοπη κλήση του Κυρίου Ιησού, ή, το ίδιο, με την αδιάκοπη μνήμη του Θεού. Και η πρώτη θεραπεία είναι ισχυρή. αλλά το δεύτερο είναι πιο ισχυρό, έτσι ώστε και το πρώτο να λαμβάνει την πλήρη ισχύ του από αυτό. Επομένως, αν θέλουμε ειλικρινά να αποκαλύψουμε τον ευλογημένο σπόρο που κρύβουμε μέσα μας, τότε σπεύδουμε να συνηθίσουμε γρήγορα αυτήν την τελευταία άσκηση της καρδιάς και να έχουμε αυτή τη μία πράξη προσευχής στην καρδιά μας, αόρατη, αδιανόητη, μέχρι να ζεστάνει την καρδιά μας και να την πυροδοτήσει σε απερίγραπτη αγάπη για τον Κύριο.

Η επίδραση αυτής της προσευχής στην καρδιά είναι διπλή. άλλοτε ο νους προηγείται, προσκολλημένος στον Κύριο στην καρδιά με αδιάκοπη μνήμη, άλλοτε η δράση της προσευχής, που προηγουμένως κινήθηκε από τη φωτιά της χαράς, έλκει το νου στην καρδιά και τον συνδέει με την κλήση του Κυρίου Ιησού και με την ευλαβική παρουσία μπροστά του. Στην πρώτη περίπτωση, η δράση της προσευχής αρχίζει να ξεδιπλώνεται, μειώνοντας τα πάθη μέσω της εκπλήρωσης των εντολών, της ζεστασιάς της καρδιάς, ως αποτέλεσμα της ενισχυμένης κλήσης του Κυρίου Ιησού. στο δεύτερο, το πνεύμα τραβάει το μυαλό στην καρδιά και το τοποθετεί εκεί στα βάθη, συγκρατώντας το από τη συνηθισμένη περιπλάνηση. Από αυτά τα δύο είδη προσευχής, ο νους είναι είτε ενεργητικός είτε στοχαστικός: με τη δράση, με τη βοήθεια του Θεού, νικάει τα πάθη, και με τον στοχασμό βλέπει τον Θεό, όσο είναι διαθέσιμος στον άνθρωπο.

Μια αποτελεσματική ψυχοκαρδιακή προσευχή εκτελείται ως εξής: κάτσε σε μια καρέκλα ύψους μέχρι έναν πήχη, ρίξε το μυαλό σου από το κεφάλι στην καρδιά σου και κράτησέ το εκεί: και από εκεί φώναξε με νοερά καρδιά: «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με»! Συγχρόνως, κρατήστε την αναπνοή σας για να μην αναπνέετε προκλητικά, γιατί αυτό μπορεί να αποσπάσει την προσοχή σας. Αν δείτε ότι προκύπτουν σκέψεις, μην τις ακούτε, ακόμα κι αν είναι απλές και καλές, και όχι απλώς μάταιες και ακάθαρτες. Τοποθετώντας το μυαλό σας στην καρδιά σας και επικαλώντας τον Κύριο Ιησού συχνά και υπομονετικά, σύντομα θα καταστρέψετε τέτοιες σκέψεις και θα τις καταστρέψετε, χτυπώντας αόρατα με το Θείο όνομα. Ο Άγιος Lstvichnyk λέει: Στο όνομα του Ιησού, πολεμήστε τους πολεμιστές. δεν υπάρχει άλλο όπλο πιο δυνατό από αυτό, ούτε στον ουρανό ούτε στη γη.

Όταν ο νους εξαντληθεί σε μια τέτοια εργασία και το σώμα και η καρδιά αρρωστήσουν από την πίεση να γίνουν συχνή κλήση προς τον Κύριο Ιησού, τότε σηκωθείτε και τραγουδήστε ή εξασκηθείτε στο να σκέφτεστε κάποιο μέρος της Γραφής, ή στη μνήμη του θανάτου, ή ασχοληθείτε με το διάβασμα, ή με κεντήματα ή κάτι άλλο.

Όταν αναλαμβάνετε αυτό το έργο της προσευχής, τότε είναι σωστό να διαβάζετε μόνο τέτοια βιβλία που διδάσκουν για την εσωτερική ζωή, για τη νηφαλιότητα και την προσευχή, δηλαδή την Κλίμακα, τα λόγια του Ισαάκ Συριανίν, τα ασκητικά βιβλία του Μαξίμ του Ομολογητή,Συμεών ο Νέος Θεολόγος, Ησυχία, Φιλόφεως Σιναΐτης κ.ά. Αφήστε όλα τα γραπτά άλλου είδους στον καιρό, όχι επειδή είναι κακά, αλλά επειδή πρέπει να είστε απασχολημένοι με αυτά, με την αληθινή σας διάθεση και επιθυμία: μπορούν να εκτρέψουν το μυαλό σας από την προσευχή. Διαβάστε λίγο, αλλά με εμβάθυνση και αφομοίωση.

Μην αφήνετε τις προσευχές. Άλλοι τηρούν έναν μεγάλο κανόνα προσευχής, άλλοι εγκαταλείπουν εντελώς το βιβλίο προσευχής, προσευχόμενοι στον Κύριο με μια λογική προσευχή. Εσείς διαλέγετε τη μέση: μην μαζεύετε πολλές προσευχές, γιατί από εδώ προέρχεται η σύγχυση, αλλά και μην τις αφήνετε, σε περίπτωση αδυναμίας και χαλάρωσης. Αν δείτε ότι η προσευχή λειτουργεί μέσα σας και δεν σταματά να κινείται στην καρδιά σας από μόνη της, μην την αφήσετε και μην πιάσετε το βιβλίο προσευχής. Αυτό θα σήμαινε να αφήσεις τον Θεό μέσα, να φύγεις από εκεί και να του επεκτείνεις μια συζήτηση απ’ έξω. Όσοι δεν έχουν ακόμη τη δράση της προσευχής πρέπει να προσεύχονται πολύ. και μάλιστα χωρίς μέτρο, να είναι ακατάπαυστα σε αυτές τις πολλές προσευχές και τις διάφορες προσευχές, μέχρις ότου τόσο οδυνηρός κόπος του προσευχόμενου να ζεστάνει την καρδιά του και να αρχίσει μέσα του η δράση της προσευχής. Όποιος, λοιπόν, θα γευτεί τελικά αυτή τη χάρη, θα πρέπει να προσεύχεται με μέτρο, και μάλλον να είναι σε νοήμονα προσευχή, όπως πρόσταξαν οι πατέρες. Σε περίπτωση εσωτερικής χαλάρωσης, θα πρέπει να πει κανείς μια προσευχή ή να διαβάσει τις γραφές των γονέων. Η χρήση κουπιών είναι περιττή όταν ο άνεμος έχει φυσήξει τα πανιά: χρειάζονται όταν ο αέρας πέφτει και το σκάφος σταματά.

Μεγάλο όπλο κατά των εχθρών είναι εκείνος που στην προσευχή κρατά τα δάκρυά του συντριμμένα, για να μην πέσει σε έπαρση από την προδοσία που προσφέρει η προσευχή. Αυτός που διατηρεί τέτοια χαρά θα αποφύγει κάθε κακό. Η πραγματική μη μαγική εσωτερική προσευχή είναι αυτή κατά την οποία η ζεστασιά, προερχόμενη από την προσευχή του Ιησού, βάζει φωτιά στο έδαφος της καρδιάς και πυροδοτεί τα πάθη σαν αγκάθι. Φωτίζει την ψυχή με χαρά και φως, και δεν προέρχεται από τα μάτια ή τη σούγια της χώρας, ούτε καν από ψηλά, αλλά ξεσπά από την καρδιά, σαν πηγή νερού, από το ζωογόνο Πνεύμα. Αγαπήστε αυτό και επιστρέψτε για να το κερδίσετε στην καρδιά σας, κρατώντας το μυαλό σας πάντα ονειροπόλο. Μην φοβάστε τίποτα μαζί της. Γιατί Αυτός που είπε: Γέλα, μη φοβάμαι, ο ίδιος είναι μαζί μας.

3) ΟδηγίεςΝικηφόροςΜοναχός

Ο Νικηφόρος ο μοναχός εξηγεί τη διδασκαλία του για την είσοδο στην καρδιά στο άρθρο του σχετικά με τη νηφαλιότητα και τη φύλαξη της καρδιάς (Dobrot. μέρος 2, σ. 36-43).

            Εσείς που θέλετε να αντιληφθείτε τη φωτιά της ουράνιας καρδιάς με το συναίσθημα και να γνωρίσετε βιωματικά ότι η βασιλεία των ουρανών υπάρχει μέσα σας, ελάτε να σας πω την επιστήμη της ουράνιας ζωής ή καλύτερη τέχνη, που χωρίς κόπο και ιδρώτα οδηγεί τον δημιουργό της στο καταφύγιο της απάθειας. Λόγω της πτώσης, ήμασταν έξω. Ας επιστρέψουμε στον εαυτό μας, απομακρυνόμενοι από το εξωτερικό. Η συμφιλίωση και η συγγένεια με τον Θεό είναι αδύνατη για εμάς αν δεν επιστρέψουμε πρώτα στον εαυτό μας και δεν μπούμε μέσα. Μόνο η εσωτερική ζωή είναι αληθινή χριστιανική ζωή. Όλοι οι γονείς το μαρτυρούν αυτό.

Ο αδελφός λοιπόν ρώτησε τον αββά Αγάθωνα: τι είναι πιο σημαντικό, η σωματική εργασία ή η φύλαξη της καρδιάς; Ο γέρος απάντησε: ο άνθρωπος είναι σαν δέντρο. Η σωματική εργασία είναι τα φύλλα και η διατήρηση της καρδιάς είναι ο καρπός. Εφόσον, σύμφωνα με τις Γραφές, κάθε δέντρο που δεν παράγει καλό καρπό κόβεται και ρίχνεται στη φωτιά, είναι προφανές ότι πρέπει να στρέψεις όλη σου τη φροντίδα στον καρπό, δηλαδή στη διατήρηση της καρδιάς. Χρειαζόμαστε όμως και φυλλώδη ρούχα, δηλαδή σωματική εργασία.

Ο Άγιος Φυλλάδιος λέει: κλείστε την πόρτα του κελιού για το σώμα, την πόρτα του στόματος για τη γλώσσα και την εσωτερική πόρτα για τα κακά πνεύματα. Καθισμένοι σε ύψος (δηλαδή έχοντας στραμμένη την προσοχή στην καρδιά), παρατήρησε, αν είσαι επιδέξιος, ποιες και σε ποιον αριθμό οι παπάγια είναι κατάλληλες για να μπουν στο αμπέλι της καρδιάς σου και να κλέψουν τα σταφύλια. Έχοντας δουλέψει σκληρά, ο επίσκοπος (δηλαδή ακούει την καρδιά), σηκώνεται και προσεύχεται, μετά κάθεται πάλι και αναλαμβάνει με θάρρος το ίδιο έργο (δηλαδή προσοχή στην καρδιά και προσευχή).

Ο Άγιος Μακάριος ο Μέγας διδάσκει: το κύριο καθήκον ενός ασκητή είναι να εισέλθει στην καρδιά του, να δημιουργήσει αγώνα με τον Σατανά εκεί και να εναντιωθεί στις σκέψεις του, να πολεμήσει εναντίον του.

Ο άγιος Ισαάκ Σιριγιαγιάν γράφει: Πηγαίνετε στο εσωτερικό σας θησαυροφυλάκιο, και θα δείτε τον ουράνιο θησαυρό. Η σκάλα για τη βασιλεία των ουρανών είναι κρυμμένη μέσα σου, δηλαδή στην καρδιά σου. Επομένως, πλύνε τον εαυτό σου από την αμαρτία και συγκεντρώσου στην καρδιά σου: εκεί θα κερδίσεις τους βαθμούς με τους οποίους μπορείς να ανέβεις στο βουνό.

Ιδού η ρήση του Καρπάφιου: χρειάζεται πολλή προσπάθεια και δουλειά στις προσευχές για να βρεθεί μια απερίσπαστη κατάσταση των σκέψεων – αυτός είναι ένας άλλος παράδεισος της καρδιάς, όπου ζει ο Χριστός, όπως λέει ο Απόστολος:δεν ξέρεις ότι ο Χριστός ζει μέσα σου.

Ιδού τα λόγια του ΑγίουΣυμεών ο Νέος Θεολόγος: από την εποχή που ο άνθρωπος εκδιώχθηκε από τον παράδεισο και απομακρύνθηκε από τον Θεό, στον διάβολο και στους δαίμονές του δόθηκε η ελευθερία μέρα και νύχτα να επηρεάζουν αόρατα τη φανταστική δύναμη κάθε ανθρώπου. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να προστατεύσετε τον εαυτό σας από αυτό το μυαλό από το να θυμάστε πάντα τον Θεό. Αυτός που εντυπωσιάζεται με τη μνήμη του Θεού μπορεί να κρατήσει τη διανοητική του δύναμη από την περιπλάνηση.

            Αυτό διδάσκουν όλοι οι άγιοι πατέρες. Είναι η μεγαλύτερη από όλες τις δουλειές που σχεδόν αναλαμβάνονται από άλλους μέσω της εκπαίδευσης. Πολύ σπάνιοι αμόρφωτοι έλαβαν και το δέχονταν απευθείας από τον Θεό, ζεστασιά για χάρη της πίστης τους. Επομένως, πρέπει να αναζητήσετε έναν μέντορα που να γνωρίζει την επιχείρηση. Εάν δεν υπάρχει τέτοιος μέντορας, τότε, καλώντας τον Θεό για βοήθεια με ραγίσματα και δάκρυα, κάντε αυτό που σας λέω.

Είναι γνωστό ότι η αναπνοή με την οποία αναπνέουμε οδηγεί τον αέρα μέσω των πνευμόνων στην καρδιά. Κάτσε, λοιπόν, και αφού μαζέψεις το μυαλό σου, φέρε το μέσα με αυτόν τον τρόπο αναπνοής, ανάγκασέ το, μαζί με αυτόν τον αέρα που εισπνέεται, να κατέβει στην ίδια την καρδιά, και κράτησέ το εκεί, χωρίς να του δίνεις την ελευθερία να βγει όπως θέλει. Κρατώντας τον εκεί, μην τον αφήσεις κενό, αλλά δώσε του αυτά τα ιερά λόγια: Κύριε, Ιησού, Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με! Και ας επαναλάβει τη μέρα και τη νύχτα τους. Φρόντισε να συνηθίσεις αυτή την παραμονή μέσα με μια συγκεκριμένη προσευχή και γεύματα, για να μην φύγει σύντομα από εκεί το μυαλό σου, γιατί στην αρχή θα είναι πολύ λυπηρό από έναν τόσο ντροπαλό εγκλεισμό μέσα. Αντίθετα, όταν το συνηθίσει, θα διασκεδάσει και θα χαρεί εκεί και ο ίδιος θα θέλει να μείνει εκεί. Όπως ένας άνθρωπος που έχει επιστρέψει από μια ξένη χώρα στο σπίτι του, δεν θυμάται τον εαυτό του από χαρά, να ξαναδεί τη γυναίκα του και τα παιδιά του: έτσι και το μυαλό, όταν ενώνεται με την καρδιά, γεμίζει απερίγραπτη χαρά και ευθυμία.

Εάν έχετε χρόνο να μπείτε στην καρδιά με τον τρόπο που σας έδειξα, δώστε ευχαριστίες στον Θεό και επιμείνετε πάντα σε αυτό το έργο: θα σας διδάξει πράγματα που ούτε καν σκεφτήκατε. Αν, ακόμα και μετά από πολλή δουλειά, δεν μπορείς να μπεις στα εδάφη της καρδιάς με τον τρόπο που σου έδειξα. τότε κάνε αυτό που σου λέω και με τη βοήθεια του Θεού θα βρεις αυτό που ψάχνεις. Είναι γνωστό ότι η προφορικότητα ενός ανθρώπου (η εσωτερική λέξη, η λέξη με την οποία μιλάει στον εαυτό του) είναι στους Πέρσες: γιατί εκεί, μέσα στους Πέρσες, όταν το στόμα σιωπά, μιλάμε με τον εαυτό μας και συμβουλευόμαστε, εκεί κάνουμε προσευχές (όταν τις απομνημονεύσουμε στις σκέψεις μας) και οι ψαλμωδοί εκεί κάνουμε άλλη συζήτηση με τον εαυτό μας. Αυτός ο βερμπαλισμός, του αφαιρεί κάθε σκέψη, και ας μιλάει ασταμάτητα: Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με, και αναγκάσε τον εαυτό σου, αντί για οποιαδήποτε άλλη γλώσσα, να κλάψεις αυτό το ένα πράγμα μέσα σου. Να είστε υπομονετικοί σε αυτό το θέμα για λίγες μόνο στιγμές και η είσοδος στην καρδιά θα σας ανοίξει χωρίς καμία αμφιβολία, όπως έχουμε μάθει από την εμπειρία μας.

Μαζί με ένα τόσο πολυαναμενόμενο και χαρούμενο συναίσθημα στην καρδιά και την προσοχή που τη φυλάει, και ολόκληρο το πρόσωπο των αρετών θα έρθει σε σας: αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, πραότητα και άλλα.

4) ΟδηγίεςCallistaκαι ΙγνάτιοςΞανθοπούλιβ

            Οι μοναχοί Κάλλιστος και Ιγνάτιος Ξανθόπουλος απεικονίζουν τα μαθήματά τους για την εσωτερική λειτουργία της καρδιάς σε εκατό κεφάλαια που περιέχονται στην Φιλανθρωπία (μέρος 2, σελ. 56-131). Εδώ είναι τα κυριότερα που χρειαζόμαστε:

Η αρχή της κατά Θεόν ζωής είναι η ζήλια και κάθε επιμελής προσπάθεια να ζεις σύμφωνα με τις σωτήριες εντολές του Χριστού. το τέλος είναι η τέλεια εκδήλωση αυτού που φαντάζεται μέσα μας με τη θεία χάρη στο βάπτισμα, ή αυτό που είναι το ίδιο,παράμερα τον γέρο με τις πράξεις και τη λαγνεία του, και φόρεσε τον νέο πνευματικό, δηλαδή στον Κύριο Ιησού Χριστό, όπως λέει ο θείος Παύλος:παιδιά μου, μαζί τους μέχρι να φανεί η αρρώστια μέσα σου Χριστέ.

Όταν βαπτιστούμε, λέει ο Άγιος Χρυσόχρυσος, τότε η ψυχή μας λάμπει περισσότερο σαν ήλιος, καθαρίζεται από το Άγιο Πνεύμα. Όπως το καθαρό ασήμι, που βρίσκεται ενάντια στις ακτίνες του ήλιου, και οι ίδιες οι ακτίνες ακτινοβολούν. Όχι από τη φύση του, αλλά από τον φωτισμό του από τον ήλιο. έτσι η ψυχή, που καθαρίζεται στο βάπτισμα, δέχεται τις ακτίνες της δόξας του Πνεύματος και είναι η ίδια ένδοξη εσωτερικά. Αλλά, αλίμονο! αυτή η δόξα, ανείπωτη και τρομερή, μένει μαζί μας μόνο μια ή δύο μέρες, και μετά τη σβήνουμε, προκαλώντας μια καταιγίδα από φροντίδες ζωής και παθιασμένες υποθέσεις.

Σε θεϊκά κρεβάτια, δηλαδή σε St. font, στη μπανιέρα δεχόμαστε τέλεια θεία χάρη. Αν μετά από αυτό το κρύψουμε κάτω από το σκοτάδι των φροντίδων και των παθών της ζωής, τότε μπορούμε να το αποκαταστήσουμε ξανά και να το καθαρίσουμε με μετάνοια και εκπλήρωση θείων εντολών και να δούμε τη φυσική του λάμψη. Αυτό συμβαίνει σύμφωνα με την πίστη και τον ζήλο του καθενός να ζει σύμφωνα με την πίστη, ιδιαίτερα με την ευλογία του Κυρίου Ιησού Χριστού. Ο Άγιος Μάρκος λέει: Ο Χριστός, αυτός ο τέλειος Θεός, έδωσε τέλεια σε όσους βαπτίστηκαν, τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, που δεν απαιτεί κανένα πρόγραμμα από εμάς. ανοίγεται μέσα μας και δημιουργείται καθαρά καθώς εκπληρώνονται οι εντολές, μέχρι να φτάσουμε στην εκπλήρωση του Χριστού στο μέτρο της ηλικίας.

Επομένως, αφού η αρχή και η ρίζα της σωτήριας δράσης είναι να ζούμε σύμφωνα με τις εντολές του Κυρίου, και το τέλος και τον καρπό – να αποκαταστήσουμε την τέλεια χάρη του Πνεύματος, που μας δόθηκε πρώτα με το βάπτισμα, που είναι μέσα μας, αλλά είναι θαμμένο από τα πάθη και αποκαλύπτεται πάλι από την εκπλήρωση των εντολών του Θεού: μας αρμόζει να αναγγείλουμε αυτό το δώρο. καθαρίστε και δείτε πιο καθαρά. Ο θώρακας του Κυρίου, Ιωάννης, λέει ότι αυτός που τηρεί τις εντολές του Κυρίου με τον Κύριο, ο Κύριος είναι μαζί του. Ο ίδιος ο Κύριος το εξηγεί ακόμη πληρέστερα, λέγοντας:Έχοντας τις εντολές Μου και τηρώντας τις, με αγαπάς. και αν με αγαπάτε, ο αγαπημένος θα είναι Πατέρας Μου, και τον αγαπώ, και θα του φανώ ο ίδιος. Όταν κάποιος με αγαπήσει, ο λόγος Μου θα τηρηθεί, και ο Πατέρας Μου θα τον αγαπήσει, και θα έρθουμε σε αυτόν, και θα του γίνει κατοικία. .

            Αυτή η ακριβής εκπλήρωση των σωτήριων εντολών είναι αδύνατη για εμάς χωρίς τον Κύριο Ιησού Χριστό, όπως λέει ο Ίδιος:χωρίς Εμένα δεν μπορείς να δημιουργήσεις τίποτα, και όπως ομολόγησε ο Απόστολος ότιδεν υπάρχει άλλη σωτηρία. Είναι ο δρόμος, η αλήθεια και η ζωή για εμάς. Γι’ αυτό, οι ένδοξοι μέντορες και δάσκαλοί μας, με το πανάγιο Πνεύμα ζωντανό μέσα τους, μας διδάσκουν σοφά, πάνω απ’ όλα, να προσευχόμαστε στον Κύριο και να ζητάμε έλεος από Αυτόν χωρίς αμφιβολία, και να έχουμε και να κουβαλάμε συνεχώς το πανάγιο και γλυκύτατο όνομά Του πάντα στην καρδιά και στο μυαλό και στο μυαλό και να μην κοιμόμαστε, να περπατάμε, να τρώμε και να πίνουμε. Διότι όπως την ώρα που δεν έχουμε τέτοιο κάλεσμα, όλα τα κακά και τα βλαβερά ξεχύνονται μέσα μας: έτσι και την ώρα που είναι μέσα μας, όλα τα αντίθετα διώχνονται, τίποτα καλό δεν εξαθλιώνεται, και τίποτα δεν συμβαίνει που δεν μπορούμε να εκπληρώσουμε, όπως είπε ο Ίδιος ο Κύριος:ό,τι θα είναι σε Εμένα και Εγώ σε αυτόν, θα δημιουργήσει.

Επομένως, έχοντας συνειδητοποιήσει την αδυναμία μας, και έχοντας εναποθέσει όλη μας την ελπίδα στον Κύριο, και έχοντας αγαπήσει τις εντολές σε σημείο ετοιμότητας, ας βάλουμε το στομάχι μας πιο γρήγορα παρά να παραβιάσουμε οποιαδήποτε από αυτές, ας στρέψουμε όλες τις προσπάθειές μας στο να συνηθίσουμε και να εδραιωθούμε σε αυτό το αδιάκοπο κάλεσμα του σωτήριου ονόματος του Κυρίου, καταστροφικό για κάθε κακό και θλίψη. Για να προσαρμόσουν αυτό το έργο, οι γονείς του Αγίου υπέδειξαν ένα ιδιαίτερο είδος δράσης, αποκαλώντας το τέχνη και ακόμη και τέχνη των τεχνών. Προσφέρουμε εδώ ένα εξαιρετικόΝικηφόροςη φυσική τέχνη της εισόδου στο εσωτερικό της καρδιάς με την αναπνοή, η οποία διευκολύνει πολύ τη συλλογή των σκέψεων.

Ο κανόνας του είναι ο εξής: κάτσε σε ένα απόμερο μέρος και αφού μαζέψεις το μυαλό σου, φέρε το στην καρδιά με την αναπνοή και, σταματώντας εκεί με προσοχή, φώναξε ασταμάτητα: Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με! Κάνετε αυτό έως ότου αυτή η κλήση εδραιωθεί στην καρδιά σας και γίνει συνεχής.

Έτσι δίδασκε όλος ο Στ. γονείς. Λέει ο ιερός Χρυσόστομος: Σας παρακαλώ, αδελφοί, να μη σταματήσετε ποτέ να τηρείτε τον κανόνα αυτής της προσευχής. Σε άλλο μέρος: ο καθένας, είτε τρώει είτε πίνει, κάθεται, σερβίρει, ταξιδεύει ή κάνει οτιδήποτε άλλο, πρέπει συνεχώς να κλαίει: Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με, και το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού, κατεβαίνοντας στα βάθη της καρδιάς, θα ηρεμήσει τα πνεύματα. Σταμάτα να επικαλείσαι αδιάκοπα το όνομα του Κυρίου Ιησού, για να απορροφήσει η καρδιά τον Κύριο και ο Κύριος την καρδιά, και αυτά τα δύο να γίνουν ένα. Και επίσης: μη χωρίζεις την καρδιά σου από τον Θεό, αλλά να κρατάς πάντα μέσα της τη μνήμη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, όσο το όνομα του Κυρίου είναι τοποθετημένο μέσα στην καρδιά, και μη σκέφτεσαι τίποτε άλλο, εκτός από το ότι ο Χριστός μεγαλύνει μέσα σου. Λέει ο Άγιος Λιστβίχνικ: Είθε η μνήμη του Ιησού να ενωθεί με την πνοή σας. Και ο άγιος Ησύχιος γράφει: αν θέλεις να σκεπάζεις με ντροπή τις σκέψεις των άλλων και να νηφάλεις συνεχώς την καρδιά σου, άφησε την προσευχή στον Κύριο Ιησού να κολλήσει στην αναπνοή σου και σε λίγες μέρες θα δεις την επιθυμία σου να εκπληρώνεται.

            Ας είναι γνωστό ότι αν διδάξουμε το μυαλό μας να κατεβαίνει μαζί με την αναπνοή στην καρδιά, τότε θα παρατηρήσουμε επίσης ότι όταν κατεβαίνει εκεί, είναι μόνος και γυμνός, κρατώντας μόνο τη μνήμη και την κλήση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αντίθετα, αφήνοντάς το και αγγίζοντας εξωτερικά αντικείμενα, χωρίζεται απρόθυμα σε πολλές ιδέες και αναμνήσεις. Προκειμένου να διατηρηθεί αυτή η απλότητα και η μοναξιά του νου, κληροδοτήθηκε από γονείς έμπειρους σε αυτό το θέμα, ότι αυτός που ζήλωνε να αποκτήσει την ικανότητα να νηφάλιαζε το μυαλό του στην καρδιά του, να κάθεται σε ένα σιωπηλό και μη φωτισμένο μέρος, ειδικά στην αρχή αυτού του καλού άθλου. Γιατί η όραση εξωτερικών αντικειμένων προκαλεί φυσικά απόσπαση της προσοχής των σκέψεων. Όταν ο σιωπηλός και σκοτεινός ναός μας κρύβει το εξωτερικό, η σκέψη παύει να ψυχαγωγείται και μαζεύεται πιο άνετα μέσα της, όπως λέει ο Μέγας Βασίλειος: ο νους, που δεν διαδίδει τα αισθήματά του στον κόσμο, επιστρέφει στον εαυτό του.

Σημειώστε προσεκτικά ότι η ουσία αυτού του άθλου συνίσταται σε μια μονόψυχη, εγκάρδια, καθαρή και όχι ευρεία κλήση με την πίστη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, και όχι σε αυτήν την ανάβαση στην καρδιά αναπνέοντας και καθισμένη σε ένα σιωπηλό και σκοτεινό μέρος. Όλα αυτά και τα παρόμοια επινοήθηκαν από τους γονείς για κανέναν άλλο λόγο από το ότι έβλεπαν σε αυτό κάποιου είδους οδηγό για τη συλλογή σκέψεων και την επιστροφή τους στον εαυτό τους από τη συνηθισμένη περιπλάνηση. Από την ικανότητα να συγκεντρώνεσαι και να ακούς τον εαυτό σου γεννιέται η ικανότητα να προσεύχεσαι καθαρά και όχι θερμά με το νου στην καρδιά.

Να ξέρετε επίσης ότι όλες αυτές οι προσαρμοστικές θέσεις του σώματος διατάσσονται, καθορίζονται από λεπτομερείς κανόνες και θεωρούνται απαραίτητες, μέχρι να εξαφανιστεί το δίχτυ και η προσευχή να μην πετάξει στα ύψη στην καρδιά. Όταν, με την εύνοια και τη χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, το πετύχετε αυτό, τότε, αφήνοντας πίσω σας πολλές και διάφορες ενέργειες, θα συνδεθείτε πιο λεκτικά με τον μοναδικό Κύριο της καθαρής και μη ατμιστικής καρδιάς προσευχής, χωρίς να χρειάζεστε αυτές τις συσκευές.

Επομένως, αν θέλετε να ευχαριστήσετε τη ζωή του Χριστού Ιησού, προσπαθήστε να το πετύχετε ανά πάσα στιγμή και ανά πάσα στιγμή, και σε κάθε περίπτωση, να προσεύχεστε στον Κύριο καθαρά και όχι με θέρμη στην καρδιά σας, ώστε έτσι από την ηλικία του βρέφους να μπορείτε να το πετύχετε σεο σύζυγος είναι τέλειος, κατά την ηλικία εκπλήρωσης του ΧριστούΜην ξεχνάς, όμως, ότι όταν σου έρχεται κατά καιρούς μια αυτόφωρη καθαρή προσευχή, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να την χαλάς με τους προσευχητικούς κανόνες σου. Αυτό διδάσκει ο Φιλήμων: είτε τη νύχτα είτε κατά τη διάρκεια της ημέρας, ο Κύριος θα σας επιτρέψει να νιώσετε μια αγνή και άνευ ζευγαριού προσευχή, μετά αφήστε τους κανόνες σας και προσκολληθείτε στον Κύριο Θεό όσο μπορείτε και θα φωτίσει την καρδιά σας στην πνευματική εργασία.

            Όταν είσαι ευχαριστημένος με την μη αναχωρητική παρουσία της προσευχής στην καρδιά, τότε, όπως λέει ο Ισαάκ ο Σύρος, έχεις φτάσει στο τέλος όλων των αρετών και έχεις γίνει η κατοικία του Αγίου Πνεύματος. τότε η προσευχή δεν θα σταματήσει είτε κάθεστε, περπατάτε, τρώτε, πίνετε ή κάνετε οτιδήποτε άλλο. Ακόμη και σε βαθύ ύπνο, το θυμίαμα της προσευχής θα βγαίνει εύκολα από την καρδιά. ακόμα κι αν σωπάσει στον ύπνο της, αλλά μέσα της θα κάνει πάντα κρυφά το τελετουργικό χωρίς διακοπή.

Η δεύτερη ομάδα οδηγιών

1) ΕκφράσειςΗσυχίαΠρεσβύτερος

1) Προσοχή είναι η σιωπή της καρδιάς, αδιάκοπη από κάθε σκέψη, στην οποία είναι ο Χριστός Ιησούς, ο Υιός του Θεού και Θεού, και μόνο Αυτός, πάντα συνεχώς και συνεχώς αναπνέει, Τον επικαλείται, πολεμά μαζί του με θάρρος εναντίον των εχθρών και έχει τη δύναμη να του αφήσει τις αμαρτίες του (εξομολογείται τις αμαρτίες του).

2) Η νηφαλιότητα είναι μια σταθερή εγκατάσταση και στάση του νου στην πόρτα της καρδιάς. έτσι ώστε να δει πώς πλησιάζουν οι σκέψεις των άλλων ανθρώπων, αυτοί οι κλέφτες-απαγωγείς, ακούει τι λένε και κάνουν αυτοί οι καταστροφείς και τι δαίμονες σχεδιάζουν και περιβάλλουν την εικόνα, προσπαθώντας να αιχμαλωτίσουν το μυαλό μέσω αυτής σε ένα όνειρο και να το αποπλανήσουν. Αν περάσουμε μια τέτοια ενέργεια με δυσκολία, θα μας δείξει ξεκάθαρα την τέχνη της ψυχικής κατάρας (κεφ. 6).

3) Εικόνες νηφαλιότητας: η πρώτη είναι να φαίνεστε ακαταμάχητα με το όνειρο ή το παράδειγμα. το δεύτερο – να έχεις πάντα μια βαθιά σιωπηλή καρδιά και άφωνη από κάθε σκέψη και να προσεύχεσαι. Το τρίτο είναι να ζητάμε συνεχώς τη βοήθεια του Κυρίου Ιησού Χριστού με ταπείνωση. το τέταρτο – να έχετε μια αδιάκοπη μνήμη του θανάτου στην ψυχή. το πέμπτο πιο αποτελεσματικό από όλα – να κοιτάς μόνο τον ουρανό, χωρίς να κατηγορείς τη γη για τίποτα (Κεφ. 14-18).

4) Αυτός που εργάζεται μέσα πρέπει να έχει τις ακόλουθες τέσσερις ενέργειες κάθε στιγμή:ταπεινοφροσύνη, εξαιρετική προσοχή, αντίφαση σκέψεων και προσευχή. Ταπεινοφροσύνη– ώστε, αφού προσβάλλεται από αντιπάλους και περήφανους δαίμονες, να έχει πάντα τη βοήθεια του Χριστού στο χέρι της καρδιάς· γιατί ο Κύριος μισεί τους υπερήφανους.Προσοχή, να κρατά πάντα την καρδιά του δεν έχει ιδέα, ακόμα κι αν φαινόταν ευγενικός.Αντίφαση, – ώστε μόλις καταλάβει η οξυδέρκεια του νου ποιος ήρθε, αμέσως αντικρούστε τον κακό με θυμό, όπως λένε:και κακώς μου απαντώ, – δεν θα υπακούσει η ψυχή μου στον Θεό. Προσευχή,- ώστε μετά την αντίφαση να φωνάξετε αμέσως στον Χριστό από τα βάθη της καρδιάς με έναν απερίγραπτο αναστεναγμό. Και τότε ο ίδιος θα δει πώς, προσκυνώντας το όνομα του Ιησού, ο εχθρός με τα όνειρά του θα σκορπιστεί σαν σκόνη στον άνεμο, ή θα εξαφανιστεί σαν καπνός (κεφ. 20).

            5) Όποιος δεν έχει προσευχή καθαρή από λογισμούς, δεν έχει όπλο να βρίζει, προσευχή, λέω, αυτή που θα λειτουργούσε συνεχώς στα εσωτερικά μυστικά της ψυχής και με το κάλεσμα του Κυρίου Ιησού Χριστού μαστίγωσε και ζεσταίνει τον εχθρό που κρυφά σώζει (κεφ. 21).

6) Είναι καθήκον σας να κοιτάξετε μέσα σας με κοφτερό και έντονο μάτι του μυαλού για να γνωρίζετε τα εισερχόμενα. Μόλις το μάθεις, αμέσως η αντίφαση της κριτικής επιτροπής είναι το κεφάλι του φιδιού, και ταυτόχρονα, με έναν αναστεναγμό, φωνάζεις στον Χριστό. Και τότε θα αποκτήσετε την εμπειρία της αόρατης θεϊκής προστασίας (κεφ. 22).

7) Αν μένεις πάντα στην καρδιά σου με ταπεινό διαλογισμό, ανάμνηση θανάτου, αυτομομφή, αντικρουόμενες σκέψεις και το κάλεσμα του Ιησού Χριστού, και με αυτά τα εργαλεία περπατάς κάθε μέρα ένα φανταστικό μονοπάτι – στενό, αλλά χαρούμενο και γλυκό, τότε θα μπεις στην ιερή ενατένιση των αγίων,και η ουσία όλων των θησαυρών της σοφίας και της ευφυΐας είναι κρυμμένη μέσα του. Γιατί για τον Χριστό Ιησού θα νιώσεις ότι κατέβηκε στην ψυχή σου το Άγιο Πνεύμα, με το οποίο φωτίζεται ο άνθρωπος με ανοιχτό πρόσωπο για να δει τη δόξα του Κυρίου (κεφ. 29).

            8) Ο διάβολος περπατά σαν λιοντάρι που βρυχάταιμε τις ορδές τουη αγωγή ποιων να απορροφήσει. Είθε να μην σταματήσουμε ποτέ να δίνουμε προσοχή στην καρδιά, τη νηφαλιότητα, να μιλάμε σκέψεις και να προσευχόμαστε στον Χριστό Ιησού, τον Θεό μας. Γιατί δεν θα βρείτε καλύτερη βοήθεια από τον Ιησού για το υπόλοιπο της ζωής σας, γιατί μόνο Αυτός, ο Κύριος, ως Θεός, γνωρίζει τα τεχνάσματα, τα τεχνάσματα και τα τεχνάσματα του διαβόλου (κεφ. 39).

9) Καθώς το αισθησιακό αλάτι δοκιμάζει το ψωμί και όλα τα φαγητά, προστατεύει το κρέας από τη σήψη και το διατηρεί ανέπαφο για μεγάλο χρονικό διάστημα, έτσι κατανοήστε επίσης την έξυπνη αποθήκευση της φανταστικής απόλαυσης και της θαυματουργής δράσης στην καρδιά. Γιατί επίσης ευφραίνει θεϊκά και τον εσωτερικό και τον εξωτερικό άνθρωπο, διώχνει τη δυσωδία των κακών σκέψεων και μας κρατά σταθερούς στην καλοσύνη (κεφ. 87).

10) Όσο πιο προσεκτικά ακούτε τη λογική, τόσο περισσότερο θα προσεύχεστε στον Ιησού με θερμή επιθυμία. και πάλι, όσο περισσότερο παραμελείς το μυαλό σου, τόσο πιο μακριά θα είσαι από τον Ιησού. Και όπως το πρώτο φωτίζει πολύ τον αέρα του νου, έτσι και το δεύτερο, δηλαδή η υπεκφυγή της νηφαλιότητας και η γλυκιά κλήση του Ιησού, συνήθως τον σκοτεινιάζουν εντελώς (κεφ. 90).

11) Συνεχής, με ένα είδος θερμού πόθου, γεμάτη γλυκύτητα και χαρά, η επίκληση του Ιησού κάνει τον αέρα της καρδιάς να γεμίζει με παρηγορητική σιωπή από την ακραία προσοχή. Επίσης, για να καθαριστεί πλήρως η καρδιά, υπαίτιος είναι ο Ιησούς Χριστός, ο Υιός του Θεού και Θεού, ο Αιτητής και Δημιουργός όλων των καλών πραγμάτων. Γιατί ο Ίδιος λέει:Είμαι ο Θεός που δημιουργεί τον κόσμο(Κεφ. 91).

            12) Θεία κατάσταση γεννιέται από την αδιάκοπη ανάμνηση και κλήση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, αν δεν αμελήσεις τη συνεχή προσευχή προς Αυτόν στο μυαλό σου και τη συνεχή νηφαλιότητα, ως το μόνο που χρειάζεται επειγόντως. Και πραγματικά, πρέπει πάντα να ασχολούμαστε με ένα και το αυτό πράγμα – την κλήση του Ιησού Χριστού, του Κυρίου μας. φωνάζοντας προς Αυτόν με θερμή καρδιά, ας μας κοινωνήσει και να γευτούμε το όνομά Του. Γιατί η συχνότητα είναι η μητέρα της ικανότητας, τόσο της αρετής όσο και της κακίας. και τότε κυριαρχεί η δεξιότητα, όπως και η φύση. Έχοντας φτάσει σε μια τέτοια κατάσταση, το μυαλό ψάχνει ήδη τους αντιπάλους του, σαν ένα άγριο σκυλί του λαγού στους θάμνους. αλλά αυτό ψάχνει για να καταβροχθίσει, και το άλλο για να εντυπωσιάσει και να σκορπίσει (κεφ. 97).

13) Έμπειρος στις πράξεις, ο μεγάλος Δαβίδ λέει στον Κύριο:Θα σώσω το κράτος μου για Σένα. Ομοίως, η διατήρηση της κατάστασης της καρδιάς και της ψυχικής σιωπής, από την οποία γεννιούνται όλες οι αρετές, εξαρτάται από τη βοήθεια του Κυρίου, που μας έδωσε εντολές και διώχνει από κοντά μας, όταν Τον επικαλούμε συνεχώς, περιττή λήθη, που τις περισσότερες φορές καταστρέφει τη σιωπή της καρδιάς, όπως το νερό και η φωτιά. Επομένως, μην αποκοιμηθείτε από απροσεξία για τη δική σας καταστροφή, αλλά στο όνομα του Ιησού, μαστίγωσε τους αντιπάλους σου. Αυτό είναι το πιο γλυκό όνομα και θα κολλήσει στην αναπνοή σας. και τότε θα αναγνωρίσεις το όφελος της σιωπής (κεφ. 100).

14) Όταν είμαστε ανάξιοι να μετέχουμε με φόβο και τρόμο των θείων Αγνότατων Μυστηρίων του Χριστού Θεού και Βασιλιά μας, τότε θα δείξουμε κυρίως νηφαλιότητα, διατήρηση της λογικής και αυστηρή προσοχή, και αυτή η θεία φωτιά, δηλαδή το σώμα και το αίμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, χρειάζεται αμαρτίες επί αμαρτιών. Διότι, μπαίνοντας μέσα μας, διώχνει αμέσως τα πονηρά πνεύματα της κακίας από τις καρδιές μας και μας συγχωρεί για τις προηγούμενες αμαρτίες μας. και το μυαλό μας τότε παραμένει ελεύθερο από την ανήσυχη γκρίνια των κακόβουλων σκέψεων. Εάν μετά από αυτό, στεκόμενος στην πόρτα της καρδιάς, θα φυλάξετε προσεκτικά το μυαλό σας, τότε όταν πάλι θα συμμορφωθείτε με τον Άγιο Μυστήριο, το θείο σώμα θα φωτίζει όλο και περισσότερο το μυαλό μας και θα το κάνει να λάμπει σαν αστέρι (κεφ. 101).

15) Κάποιος πρέπει να φροντίζει ολόψυχα για τη διατήρηση αυτού που είναι πολύτιμο. Στην πραγματικότητα, μόνο αυτό που μας προστατεύει από κάθε κακό, αισθησιακό και φανταστικό, είναι πολύτιμο για εμάς. Αυτή είναι η διατήρηση του νου με την κλήση του Ιησού Χριστού – να κοιτάζει πάντα στα βάθη της καρδιάς και να σιωπά ασταμάτητα για τις σκέψεις, ακόμη, θα το πω – και από σκέψεις που φαίνονται σωστές, να προσπαθείς να είναι άδειος, και από όλες τις σκέψεις γενικά, για να μην κρύβονται οι μπαμπάδες κάτω από αυτές (κεφ. 103).

            16) Το όνομα του Ιησού Χριστού πρέπει πάντα να περιστρέφεται στον χώρο της καρδιάς μας, όπως ο κεραυνός περιστρέφεται στον εναέριο χώρο πριν βρέξει. Όσοι έχουν πνευματική εμπειρία στον εσωτερικό αγώνα το γνωρίζουν καλά. Αυτός ο εσωτερικός πόλεμος πρέπει να διεξαχθεί με τον ίδιο τρόπο που διεξάγεται ένας συμβατικός πόλεμος. Πρώτα απ ‘όλα, προσοχή. Τότε, όταν παρατηρήσουμε ότι έχει πλησιάσει μια εχθρική σκέψη, θα του πετάξουμε θυμωμένα λόγια όρκου από καρδιάς. το τρίτο πράγμα είναι τότε να προσευχηθούμε εναντίον του, στρέφοντας την καρδιά στο κάλεσμα του Ιησού Χριστού, ας διασκορπιστεί αμέσως αυτή η δαιμονική οπτασία, ώστε διαφορετικά ο νους να μην ακολουθήσει τα χνάρια αυτού του ονείρου, όπως ένα παιδί που δελεάζεται από κάποιον κύριο μάγο (κεφ. 105).

17) Αυτός είναι ένας καταπληκτικός καρπός για το νου από τη σιωπή, που μέσα του οι αμαρτίες που πρώτα χτυπούν το μυαλό μόνο με σκέψεις, ώστε, αν γίνουν δεκτές από την καρδιά, μετά γίνουν χονδροειδείς αισθησιακές αμαρτίες, όλες αποκόπτονται από τη φανταστική αρετή της νηφαλιότητας στο εσωτερικό μας πρόσωπο, που δεν τους επιτρέπει να μπουν μέσα και να μπουν μέσα στον Χριστό.

18) Όπως οι κοιλάδες παράγουν άφθονο σιτάρι, έτσι και η προσευχή του Ιησού θα παράγει άφθονο κάθε καλό στην καρδιά σου. ή καλύτερα, θα σας το δώσει ο ίδιος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, χωρίς τον οποίο δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Και πρώτα θα το βρεις ως σκάλα, μετά ως βιβλίο στο οποίο θα διαβάζεις, τέλος, μεγαλώνοντας όλο και περισσότερο, θα το βρεις ως την ουράνια Ιερουσαλήμ, την πόλη του Βασιλιά των Δυνάμεων με τον Μοναδικό Πατέρα Του και το λατρεμένο Άγιο Πνεύμα (κεφ. 117).

19) Η ψυχή, που ανασταίνεται μετά θάνατον στον αέρα στις πύλες του ουρανού, και δεν θα ντρέπεται για τους εχθρούς της, έχοντας μαζί της τον Χριστό. αλλά και τότε, όπως τώρα, τους φώναξε προκλητικάστην πύλη. Μόνο μέχρι το τέλος, ας μην βαριέται μέρα και νύχτα να φωνάζει στον Κύριο Ιησού Χριστό, τον Υιό του Θεού. και θα την εκδικηθεί σύντομα λόγω της ψευδούς θείας υπόσχεσης που έκανε στην παραβολή του άδικου κριτή:αυτή, σου λέω, θα δημιουργήσει εκδίκηση σύντομα, τόσο στην πραγματική ζωή όσο και μετά την έξοδό της από το σώμα (κεφ. 149).

20) Αν, έχοντας αρχίσει να κατοικούμε στην προσοχή του νου, συνδυάσουμε την ταπεινοφροσύνη με τη νηφαλιότητα και την προσευχή με τη συνομιλία, τότε θα περπατήσουμε καλά σε σκέψεις με το λατρεμένο και ιερό όνομα του Ιησού Χριστού, όπως με ένα λυχνάρι φωτός. Εάν βασιστούμε στη δική μας νηφαλιότητα ή προσοχή, τότε σύντομα θα πέσουμε στην επίθεση των εχθρών, έχοντας ανατραπεί. Και τότε αυτοί οι ύπουλοι κλέφτες θα αρχίσουν να μας νικούν σε όλα, και θα αρχίσουμε να μπλέκουμε όλο και περισσότερο σε κακές επιθυμίες, σαν δίχτυα, ή θα υποκύψουμε βολικά στην τέλεια σφαγή από αυτούς, χωρίς να έχουμε μέσα μας το νικηφόρο σπαθί, στο όνομα του Ιησού Χριστού. Γιατί μόνο αυτό το αφιερωμένο σπαθί, γυρνώντας συνεχώς σε μια καρδιά ακυρωμένη από κάθε εικόνα, ξέρει να τα γυρίζει πίσω και να τα κόβει, να ζεσταίνει και να τρώει σαν άχυρο φωτιά (κεφ. 152).

            21) Η αιτία της αδιάκοπης νηφαλιότητας είναι ευεργετική για την ψυχή και γόνιμη, είναι να βλέπεις αμέσως τις ονειρικές σκέψεις που σχηματίζονται στο μυαλό. Ο σκοπός της διαπραγμάτευσης είναι να εκθέσει και να εκθέσει σε ντροπή τη σκέψη που επιχείρησε να εισέλθει στον αέρα του μυαλού μας με τη βοήθεια της αναπαράστασης κάποιου αισθητηριακού αντικειμένου. Το ίδιο πράγμα που σβήνει και σκορπίζει αμέσως κάθε πρόθεση των αντιπάλων, κάθε λέξη, κάθε όνειρο, κάθε είδωλο και κάθε πυλώνα κακίας, είναικλήση του Κυρίου. Και εμείς οι ίδιοι βλέπουμε, στο μυαλό μας, πόσο πολύ τους επηρεάζει ο Ιησούς, ο μεγάλος Θεός μας και πώς μας προστατεύει εμάς που είμαστε ταπεινοί, φτωχοί και καλοί για το τίποτα (κεφ. 153).

22) Ένα πλοίο δεν πλέει πολλά μίλια χωρίς νερό. δεν θα επιτύχει επιτυχία και διατήρηση του νου χωρίς νηφαλιότητα με ταπείνωση και συνεχή προσευχή του Ιησού Χριστού (κεφ. 168).

23) Από την αδιάκοπη σκέψη της προσευχής μέσα μας, ο αέρας είναι καθαρός από ζοφερά σύννεφα και ανέμους κακών πνευμάτων. Όταν ο αέρας της καρδιάς είναι καθαρός, τότε τίποτα δεν εμποδίζει το θείο φως του Ιησού να λάμψει μέσα του, εκτός αν σηκωθούμε με ματαιοδοξία και αμφιβολία, δεν βιαζόμαστε προς το ανέφικτο και δεν στερούμαστε τη βοήθεια του Ιησού γι’ αυτό. γιατί ο Χριστός μισεί τέτοια, όντας υπόδειγμα ταπεινοφροσύνης (κεφ. 175).

24) Όπως τα γράμματα δεν πρέπει να γράφονται στον αέρα, αλλά να ζωγραφίζονται με μια σμίλη σε κάποιο συμπαγές σώμα, ώστε να μπορούν να διατηρηθούν για μεγάλο χρονικό διάστημα: έτσι πρέπει να συνδυάσουμε την προσευχή του Ιησού με τη δύσκολη νηφαλιότητά μας, ώστε η όμορφη αρετή της νηφαλιότητας μαζί με Αυτόν να είναι ολόκληρη μέσα μας και μέσω Αυτόυ σε Αυτόν σε Αυτόν. 183).

25) Η διατήρηση του νου με τη βοήθεια του Θεού και για χάρη του μοναδικού Θεού που ενεργεί, που έχει εδραιωθεί στην ψυχή, δίνει στο νου τη σοφία να κάνει κατορθώματα για τον Θεό. Σε καθόλου μικρό μέτρο, παρέχει και στον συνεργό της τη δυνατότητα να τακτοποιεί εξωτερικές υποθέσεις και λόγια κατά Θεόν, με άψογο συλλογισμό (κεφ. 194).

26) Πραγματικά ευλογημένος είναι εκείνος του οποίου το μυαλό είναι τόσο κολλημένο στην προσευχή του Ιησού, φωνάζοντας προς Αυτόν ασταμάτητα στην καρδιά του, όπως ο αέρας προσκολλάται στα σώματά μας ή μια φλόγα προσκολλάται σε ένα κερί. Ο ήλιος, περνώντας πάνω από τη γη, κάνει μέρα, και το ιερό και σεβαστό Όνομα του Κυρίου Ιησού, που λάμπει συνεχώς στην ψυχή, γεννά πολλές σκέψεις σαν του ήλιου (κεφ. 196).

27) Όταν τα σύννεφα διασκορπίζονται, ο αέρας είναι καθαρός. όταν ο ήλιος της αλήθειας, ο Ιησούς Χριστός, διώχνει τα παθιασμένα όνειρα, τότε συνήθως γεννιούνται στην καρδιά φωτεινές και έναστρες σκέψεις λόγω του αγιασμού του αέρα της καρδιάς από τον Ιησού (κεφ. 197).

2) ΕκφράσειςΦιλώτειατου Σινά

            1) Ο δημιουργός της ευσέβειας ανήκει σε μια τέτοια γλώσσα, και να επιδιώκει αυτόν τον στόχο με το μυαλό, έτσι ώστε, όπως μια ορισμένη μαργαρίτα ή ένας πολύτιμος λίθος, η μνήμη του Θεού να ηρεμεί τέλεια στην καρδιά. Θα σας βοηθήσει να αφήσετε τα πάντα, ακόμα και το σώμα, και να παραμελήσετε την πραγματική ζωή, για να κερδίσετε μόνο τον Θεό στην καρδιά σας (κεφ. 1).

2) Από το πρωί πρέπει να σταθεί κανείς θαρραλέα και ανυποχώρητα στην πόρτα της καρδιάς, με ισχυρή μνήμη του Θεού και αδιάκοπη προσευχή του Ιησού Χριστού στην ψυχή, και με αυτή τη σκέψη να σκοτώσει όλους τους αμαρτωλούς της γης, δηλαδή να κόψει με μια πιστή, ενισχυμένη και θλιβερή μνήμη του Θεού (Κεφ. 2).

3) Η νηφαλιότητα σωστά ονομάζεταιμέσω, γιατί οδηγεί στο βασίλειο, και σε αυτό που είναι μέσα μας, και στο μέλλον, – καιαπό τον ευφυή δημιουργό(πνευματικό εργαστήριο), γιατί παράγει και λευκαίνει (γυαλίζει) πνευματικά έθιμα και μετατρέπει το πάθος σε απαθές. Είναι επίσης παρόμοιο με ένα παράθυρο φωτός μέσα από το οποίο ο Θεός έπεσε στο μυαλό (κεφ. 3).

4) Όπου υπάρχει ταπείνωση, ενθύμηση του Θεού με νηφαλιότητα και προσοχή και συχνά προσευχή εναντίον εχθρών, υπάρχει ο τόπος του Θεού ή ο παράδεισος της καρδιάς, στον οποίο η δαιμονική ορδή φοβάται να σταθεί λόγω του ότι ο Θεός ζει σε αυτό το μέρος (κεφ. 4).

5) Η πρώτη πόρτα που οδηγεί στη διανοητική Ιερουσαλήμ, στην προσοχή του νου, είναι η ευφυής σιωπή των χειλιών, αν και ο νους δεν είναι ακόμη σιωπηλός. το δεύτερο – μετρημένη μετριοπάθεια στο φαγητό, το ποτό και τον ύπνο. το τρίτο – που καθαρίζει το μυαλό και το σώμα, την αδιάκοπη μνήμη και τη σκέψη για το θάνατο (κεφ. 6).

6) Η γλυκιά μνήμη του Θεού, δηλαδή του Ιησού Χριστού, με τον θυμό της καρδιάς και τη σωτήρια εχθρότητα (προς κάθε τι αμαρτωλό) συνήθως καταστρέφει όλες τις γοητεύσεις των σκέψεων, τις διάφορες προτάσεις, τα λόγια και τα όνειρα, τις επαίσχυντες φαντασίες και, με λίγα λόγια, ό,τι είναι εχθρικό, κατατρώει την ψυχή μας. Ο Ιησούς, καλούμενος, όλα καίγονται εύκολα. Διότι δεν υπάρχει σωτηρία σε κανέναν άλλον εκτός από τον Χριστό Ιησού. Το ίδιο είπε και ο ίδιος ο Σωτήρας λέγοντας:χωρίς Εμένα δεν μπορείς να δημιουργήσεις τίποτα(κεφ. 22).

7) Οποιαδήποτε ώρα και κάθε στιγμή, ας φυλάξουμε την καρδιά μας με κάθε προφύλαξη από σκέψεις που σκοτεινιάζουν τον καθρέφτη της ψυχής, στους οποίους πρέπει να αποτυπωθεί και να φωτιστεί μόνο ο Ιησούς Χριστός, που είναι η σοφία και η δύναμη του Θεού Πατέρα. Θα αναζητούμε αδιάκοπα τη βασιλεία των ουρανών μέσα στην καρδιά. και, φυσικά, θα βρούμε μυστηριωδώς μέσα μας και σιτηρά, και χάντρες, και κβας, και οτιδήποτε άλλο, αν καθαρίσουμε το μάτι από το μυαλό μας. Γι’ αυτό είπε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός:Η βασιλεία του Θεού είναι μέσα σου, κατανόηση μέσω αυτής της Θεότητας που κατοικεί μέσα στην καρδιά (κεφ. 23).

            8) Κατά τη διεξαγωγή της εσωτερικής κατάρας, κάντε το εξής: συνδυάστε την προσευχή με τη νηφαλιότητα και η νηφαλιότητα θα ενισχύσει την προσευχή και η προσευχή θα ενισχύσει τη νηφαλιότητα. Η νηφαλιότητα, παρακολουθώντας συνεχώς τα πάντα μέσα, παρατηρεί πώς οι εχθροί προσπαθούν να εισέλθουν εκεί και, εμποδίζοντας την είσοδό τους με τη δύναμή της, καλεί ταυτόχρονα τη βοήθεια του Κυρίου Ιησού Χριστού, ώστε να διώξει αυτούς τους κακούς στρατιώτες. Σε αυτό, η προσοχή απειλείται από μια καταχώρηση με τη μορφή μιας αντίφασης. και ο επικαλούμενος Ιησούς διώχνει τους δαίμονες με τα όνειρά τους (κεφ. 25).

9) Φυλάξτε το μυαλό σας με εξαιρετική προσοχή. Μόλις παρατηρήσετε μια εχθρική σκέψη, αρνηθείτε αμέσως, αλλά ταυτόχρονα βιαστείτε να καλέσετε τον Χριστό τον Κύριο για εκδίκηση. Ο πιο γλυκός Ιησούς, όταν θα μιλήσεις, θα πει: Εδώ είμαι μαζί σου για να μεσολαβήσω για σένα. Εσείς, όμως, ακόμα και αφού όλοι αυτοί οι εχθροί θα υποταχθούν από την προσευχή σας, συνεχίστε να ακούτε επιμελώς τη λογική. Εδώ πάλι τα κύματα των σκέψεων που πολλαπλασίασαν τα πρώτα, το ένα μετά το άλλο θα ορμήσουν πάνω σου, ώστε από αυτά η ψυχή να φαίνεται ήδη να βυθίζεται στην άβυσσο και να είναι έτοιμη να χαθεί. Ο Ιησούς όμως, ενθουσιασμένος από τους μαθητές, πάλι, ως Θεός, απαγορεύει τους κακούς ανέμους των σκέψεων, και αυτοί υποχωρούν. Εσείς, έχοντας επιτύχει την ελευθερία από τις εχθρικές επιθέσεις, για μια ώρα ή ένα λεπτό, δοξάστε Αυτόν που θα σας σώσει και εμβαθύνετε στις σκέψεις του θανάτου (κεφ. 26).

10) Με κάθε εγκάρδια προσοχή στο πνευματικό συναίσθημα, θα πραγματοποιήσετε την πορεία σας. Προσοχή και προσευχή, συνδυαζόμενες καθημερινά μαζί, κάνουν κάτι παρόμοιο με το πύρινο Ιλλιακό άρμα, ανεβάζοντας σε ουράνια ύψη αυτόν που εμπλέκεται σε αυτά. Και τι λέω; Για εκείνον που έχει εδραιωθεί στη νηφαλιότητα, η καθαρή καρδιά γίνεται φανταστικός ουρανός, με τον ήλιο, το φεγγάρι και τα αστέρια του, και είναι η υποδοχή του αμέτρητου Θεού με μυστηριώδη όραση και ανάληψη (αρπαγή του νου) (κεφ. 27).

3) ΕκφράσειςΘεόλιπτα, Μητροπολίτης Φιλαδελφείας

1) Ηλιοβασίλεμα κάνει τη νύχτα. και όταν ο Χριστός φύγει από την ψυχή, τότε η συσκότιση των παθών την αγκαλιάζει, και τα νοερά θηρία αρχίζουν να τη βασανίζουν. Ο αισθησιακός ήλιος έχει ανατείλει και τα ζώα κρύβονται στις σπηλιές τους. Ο Χριστός λάμπει στο στερέωμα του προσευχόμενου νου. και κάθε κόσμος αυτού του εθίμου φεύγει, και ο νους πηγαίνει στην δουλειά του, δηλαδή στη θεία διδασκαλία μέχρι το βράδυ (νομ. 45 προ.).

2) Απόφυγε από εξωτερικές συνομιλίες, και πάλεψε με εσωτερικές σκέψεις μέχρι να βρεις τόπο καθαρής προσευχής – και σπίτι στο οποίο ζει ο Χριστός, που σε φωτίζει και σε ευχαριστεί με τις γνώσεις και τις επισκέψεις του (ό.π.).

3) Ένα αποτύπωμα στο χιόνι, ή από τον ήλιο που λάμπει, λιώνει ή νερό που έχει εισχωρήσει, καταστρέφεται. και τις μνήμες που αποτυπώνονται στο νου από τις ηδονικές πράξεις τις καταστρέφει ο Χριστός, που έλαμψε στην καρδιά με την προσευχή και τη βροχή των δακρύων των σοφών (Νοέμβριος 46).

            4) Οι συχνές προσευχές, που εκτελούνται νοερά με φλογερό συναίσθημα, εξομαλύνουν τη μνήμη περασμένων υποθέσεων. Φώτιση της ψυχής από τη μνήμη του Θεού, με πίστη και απογοήτευση της καρδιάς, όπως το ξυράφι τρώει τις κακές αναμνήσεις (ό.π.).

5) Έχοντας αποσυρθεί από το εξωτερικό, προσπαθήστε να εισέλθετε περαιτέρω στο εσωτερικό καταφύγιο (σκοπιά) της ψυχής, που είναι το σπίτι του Χριστού, όπου η ειρήνη, η χαρά και η σιωπή είναι πάντα σύμφυτες. Ο νοερός ήλιος του Χριστού δίνει αυτά τα χαρίσματα, καθώς κάποιες ακτίνες εκπέμπονται από τον εαυτό Του, και ως κάποιο είδος ανταμοιβής δίνεται στην ψυχή που Τον δέχεται με πίστη και καλοσύνη (Επιστολή 46 προφ.).

6) Καθισμένος στη μοναξιά, θυμήσου τον Θεό, εκτρέποντας το μυαλό σου από τα πάντα και κατευθύνοντάς το στον μοναδικό Θεό. χύστε μπροστά Του όλη τη στοργή της καρδιάς και προσκολληθείτε σε Αυτόν με αγάπη. Η μνήμη του Θεού είναι το νοήμον όραμα του Θεού, που ελκύει την όραση και την επιθυμία του νου και τον φωτίζει με φως από τον εαυτό του. Ο νους, στρέφοντας προς τον Θεό, αφού πάψουν σε αυτόν όλες οι εικονιστικές παραστάσεις των υπαρχόντων πραγμάτων, βλέπει τον Θεό αόρατο (ό.π.).

7) Η προσευχή είναι μια νοητή συνομιλία με τον Κύριο, η οποία εκφέρει προσευχητικά ρήματα με σύγχρονη έλξη του νου προς τον Θεό. Όταν ο νους μιλάει συχνά το όνομα του Κυρίου, και ο νους ακούει καθαρά την επίκληση του θείου ονόματος, τότε το φως της Θεολογίας, σαν φωτεινό πρόσωπο, φωτίζει ολόκληρη την ψυχή (ό.π.).

8) Πιστέψτε με, σας λέω την αλήθεια, ότι αν θα είστε αχώριστοι από τον εαυτό σας σε όλες σας τις πράξεις, η μητέρα κάθε καλού – προσευχής. τότε δεν θα κοιμηθεί μέχρι να σας δείξει το περιβάλλον της, να σας οδηγήσει μέσα σε αυτό και να εκπληρώσει ανείπωτη δόξα και χαρά. Αυτή, έχοντας αφαιρέσει όλα τα εμπόδια, εξομαλύνει τον δρόμο της αρετής και τον κάνει βολικό για τον αναζητητή (νομ. 48).

9) Ενώ περπατάς με το μυαλό σου, διάβασε τα ρήματα της προσευχής και μίλα στον Κύριο, φωνάζοντας συνεχώς και μη λυπούμενος. προσευχόμενος ακατάπαυστα, μιμούμενος την αναίδεια αυτής της χήρας που παρακαλούσε τον αχαλίνωτο δικαστή. Τότε (αυτό θα σημαίνει ότι) περπατάς στο πνεύμα, δεν ακούς τις επιθυμίες της σάρκας και δεν σταματάς τη συνέχεια της προσευχής με κοσμικούς λογισμούς, αλλά είσαι ναός του Θεού, στον οποίο υμνείται σιωπηλά ο Θεός. Προσευχόμενος έτσι στο μυαλό σου, θα μπορέσεις επιτέλους να επιτύχεις αδιάκοπη ενθύμηση του Θεού, να μπεις στα απρόσιτα μυστικά του νου, να δεις το αόρατο σε μυστηριώδεις συλλογισμούς, υπηρετώντας τον Θεό έναν-έναν, έναν-έναν, μόνος σου θα χύνεις αγάπη στον έξυπνο (επιστολή 48 προ.).

4) Ρήσεις του Μεγάλου Βαρσονοφίου και του Προφήτη Ιωάννη

1) Οι εχθροί αποδυναμώνονται επικαλώντας το όνομα του Θεού. Γνωρίζοντας αυτό, δεν θα σταματήσουμε να επικαλούμε το όνομα του Θεού για βοήθεια. Είναι μια προσευχή, και η γραφή λέει:προσεύχεσαι αδιάκοπα(απάντηση 422).

            2) Να θυμάστε ότι ο Θεός γνωρίζει την καρδιά, κοιτάζει την καρδιά και καλέστε Τον στην καρδιά σας. Αυτό λέγεται στις Γραφές:κλείσε την πόρτα σου και προσευχήσου στον Πατέρα σου που κρυφά. Ας κλείσουμε το στόμα μας και ας προσευχηθούμε σε Αυτόν μέσα στην καρδιά μας. γιατί όποιος κλείνει το στόμα του και επικαλείται τον Θεό, ή προσεύχεται σ’ Αυτόν μέσα στην καρδιά του, εκπληρώνει την εν λόγω εντολή (απάντ. 427).

3) Το έργο της καρδιάς σας πρέπει να συνίσταται στην αδιάκοπη προσευχή στον Θεό. Αν θέλεις να πετύχεις σε αυτό, κάνε μια αρχή και μην δείχνεις νωχελικά, ελπίζοντας ότι ο Θεός θα σε ευλογήσει με επιτυχία (απάντηση 26).

4) Η συνεχής επίκληση του ονόματος του Θεού είναι φάρμακο που σκοτώνει όχι μόνο τα πάθη, αλλά και την ίδια τη δράση τους. Όπως ο γιατρός βρίσκει κατάλληλη θεραπεία ή γύψο για την πληγή ενός πονεμένου, και δουλεύουν, και ο ασθενής δεν ξέρει πώς γίνεται: έτσι ακριβώς το όνομα του Θεού, επικαλούμενος, σκοτώνει όλα τα πάθη, αν και δεν ξέρουμε πώς συμβαίνει (απάντηση 421).

5) Ο Κύριος είπε:ζητήστε και θα λάβετε. Προσευχηθείτε στον Παντοδύναμο Θεό, να σας στείλει το Άγιο Πνεύμα, τον Παρηγορητή, και Αυτός που ήρθε θα σας διδάξει τα πάντα και θα σας αποκαλύψει όλες τις τελετές. Βρείτε το στον οδηγό σας. Δεν θα επιτρέψει περισπασμούς ή περισπασμούς στην καρδιά του, δεν θα αφήσει την ανεμελιά, την τεμπελιά ή τον λήθαργο να μπουν στο μυαλό του. θα φωτίσει τα μάτια, θα δυναμώσει την καρδιά, θα εξυψώσει το μυαλό. Κολλήστε τον, πιστέψτε τον, αγαπήστε τον (απάντηση 136).

6) Όταν δεις ότι ο συνδυασμός του εχθρού σε εμποδίζει να προσευχηθείς, τότε μην μπεις σε αντιπαράθεση μαζί του, αλλά προσπάθησε να επικαλεστείς το όνομα του Θεού, και ο Θεός θα σε βοηθήσει και θα ακυρώσει τα κόλπα των εχθρών (απάντηση 424).

7) Μια τέλεια προσευχή συνίσταται στο να μιλάς στον Θεό χωρίς να σκορπίζεις τις σκέψεις σου, να συλλέγεις όλες τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου. Ένα άτομο μπαίνει σε μια τέτοια κατάσταση όταν πεθαίνει για όλους τους ανθρώπους, τον κόσμο και τα πάντα σε αυτόν. Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν έχει τίποτα στο μυαλό του κατά τη διάρκεια της προσευχής εκτός από το ότι περιμένει τον Θεό και συνομιλεί μαζί του (απάντηση 79).

Μια χρήσιμη λέξη για τον AbbaΦιλήμων

            1) Λέγεται για τον αββά Φιλήμονα τον ερημίτη ότι κρύφτηκε σε μια σπηλιά όχι μακριά από τη Λαύρα που ονομαζόταν Ρομίεβα και παραδόθηκε σε ασκητικούς αγώνες, επαναλαμβάνοντας νοερά στον εαυτό του το ίδιο που λέγεται ότι είπε στον εαυτό του ο Μέγας Αρσέν: Φιλήμων, για σένα; Πέρασα καλά σε αυτή τη σπηλιά. Η δουλειά του ήταν να στρίβει σχοινιά και να πλέκει καλάθια, που τα έδινε στην οικονομία και από αυτόν έπαιρνε μικρά ψωμάκια, με τα οποία τρεφόταν. Δεν έτρωγε τίποτε άλλο παρά ψωμί από αλάτι, και μάλιστα όχι κάθε μέρα. Πιθανότατα δεν νοιαζόταν καθόλου για το σώμα, αλλά, ασκούμενος στον στοχασμό, βρισκόταν σε θείο φωτισμό και, απολαμβάνοντας το απερίγραπτο μυστήριο από εκεί, βρισκόταν σε πνευματική εκπαίδευση. Πηγαίνοντας στην εκκλησία τα Σάββατα και τις Κυριακές πήγαινε πάντα μόνος του με αυτοαπορρόφηση, μην αφήνοντας κανέναν να τον πλησιάσει, για να μην αποσπαστεί το μυαλό του από τη δουλειά του. Στην εκκλησία, όρθιος σε μια γωνία με σκυμμένο το πρόσωπο, έβγαζε κρήνες δακρύων, θρηνώντας ασταμάτητα και περιστρέφοντας στο μυαλό του τη μνήμη της καρδιάς του και την εικόνα των γονιών του Αγίου, ιδιαίτερα του Αρσενίου του Μεγάλου, στα χνάρια του οποίου προσπαθούσε με κάθε τρόπο να ακολουθήσει.

2) Όταν εμφανίστηκαν ψέματα στην Αλεξάνδρεια και τα περίχωρά της, έφυγε από εκεί και πήγε στη Λαύρα Nikanorov. Αφού τον αποδέχτηκε, το θεόφιλο Παγώνι του έδωσε το απόμερο μέρος του και του κανόνισε σιωπή. Για έναν ολόκληρο χρόνο δεν επέτρεπε σε κανέναν να τον δει και ο ίδιος δεν τον ενόχλησε καθόλου, παρά μόνο την ώρα που σέρβιρε το απαραίτητο ψωμί. Ήρθε η Αγία Ανάσταση του Χριστού. Όταν, όταν είδαν ο ένας τον άλλον, άρχισε μια συζήτηση μεταξύ τους και η γλώσσα άγγιξε τη ζωή ενός ερημίτη. τότε ο Φιλήμων κατάλαβε ότι αυτός ο ευλαβής αδελφός Peavych τρέφει επίσης μια όμορφη πρόθεση (να ζήσει ως ερημίτης), του ενσταλάζει πολλά ασκητικά λόγια, γραμμένα και άγραφα, δείχνοντας σε όλους ότι χωρίς τέλεια απομόνωση είναι αδύνατο να ευαρεστηθεί ο Θεός, όπως ο Μωυσής πουθενά δεν κάνει κατόρθωμα, και ένα κατόρθωμα γεννά κλάμα, φόβο, ταπεινότητα, ταπεινότητα. η αγάπη, και η αγάπη κάνει την ψυχή υγιή και απαθή, και τότε ο άνθρωπος ξέρει ότι δεν είναι μακριά από τον Θεό.

            3) Αυτός (ο Φιλήμων) του είπε: είναι στο χέρι σου να εξαγνίσεις πλήρως τον νου με τη βοήθεια της σιωπής και να του δώσεις αδιάκοπη πνευματική δράση. Όπως το μάτι, στρέφοντας προς το αισθησιακό, θαυμάζει το ορατό, έτσι και ο καθαρός νους, που στρέφεται στη σκέψη, γοητεύεται από τον πνευματικό στοχασμό, ώστε να μην μπορείς να τον απομακρύνεις από αυτόν. Και στο βαθμό που με τη βοήθεια της σιωπής απογυμνώνεται από τα πάθη και εξαγνίζεται, τόσο θα του αρέσει να οδηγεί (το πνεύμα των πνευματικών πραγμάτων). Ο νους είναι τέλειος όταν γεύεται ουσιαστική γνώση και συνδέεται με τον Θεό. Τότε αυτός, έχοντας την αξιοπρέπεια του βασιλιά, δεν νιώθει πια φτώχεια και δεν παρασύρεται από ευτελείς επιθυμίες, κι ας του προσφέρεις όλα τα βασίλεια. Γι’ αυτό, αν θέλεις να πετύχεις τέτοιες αρετές, φύγε από τον κόσμο και ακολούθησε επιμελώς το μονοπάτι των αγίων, εγκατέλειψε τη φροντίδα για την εμφάνισή σου, φορέστε φτωχά ρούχα και ταπεινό στολισμό. Κρατήστε τη συμπεριφορά σας απλή, την ομιλία σας απλή, το βήμα σας πονηρό, τη φωνή σας αχαλίνωτη. Λατρεύεις να ζεις στη φτώχεια και να είσαι απρόσεκτος με όλους. Φρόντισε κυρίως να διατηρείς το μυαλό και τη νηφαλιότητά σου, να είσαι υπομονετικός σε κάθε είδους κακουχίες και με κάθε δυνατό τρόπο να κρατάς άθικτα και ακίνητα τα ήδη αποκτημένα πνευματικά αγαθά. Φροντίστε τον εαυτό σας προσεκτικά και μην δέχεστε κανένα από τα πάθη που κρυφά εισχωρούν. Διότι, αν και η σιωπή περιορίζει τα πάθη της ψυχής, όμως, αν αφεθούν να φουντώσουν και να καυθούν, συνήθως εξοργίζονται περισσότερο, και όσοι τους το επιτρέπουν, προκαλούν την αμαρτία με ακόμη μεγαλύτερη δύναμη. Ομοίως, οι σωματικές πληγές, που τρίβονται και σκίζονται, είναι ανίατες. Μια και μόνο λέξη μπορεί να απομακρύνει τον νου από τη μνήμη του Θεού, όταν οι δαίμονες επιμένουν σε αυτό, και οι αισθήσεις συμφωνούν μαζί τους. Μεγάλο κατόρθωμα και φόβος είναι να σώσεις την ψυχή. Επομένως, πρέπει να αποσυρθείς εντελώς από τον κόσμο, και έχοντας αποσύρει την ψυχή σου από κάθε συμπάθεια του σώματος, να γίνεις χωρίς καταφύγιο, χωρίς καταφύγιο, χωρίς ιδιοκτήτη, χωρίς χρήματα, χωρίς συμφέρον, χωρίς έγνοια, χωρίς παρέα, αγνοώντας τις ανθρώπινες υποθέσεις, ταπεινός, συμπονετικός, ευγενικός, πράος, πράος, ήσυχος, ήσυχος. εκτύπωση στην καρδιά. Διότι είναι αδύνατον να γράψεις πάνω σε κερί χωρίς προηγουμένως να λειάνεις τα γράμματα που σχεδιάστηκαν πάνω του, όπως μας διδάσκει ο Μέγας Βασίλειος. Τέτοια ήταν η εικόνα των αγίων, που, έχοντας αποστασιοποιηθεί πλήρως από όλα τα εγκόσμια έθιμα και κρατώντας την ουράνια σοφία μέσα τους, φωτίστηκαν από θείους νόμους και έλαμψαν με ευσεβείς πράξεις και λόγια,έχοντας σκοτώσει τα μέλη του σκαντζόχοιρου στο έδαφοςεγκράτεια, φόβος Θεού και αγάπη. Διότι με την αδιάλειπτη προσευχή και διδασκαλία στις θείες γραφές ανοίγουν τα μάτια της νοήμονας καρδιάς και βλέπουν τον Βασιλιά των δυνάμεων και υπάρχει μεγάλη χαρά και ανεξέλεγκτη θεία επιθυμία φουντώνει έντονα στην ψυχή, ενώ η σάρκα διατηρείται και εκεί με τη δράση του Πνεύματος και όλος ο άνθρωπος γίνεται πνευματικός. Έτσι μοιάζουν οι δημιουργοί της μακαρίας σιωπής και της πιο οικείας ασκητικής ζωής, που, έχοντας απομακρυνθεί από κάθε ανθρώπινη άνεση, μόνοι με τον μοναδικό Κύριο που υπάρχει στους ουρανούς, συζητούν ασταμάτητα.

            4) Αφού το άκουσε, εκείνος ο θεόφιλος αδελφός, και χτυπημένος με θεία αγάπη στην ψυχή του, φεύγει από τον τόπο του και μαζί με αυτό (ο Φιλήμων) φτάνει στο ασκητήριο, όπου οι μεγαλύτεροι των πατέρων έχουν ολοκληρώσει τον δρόμο της ευσέβειας. Εγκαταστάθηκαν στη Λαύρα της Αγίας Ιωάννας Κόλοβα, έχοντας φροντίσει για την οικονομία της Λαύρας, γιατί ήθελαν να σιωπήσουν. Και έμεναν εδώ με τη χάρη του Θεού σε πλήρη σιωπή, τα Σάββατα και τις Κυριακές πηγαίνοντας σε γενικές εκκλησιαστικές συνελεύσεις και τις υπόλοιπες μέρες μένοντας μόνοι τους. και όλοι έκαναν ιδιαίτερα προσευχή και λειτουργία.

5) Ο άγιος γέροντας (Φιλήμων) είχε τους εξής κανόνες υπηρεσίας: το βράδυ έψαλλε ολόκληρο το Ψαλτήρι και τραγούδια (9 που περιλαμβάνονται στο ψαλτήρι), αφιέρωσε χρόνο, χωρίς φασαρία, διάβασε μια αρχή του Ευαγγελίου, μετά κάθισε και κάθισε λέγοντας στον εαυτό του:Ο Θεός ελέησον!με όλη την προσοχή και για αρκετό καιρό, μέχρι που δεν μπορούσε πλέον να προφέρει αυτήν την προσφώνηση. και τελικά άφησε τον εαυτό του να κοιμηθεί. Έπειτα πάλι την αυγή έψαλε την πρώτη ώρα, και καθισμένος στο κάθισμά του στραμμένο προς την ανατολή, έψαλλε εναλλάξ (ψαλμούς) και διάβαζε, με τη θέλησή του, από τον Απόστολο και το Ευαγγέλιο. Έτσι περνούσε όλη την ημέρα ασταμάτητα τραγουδώντας, προσευχόμενος και απολαμβάνοντας τον στοχασμό του ουρανού. Το μυαλό του ήταν συχνά τόσο απορροφημένο από τη σκέψη που δεν ήξερε αν βρισκόταν στη γη.

6) Ο αδελφός, βλέποντας ότι αφοσιώθηκε τόσο ολόψυχα στην προσευχή και μερικές φορές άλλαζε εντελώς από θεϊκούς λογισμούς, του είπε: είναι δύσκολο για σένα, πατέρα, σε τόσο μεγάλη ηλικία να θανατώσεις και να υποδουλώσεις το σώμα σου με αυτόν τον τρόπο; Αυτός του απάντησε: «Πίστεψέ με, ο Θεός έχει επενδύσει τόση επιμέλεια και τέτοια αγάπη για την προσευχή στην ψυχή μου, που δεν μπορώ να την ικανοποιήσω πλήρως σε αυτήν την επιθυμία· αλλά η αδυναμία του σώματος ξεπερνιέται με την αγάπη για τον Θεό και την ελπίδα για μελλοντικά οφέλη». Έτσι, όλη του η επιθυμία στρίβονταν έξυπνα στους ουρανούς, και αυτό ακόμη και κατά τη διάρκεια των γευμάτων, και όχι μόνο σε άλλες στιγμές.

7) Κάποιος αδελφός μαζί του κάποτε τον ρώτησε, ποια είναι τα μυστικά της περισυλλογής; Και αυτός, βλέποντας τη σταθερότητά του και το γεγονός ότι αναζητά ειλικρινά τη γνώση, του είπε: Σου λέω, παιδί μου, ότι σε αυτόν που το μυαλό του έχει καθαριστεί πλήρως, ο Θεός αποκαλύπτει οράματα των πιο δουλοπρεπών δυνάμεων και τάξεων (των αγγέλων).

8) Τον ρώτησε και για το εξής: γιατί, πάτερ, απολαμβάνεις το Ψαλτήρι περισσότερο από κάθε θεία Γραφή, και γιατί, σιγοψάλοντας, φαντάζεσαι ότι μιλάς με κάποιον; Σ’ αυτό του είπε: «Ο Θεός συγκέντρωσε στην ψυχή μου τη δύναμη των ψαλμών, όπως στον ίδιο τον προφήτη Δαβίδ, και δεν μπορώ να απομακρυνθώ από την ευχαρίστηση των κάθε είδους στοχασμών που κρύβονται μέσα τους· επειδή αγκαλιάζουν ολόκληρη τη θεία Γραφή». Το ομολόγησε με μεγάλη ταπείνωση, χάριν οφέλους και μετά από μακροχρόνιο και επίμονο αίτημα.

            9) Κάποιος αδελφός, ονόματι Ιβάν, ορμώντας από την παραλία, ήρθε στον άγιο και μεγάλο αυτόν πατέρα Φιλήμονα, και αγκαλιάζοντας τα πόδια του, του είπε: Τι να κάνω, πάτερ, για να σωθώ; Γιατί το μυαλό μου παρασύρεται και πετάει εδώ κι εκεί όπου δεν πρέπει. Και αυτός, αφού έμεινε για λίγο σιωπηλός, είπε: αυτή η ασθένεια (ψυχική) είναι ιδιότητα αυτών που είναι εξωτερικά όντα, και κατοικεί μέσα τους. Και το έχετε, επειδή δεν έχετε λάβει ακόμη πλήρως την αγάπη για τον Θεό, η ζεστασιά της αγάπης και της γνώσης Του δεν έχει έρθει ακόμη σε σας. Του λέει ο αδερφός του: Τι να κάνω, πάτερ; Του είπε: Πήγαινε, πάρε κρυφή οδηγία στην καρδιά σου, και θα καθαρίσει το μυαλό από αυτό. Ο αδελφός, μη μυημένος σε ό,τι υποδεικνύεται από αυτό, λέει στον γέροντα: τι είδους μυστική διδασκαλία είναι αυτή, πάτερ; Και του είπε: Πήγαινε, νηφάλιος στην καρδιά σου, και στο μυαλό σου νηφάλιος από φόβο και τρόμο πες: Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με! Έτσι διδάσκει τους αρχάριους ο μακαριστός Διάδοχος.

10) Ο αδελφός έφυγε και, με τη βοήθεια του Θεού και τις προσευχές του πατέρα του, ηρέμησε, απόλαυσε λίγο μια τέτοια διδασκαλία. Αλλά τότε αυτή η ευχαρίστηση τον εγκατέλειψε, και δεν μπορούσε πλέον να κάνει νηφάλια μια τέτοια πράξη και να προσευχηθεί. Γιατί πήγε πάλι στον γέρο και του είπε τι έγινε. Ο γέρος του λέει: τώρα έχεις ήδη αναγνωρίσει το μονοπάτι της σιωπής και της έξυπνης δράσης και γεύτηκες τα γλυκά που προέρχονται από αυτό. Πάντα να το έχετε αυτό στην καρδιά σας – είτε τρώτε, πίνετε, μιλάτε με κάποιον, είτε βρίσκεστε στο δρόμο, είτε κάθεστε σε ένα κελί, μην σταματήσετε να προσεύχεστε αυτή την προσευχή με νηφάλιο νου και νου μη περιπλανώμενο, τραγουδήστε και μάθετε σε προσευχές και ψαλμούς. ακόμα και όταν διορθώνεις τις πιο απαραίτητες ανάγκες σου, μην αφήνεις το μυαλό σου να είναι άδειο, αλλά κάνε το να μελετά κρυφά και να προσεύχεται. Έτσι μπορείτε να κατανοήσετε τα βάθη της θείας Γραφής και τη δύναμη που κρύβεται σε αυτήν και να δώσετε στο νου σας αδιάκοπη δράση, είθε να εκπληρώσετε τον αποστολικό λόγο που διατάζει: «Προσευχήσου αδιάκοπαΦρόντισε τον εαυτό σου προσεκτικά και φύλαξε την καρδιά σου από το να δεχθεί λεπτούς λογισμούς ή μάταιους και άχρηστους λογισμούς· αλλά πάντα και όταν κοιμάσαι, και όταν σηκώνεσαι, και όταν τρως, και όταν πίνεις, και όταν μιλάς, άσε την καρδιά σου να σκέφτεται κρυφά, μετά μάθε στους ψαλμούς, μετά προσευχήσου: Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησέ με, άκουσέ με! μη μιλάς ένα πράγμα με το στόμα σου και πετάς με το μυαλό σου σε άλλο.

            11) Ο αδελφός τον ξαναρώτησε: Βλέπω πολλά μάταια όνειρα στον ύπνο. Ο γέροντας του είπε: Μην είσαι τεμπέλης και μην αποθαρρύνεσαι. αλλά πριν αποκοιμηθείς, κάνε πολλές προσευχές στην καρδιά σου και αντιστάσου στις σκέψεις και τις προσπάθειες του διαβόλου να σε οδηγήσει σύμφωνα με το θέλημά του, να σε δεχτεί ο Θεός. Όση δύναμη έχεις, φρόντισε να αποκοιμηθείς με ψαλμούς στο στόμα και έξυπνες οδηγίες και μην επιτρέψεις στο μυαλό σου να πάρει τις σκέψεις των άλλων λόγω της απροσεξίας του μυαλού σου, αλλά με όποιες σκέψεις προσευχήθηκες, σε αυτές τις σκέψεις ακουμπάς στο κρεβάτι, ώστε ακόμα και όταν κοιμάσαι, να είναι μέσα σου και όταν είναι μέσα σου. Πείτε επίσης το ιερό σύμβολο της ορθόδοξης πίστης πριν από την ίδρυση, γιατί το να μιλάμε για την Ορθοδοξία για τον Θεό είναι η πηγή και η προστασία όλων των καλών πραγμάτων.

12) Ρώτησε και ο αδερφός του: δημιούργησε αγάπη, πατέρα, πες μου, τι δράση έχει το μυαλό σου; Δίδαξέ με για να σωθώ κι εγώ. Του είπε: Γιατί σε νοιάζει να το ξέρεις αυτό; Σηκώθηκε, αγκάλιασε τα πόδια του αγίου και, πιέζοντάς τα, τον παρακάλεσε να του το πει αυτό. Μετά από πολύ καιρό, ο γέρος είπε: Δεν το αντέχεις ακόμα αυτό. Είναι χαρακτηριστικό του ανθρώπου να δίνει σε κάθε συναίσθημα ένα κατάλληλο έργο, που είναι έθιμο να περιστρέφεται στα αγαθά της αλήθειας. και είναι αδύνατο αυτό το δώρο να ταιριάζει σε κάποιον που δεν έχει καθαριστεί εντελώς από τις μάταιες σκέψεις του κόσμου. Επομένως, αν το θέλετε πραγματικά, κρατήστε τη μυστική διδασκαλία σε μια καθαρή καρδιά. Διότι εάν η προσευχή και η διδασκαλία στις Γραφές κατοικούν μέσα σας αδιάκοπα. τότε τα μάτια της ψυχής σου θα ανοίξουν, και θα υπάρχει μεγάλη χαρά σε αυτήν, και κάποιο είδος απερίγραπτης και καυτής αίσθησης, όταν ζεσταθεί από το Πνεύμα και τη σάρκα, έτσι ώστε ολόκληρος ο άνθρωπος να γίνει πνευματικός. Επομένως, είτε τη νύχτα είτε την ημέρα, ο Θεός σε κάνει να προσεύχεσαι χωρίς περισπασμούς με καθαρό νου, να αφήσεις τον κανόνα της προσευχής σου και, όση δύναμη έχεις, να προσπαθήσεις να προσκολληθείς στον Θεό. Και θα φωτίσει την καρδιά σου στο πνευματικό έργο που έχεις αναλάβει.

Σε αυτό πρόσθεσε: ένας ηλικιωμένος άνδρας ήρθε κάποτε σε μένα, και όταν τον ρώτησα για τη διάταξη του μυαλού του, μου είπε: δύο χρόνια έμεινα στην προσευχή ενώπιον του Θεού, μέσα από την καρδιά μου Τον παρακάλεσα επιμελώς, ας μου δώσει να αποτυπωθεί η προσευχή μου στην καρδιά μου αδιάκοπα και απερίσπαστη, αυτό που μου υπέβαλε το έργο και η υπομονή μου.

            Και αυτό είναι τι άλλο του είπε: οι σκέψεις για μάταια πράγματα που συμβαίνουν στην ψυχή είναι η ουσία της ασθένειας μιας άψογης ψυχής που έχει παραδοθεί στην απροσεξία. γιατί πρέπει, σύμφωνα με τις Γραφές, να έχουμε το νου μας με κάθε προσοχή, να τραγουδάμε έξυπνα χωρίς περισπασμούς και να προσευχόμαστε με καθαρό νου. Έτσι, αδελφέ, ο Θεός θέλει να Του δείξουμε την εργατικότητά μας πρώτα με έργα (ασκητισμό και ελεημοσύνη), μετά με αγάπη και συνεχή προσευχή και θα μας δείξει τον δρόμο της σωτηρίας. Είναι προφανές ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος που οδηγεί στον παράδεισο, εκτός από την τέλεια απομάκρυνση από κάθε κακό, την απόκτηση κάθε καλού, την τέλεια αγάπη για τον Θεό και την παραμονή μαζί Του με ευλάβεια και αλήθεια, ώστε όταν κάποιος το έχει αυτό, να φτάσει σύντομα στο ουράνιο πρόσωπο. Ταυτόχρονα όμως, όλοι όσοι θέλουν να φτάσουν στα ύψη θα πρέπει να σκοτώσουν αμέσως τους δεσμούς που υπάρχουν στη γη. Διότι όταν η ψυχή μας απολαμβάνει την ενατένιση του αληθινού καλού, δεν επιστρέφει πλέον σε κανένα από τα πάθη που διεγείρονται από τη γλυκιά αμαρτωλότητα. αλλά έχοντας απομακρυνθεί από κάθε σαρκικό πόθο, αντιλαμβάνεται την εμφάνιση του Θεού με μια σκέψη καθαρή και αμόλυντη. Χρειαζόμαστε λοιπόν πολλή αυτοσυντήρηση, πολλή σωματική εργασία και κάθαρση της ψυχής, και ας ενσταλάξουμε τον Θεό στις καρδιές μας, για να εκπληρώσουμε αναμάρτητα τις θεϊκές Του εντολές και να μας διδάξει ο Ίδιος να υπακούουμε στους νόμους Του, ακτινοβολώντας, σαν ηλιαχτίδα, τις πράξεις Του πάνω μας, που επενδύονται σε εμάς με τη χάρη του Πνεύματος. Μέσα από έργα και πειρασμούς, πρέπει να καθαρίσουμε την εικόνα σύμφωνα με την οποία δημιουργηθήκαμε νοήμονες και ικανοί να αντιληφθούμε κάθε κατανόηση και ομοίωση με τον Θεό, να φέρουμε συναισθήματα, καθαροί από κάθε μολύνσεις που οφείλονται στο λιώσιμο τους στο καμίνι των πειρασμών κάποιου και να ενσαρκωθούν με τη βασιλική αξιοπρέπεια. Ο Θεός δημιούργησε επίσης τον άνθρωπο ως μέτοχο οποιουδήποτε αγαθού που μπορεί να συλλογιστεί νοερά τις χαρές των αγγέλων της δόξας, της κυριαρχίας, της δύναμης, της αρχής, της δύναμης, του απρόσιτου φωτός, της δόξας του υπέρτατου φωτός. Όταν όμως διορθώσεις κάποια αρετή, δες να μην υψώνεται η σκέψη σου πάνω από τον αδερφό σου, γιατί εσύ τη διόρθωσες και εκείνος τη μισούσε. γιατί αυτή είναι η αρχή της υπερηφάνειας. Όταν παλεύετε με κάποιο πάθος, κοιτάξτε, μην λυπάστε και μην αποθαρρύνεστε από το γεγονός ότι οι βρισιές είναι επίμονες. αλλά αφού σηκωθείτε, επιστρέψτε μπροστά στο πρόσωπο του Θεού, μιλώντας με ειλικρινή καρδιά στον προφήτη:κρίνε, Κύριε, που με προσβάλλεις, Γιατί δεν είμαι δυνατός απέναντί ​​τους. Και Εκείνος, βλέποντας την ταπεινοφροσύνη σου, θα σου στείλει σύντομα τη βοήθειά Του. Όταν πας με κάποιον στο δρόμο, μην δέχεσαι μάταιη κουβέντα, αλλά δώσε στον νου την πνευματική δράση που είχε, για να μείνει μέσα του αυτή η καλή δεξιοτεχνία και η λήθη των εγκόσμιων γλυκών και να μην φύγει από το λιμάνι της απάθειας.

Έχοντας δηλώσει τον αδερφό του με αυτά και πολλά άλλα λόγια, ο γέρος τον άφησε να φύγει.

            13) Αλλά μετά από λίγο, ήρθε πάλι και, αρχίζοντας να μιλάει, ρώτησε: Τι να κάνω, πατέρα; Στη νυχτερινή μου λειτουργία, ο ύπνος με βαραίνει και με εμποδίζει να προσεύχομαι νηφάλια και να υπερβάλλω. και θέλω να ασχολούμαι με τη δουλειά όταν τραγουδάω. Σε αυτό ο γέρος είπε: όταν μπορείς να προσευχηθείς νηφάλια, μην αγγίζεις τα κεντήματα. όταν η αγκαλιά θα είναι ένας υπνάκος, τότε, κινούμενος λίγο ενάντια στη σκέψη, αντιστεκόμενος, αγγίξτε το κεντήματα. Ξαναρώτησε: Εσύ ο ίδιος, πατέρα, δεν σε βαραίνει ο ύπνος κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας σου; Ο γέρος είπε: δεν είναι τόσο εύκολο. Ωστόσο, όταν μερικές φορές επιτίθεται η υπνηλία, κινούμαι λίγο, αλλά αρχίζω να διαβάζω το Ευαγγέλιο από τον Ιωάννη από την αρχή, στρέφοντας το βλέμμα μου στον Θεό και αμέσως εξαφανίζεται. Το ίδιο κάνω και με τις σκέψεις, όταν βρίσκω μια από αυτές, τη συναντώ σαν φωτιά με δάκρυα, και χάνεται. Δεν μπορείς να οπλιστείς έτσι εναντίον τους ακόμα. αλλά κρατήστε περισσότερο τη μυστική διδασκαλία και προσπαθήστε να κάνετε τις καθημερινές προσευχές που καθιέρωσαν οι άγιοι πατέρες, με κάποιο τρόπο – το ρολόι: – το τρίτο, το έκτο, το ένατο και τον εσπερινό, καθώς και τις νυχτερινές ακολουθίες. Και προσπάθησε με όλες σου τις δυνάμεις να μην κάνεις τίποτα σύμφωνα με τα ανθρώπινα συμφέροντα και πρόσεχε την εχθρότητα με έναν από τους αδελφούς σου, για να μην απομακρυνθείς από τον Θεό σου. Προσπαθήστε επίσης να κρατήσετε το μυαλό σας αδιάσπαστο, το οποίο ακούει ολόψυχα τις εσωτερικές σκέψεις. Όταν, όντας στην εκκλησία, σκοπεύετε να μεταλάβετε τα Άγια Μυστήρια του Χριστού, μην την εγκαταλείψετε μέχρι να λάβετε τέλεια ειρήνη. Έχοντας σταθεί σε ένα μέρος, μην υποχωρήσετε από εκεί μέχρι τις ίδιες τις διακοπές. Σκέψου μέσα σου ότι είσαι στον παράδεισο και με τους αγίους αγγέλους περιμένεις τον Θεό, έχοντας να Τον δεχτείς στην καρδιά σου. προετοιμαστείτε γι’ αυτό με φόβο και τρόμο, για να μην γίνετε άξιος μέτοχος των αγίων δυνάμεων.

Έχοντας οπλίσει τόσο καλά τον αδελφό του και δίνοντας στον Κύριο και στο Πνεύμα τη χάρη Του, ο γέροντας τον άφησε να φύγει.

            14) Πριν από αυτό, ο αδελφός που έμενε μαζί του είπε επίσης τα εξής. Καθισμένος δίπλα του μια μέρα, τον ρώτησα αν είχε δελεαστεί από δαιμονική συκοφαντία όσο ζούσε στην έρημο. Είπε: Συγγνώμη, αδερφέ, αν ο Θεός επιτρέψει να σου έρθουν πειρασμοί από τον διάβολο, στους οποίους υπήκα, τότε δεν νομίζω ότι θα μπορέσεις να αντέξεις την πίκρα τους. Είμαι εβδομήντα χρονών, ή με επίδομα, έχω υποστεί πολλούς πειρασμούς, ζώντας σε διάφορες ερήμους σε τέλεια σιωπή. ό,τι έζησα και άντεξα από αυτούς τους δαίμονες, δεν είναι χρήσιμο να πω για την πίκρα του σε όσους δεν έχουν ακόμη δελεαστεί από την αφωνία. Σε τέτοιους πειρασμούς έκανα πάντα το εξής: εναποθέτησα όλη μου την ελπίδα στον Θεό, στον οποίο έδινα και όρκους απάρνησης και σύντομα με έσωσε από κάθε ανάγκη. Γιατί, αδερφέ, τώρα δεν σκέφτομαι τον εαυτό μου πια. αλλά γνωρίζοντας ότι νοιάζεται για μένα, αντέχω πολύ εύκολα τους πειρασμούς που με έρχονται. Και μόνο που Του φέρνω από τον εαυτό μου, για να μπορώ να προσεύχομαι αδιάκοπα. Σε αυτό βοηθάει πολύ και η ελπίδα, ότι όσο πιο μεγάλες επιτίθενται οι θλίψεις και οι στενοχώριες, τόσο μεγαλύτεροι ετοιμάζουν στέφανα για τον ασθενή: γιατί στον δίκαιο Κριτή, αυτοί και οι άλλοι ισορροπούν αμοιβαία. Γνωρίζοντας αυτό, αδελφέ, μην υποκύψεις στη δειλία. Μπήκες στη μέση του αγώνα για να πολεμήσεις, και πολεμάς, εμπνευσμένος από το γεγονός ότι αυτοί που πολεμούν υπέρ μας ενάντια στον εχθρό του Θεού είναι πάρα πολλές, περισσότερες εχθρικές ορδές. Και πώς θα ήταν δυνατόν να τολμήσουμε να εναντιωθούμε σε έναν τόσο τρομερό αντίπαλο του είδους μας, αν η κρατική δεξιά του Θεού του Λόγου δεν μας αγκάλιαζε, δεν μας κάλυπτε και δεν μας κάλυπτε; Πώς θα άντεχε ένας άνθρωπος τη συκοφαντία του; Γιατί όπως λέει ο Ιώβ,ποιος θα ανακαλύψει αυτόν που το φοράει; Ποιος θα έρθει στην καταστροφή των Περσών; Από το στόμα του βγαίνουν σαν αναμμένα κεριά, και θα υπάρχουν σαν σπίθες φωτιάς. Από τα ρουθούνια του βγαίνει ο καπνός ενός κάρβουνου που καίει στη φωτιά. Η ψυχή του είναι σαν κάρβουνο και σαν φλόγα βγαίνει από το στόμα του. Η δύναμη εγκαθίσταται στο λαιμό του, ο χαμός κυλά μπροστά του. Η καρδιά του είναι σκληρή σαν πέτρα, στέκει ακίνητη σαν αμόνι. Ανάβει την άβυσσο σαν χάλκινο καμίνι, φαντάζεται τη θάλασσα σαν γαλήνιο καζάνι και το τάρταρο της αβύσσου, σαν αιχμάλωτο. Ο ίδιος ο βασιλιάς βλέπει τα πάντα ψηλά πάνω από όλα στα νερά. Σε αυτόν έχουμε κατάρα, αδερφέ! Έτσι και πόσο απεικόνιζε ο λόγος αυτού του τυράννου! Παρ’ όλα αυτά, η νίκη εναντίον του είναι βολική για εκείνους που, όπως θα έπρεπε, περνούν μια μοναχική ζωή, λόγω της απουσίας οτιδήποτε στον εαυτό τους που του ανήκει, λόγω της απάρνησης τους από τον κόσμο. λόγω των υψηλών τους αρετών, και επειδή έχουμε έναν που μας κατακτά. Γιατί ποιος, πες μου, πλησιάζοντας τον Κύριο και λαμβάνοντας τον φόβο Του στο μυαλό, δεν ενσαρκώθηκε στη φύση και δεν φωτίστηκε με θεϊκούς νόμους και πράξεις, δεν έκανε την ψυχή του φωτεινή και ικανή να λάμπει με θεϊκή κατανόηση και σκέψεις; Ποτέ όμως δεν της επιτρέπει να είναι αγία, έχοντας μέσα του τον Θεό, που διεγείρει το μυαλό να λαχταρά αχόρταγα το φως. Και η ψυχή επηρεάζεται συνεχώς έτσι, το πνεύμα δεν αφήνει τον εαυτό του να επιδίδεται στα πάθη. αλλά σαν βασιλιάς που αναπνέοντας τρομερό θυμό και αρμονία τους κόβει αλύπητα. Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν γυρίζει ποτέ πίσω, αλλά με την άσκηση (αρετή) με την επίδραση των χεριών στον ουρανό και την ευφυή προσευχή κερδίζει τον αγώνα.

            15) Ο αδελφός είπε επίσης ότι, μεταξύ άλλων αρετών, ο αββάς Φιλήμων είχε τα εξής: δεν άντεχε να ακούσει μια κενή λέξη, και αν κάποιος, έχοντας ξεχάσει, έλεγε κάτι που δεν αφορούσε την ωφέλεια της ψυχής, τότε δεν ανταποκρινόταν καθόλου σε αυτό. Επίσης, όταν πήγαινα σε καμία δουλειά, δεν ρωτούσε: γιατί πήγαινα; Και όταν γύρισε, δεν είπε: πού ήσουν; ή τι και πώς έκανε; Έτσι μια μέρα έπλευσα στην Αλεξάνδρεια για μια αναγκαία ανάγκη και από εκεί πήγα στο Τσάργκοροντ για ένα εκκλησιαστικό θέμα, χωρίς να το μάθει ο δούλος του Θεού. Ύστερα, αφού έμεινε εκεί για λίγο, επισκεπτόμενος τους εκεί ευλαβείς αδελφούς, επέστρεψε τελικά στο ασκητήριό του. Βλέποντάς με, ο γέρος χάρηκε, και με τον συνηθισμένο χαιρετισμό, δημιουργώντας μια προσευχή, κάθισε. αλλά δεν με ρώτησε για τίποτα απολύτως, αλλά ήταν απασχολημένος με τη συνήθη έξυπνη δουλειά του.

16) Κάποτε, θέλοντας να τον δοκιμάσω, δεν του έδωσα ψωμί να φάει για αρκετές μέρες. Δεν ζήτησε ψωμί και δεν είπε τίποτα γι’ αυτό. Έπειτα, κάνοντας μια υπόκλιση, τον ρώτησα: κάνε έρωτα, πατέρα, και πες μου αν δεν σε πίκρανε που δεν σου έφερα φαγητό ως συνήθως. Είπε: συγγνώμη αδερφέ! Αν δεν μου δώσεις ψωμί να φάω για είκοσι μέρες, δεν θα σου το ζητήσω. για όσο υποφέρω με την ψυχή μου, υποφέρω και με το σώμα μου. Ήταν λοιπόν απασχολημένος με το να στοχάζεται το αληθινό καλό.

17) Είπε: από τότε που ήρθα στο ερημητήριο, δεν άφησα τις σκέψεις μου να ξεπεράσουν τους τοίχους του κελιού. αλλά δεν δέχτηκα καμία άλλη σκέψη στο μυαλό μου, εκτός από το φόβο του Θεού και τις κρίσεις της μελλοντικής εποχής, έχοντας κατά νου την κρίση που απειλεί τους αμαρτωλούς και τη φωτιά του αιώνιου και αδιαπέραστου σκότους, και πώς ζουν οι ψυχές των αμαρτωλών και των δικαίων, και τι καλά πράγματα είναι προετοιμασμένα για τους δικαίους και πώς ο καθένας λαμβάνει την ανταμοιβή του για την υποψία και την πλήρη αγάπη. σιωπή, το άλλο για ακραία υπακοή, αυτό για ταξίδι. Όλα αυτά τα περιέχω στη σκέψη, δεν αφήνω άλλη σκέψη να δράσει μέσα μου και δεν μπορώ πια να είμαι με ανθρώπους ή να απασχολώ το μυαλό μου με αυτούς, για να μην απομακρυνθώ από θεϊκές σκέψεις.

            18) Σε αυτό πρόσθεσε επίσης μια ιστορία για κάποιον ερημίτη, λέγοντας ότι είχε ήδη επιτύχει την απάθεια και έπαιρνε ψωμί για φαγητό από το χέρι ενός αγγέλου, αλλά λόγω τεμπελιάς (εξασθένησης της προσοχής) είχε χάσει μια τέτοια τιμή. Γιατί όταν η ψυχή χαλαρώνει την αποσπασμένη και τεταμένη προσοχή του νου, τότε η νύχτα καταλαμβάνει αυτήν την ψυχή. Όπου ο Θεός δεν λάμπει, εκεί όλα ξεχύνονται, όπως στο σκοτάδι. και τότε η ψυχή δεν μπορεί να κοιτάξει στον μοναδικό Θεό και να τρέμει στα λόγια του.Ο Θεός πλησιάζει το Αζ, λέει ο Κύριος, καιόχι ο Θεός από μακριά. Ή μήπως κάποιος κρύβεται κρυφά, και δεν θα τον δω; Δεν γεμίζω τον ουρανό και τη γη με τροφή;. Και για πολλά άλλα, παρόμοια με τα θύματα, θυμήθηκε. Έφερε και την πτώση του Σολομώντα, που, λέει, απέκτησε τέτοια σοφία και έτσι, όντας ένδοξος σε όλους, γιατί σαν την ημέρα που ξημερώνει, φώτισε τους πάντες με τη λάμψη της σοφίας, για μια μικρή χάρη έχασε τέτοια δόξα. Επομένως, είναι τρομερό να επιδίδεται στην τεμπελιά. αλλά πρέπει να προσευχόμαστε ακατάπαυστα, για να μη μας χωρίσει κάποια άλλη σκέψη από τον Θεό και αντί για Εκείνον, να μη μας έρθει κάτι άλλο στο μυαλό. Μόνο μια καθαρή καρδιά, έχοντας γίνει η υποδοχή του Αγίου Πνεύματος, βλέπει καθαρά μέσα της, σαν σε καθρέφτη, τον ίδιο τον Θεό όλων.

19) Ακούγοντας αυτό, λέει ο μοναχός που ζούσε με τον αββά Φιλήμων, και κοιτάζοντας τις υποθέσεις του, κατάλαβα ότι τα σωματικά πάθη είχαν πάψει τελείως να ενεργούν μέσα του και ότι ήταν επιμελής λάτρης κάθε τελειότητας, ώστε έβλεπε πάντα τον εαυτό του να μεταμορφώνεται από το θείο Πνεύμα και από δόξα σε δόξα σε δόξα. σε αυτούς που καταλαβαίνουν και ζυγίζονται (ή κρατούν τον εαυτό τους ισορροπημένο, όπως στη ζυγαριά) και εργάζονται με κάθε τρόπο ώστε οτιδήποτε έρθει να μην ταράξει την καθαρότητα του μυαλού του και κάποιο κακό να μην τον επηρεάσει κρυφά. Βλέποντας, λέει, αυτό και τη ζήλια για έναν τέτοιο τρόπο ζωής ενθουσιασμένη, του απευθύνθηκα προσεκτικά με μια παράκληση, λέγοντας: πώς θα μπορούσα να αποκτήσω αγνότητα πνεύματος όπως εσύ; Έλεγε: Πήγαινε να δουλέψεις, γιατί αυτό θέλει δουλειά και καρδιοπάθεια. Πνευματικά οφέλη, άξια επιμελούς αναζήτησης και εργασίας, δεν θα μας έρθουν αν ξαπλώσουμε στα κρεβάτια και κοιμηθούμε. Και τα επίγεια αγαθά δεν έρχονται εύκολα σε κανέναν. Για όσους θέλουν να επιτύχουν, πρέπει πρώτα απ’ όλα να εγκαταλείψουν τις επιθυμίες τους και να αποκτήσουν αδιάκοπο κλάμα και δυστυχία, μην ακούς τις αμαρτίες των άλλων, και μόνο τις δικές μου, και μόνο γι’ αυτούς κλαίω μέρα νύχτα, χωρίς να έχω μάταιη φιλία με κανέναν από τους ανθρώπους. αναποτελεσματικά (δεν υπόκεινται σε) αυτά τα πάθη. Επιπλέον, αυτός που απαρνήθηκε τον κόσμο και ενώθηκε με τον Χριστό, και στη σιωπή εκείνος που αγαπά τον Θεό, διατηρεί την εικόνα Του και πλουτίζεται από την ομοίωση Του. γιατί άνωθεν λαμβάνει την ελεημοσύνη του Πνεύματος και είναι ο οίκος του Θεού, όχι δαιμόνων, και παρουσιάζει δίκαιες πράξεις στον Θεό.

            στον οποίο, στην αρχή της απάρνησης, δεν κατοικεί στην καρδιά κλάμα, ούτε πνευματικά δάκρυα, ούτε μνήμη ατέλειωτων βασανιστηρίων, ούτε αληθινή σιωπή, ούτε ακατάπαυστη προσευχή, ούτε ψαλμοί και διδασκαλία στις θείες Γραφές, στον οποίο αυτό δεν έχει μετατραπεί σε δεξιότητα, ώστε, λόγω του φόβου του Θεού, οφείλεται ο φόβος του Θεού. Δεν βασιλεύει στην ψυχή του: εξακολουθεί να στηρίζεται στην κοινωνία με τον κόσμο και δεν μπορεί να έχει καθαρό μυαλό στην προσευχή. γιατί μόνο η ευσέβεια και ο φόβος του Θεού καθαρίζουν την ψυχή από τα πάθη και, ελευθερώνοντας το νου, την εισάγουν στη φυσική του ενατένιση και της επιτρέπουν να αγγίξει τη θεολογία, την οποία αντιλαμβάνεται κατ’ εικόνα της ευδαιμονίας (μακάριοι οι καθαροί στην καρδιά, που όσοι βλέπουν τον Θεό), είναι για όσους την αρέσει, ακόμα (πνευματική σύσταση).

Με όλες μας τις δυνάμεις λοιπόν φροντίζουμε για πρακτικές πράξεις (αρετές και κατορθώματα), με τις οποίες αναγόμαστε στην ευσέβεια, που είναι η νοητή αγνότητα, καρπός της οποίας είναι η θεολογική ενατένιση, φυσική (του νου). Διότι δράση είναι η ανάβαση στον στοχασμό, όπως (λέει) ένας οξυδερκής και θεολογικός νους (Γρηγόριος ο Θεολόγος). Γιατί, αν μισούμε το γεγονός ότι το κάνουμε αυτό, τότε θα είμαστε ξένοι σε όλη τη σοφία. Γιατί ακόμα κι αν κάποιος φτάσει στην κορυφή της αρετής, το μόνο που χρειάζεται είναι η εργασία του ασκητισμού, που τιθασεύει τις άχρηστες επιθυμίες του σώματος και τον αυστηρό έλεγχο των σκέψεων. Και με αυτόν τον τρόπο δύσκολα μπορούμε να κερδίσουμε την εγκατοίκηση του Χριστού. Γιατί όσο περισσότερο αυξάνεται η δικαιοσύνη μας, τόσο αυξάνεται η πνευματική μας ωριμότητα. και τέλος, όταν ο νους έχει φτάσει στην τελειότητα, συνδέεται πλήρως με τον Θεό, και λάμπει με θείο φως – και του αποκαλύπτονται απερίγραπτα μυστήρια. Τότε θα μάθει πραγματικά πού είναι η σοφία, πού είναι η δύναμη, πού είναι η νοημοσύνη για να γνωρίζεις τα πάντα, πού είναι η μακροζωία και η ζωή, πού είναι το φως των ματιών και το φως. Γιατί ενώ είναι απασχολημένος με τα πάθη, δεν έχει ακόμη την ευκαιρία να τα απολαύσει. Έτσι οι αρετές και οι κακίες κάνουν το μυαλό τυφλό. αυτά για να μη βλέπεις αρετές και αυτά για να μη βλέπεις κακίες. Όταν όμως αντιληφθεί την ειρήνη από τις προσβολές, και μπορεί να αποκτήσει πνευματικά χαρίσματα, τότε, ενεργώντας συνεχώς με χάρη, το όλο γίνεται φωτεινό, και γίνεται αχώριστο από τον στοχασμό των πνευματικών πραγμάτων. Ένα τέτοιο άτομο δεν είναι προσκολλημένο σε τίποτα εδώ, αλλά ήρθε από το θάνατο στο στομάχι.

            Όποιος δέχεται μια άξια μίμηση ζωής και έχει ζήλο να πλησιάσει τον Θεό, πρέπει να έχει άσπιλη καρδιά και καθαρό στόμα, ώστε ο λόγος, βγαίνοντας από καθαρά χείλη αγνών, να ψάλλει επάξια τον Θεό, γιατί η ψυχή που έχει προσκολληθεί στον Θεό βρίσκεται σε διαρκή συνομιλία μαζί Του. Ας θελήσουμε, αδέρφια, να φτάσουμε σε τέτοιο ύψος αρετής και να πάψουμε να σέρνουμε στη γη, προσκολλημένοι στα πάθη. Εκείνος που αγωνίζεται και έχει πλησιάσει τον Θεό, μετέχει από το άγιο φως του και χτυπιέται με αγάπη γι’ Αυτόν, απολαμβάνει την ευγενική και ακατανόητη πνευματική χαρά του Κυρίου, όπως λέει ο θείος ψαλμός:ευχαρίστησε στον Κύριο, και θα συγχωρήσει την καρδιά σου· και θα βγάλει τη δικαιοσύνη σου ως φως. Και τι είδους αγάπη είναι τόσο δυνατή και ασταμάτητη όσο αυτή που ρέει από τον Θεό σε μια ψυχή που έχει καθαριστεί από κάθε κακό; Μια τέτοια ψυχή από την αληθινή διάθεση της καρδιάς, λέει:χτυπημένος από αγάπη az. Ανείπωτα και ανείπωτα μεγαλεία θεϊκής ομορφιάς! Δεν μπορώ να απεικονίσω τη λέξη τους, ούτε να ακούσω να περιλάβω! Είτε δείχνεις τη φωτεινότητα της ημέρας είτε τη λάμψη του φεγγαριού είτε το φως του ήλιου, όλα αυτά είναι ασήμαντα σε σύγκριση με τη δόξα του και πιο πενιχρά μπροστά στο αληθινό φως από τη βαθιά νύχτα ή τη ζοφερή ομίχλη πριν από το καθαρό μεσημέρι. Αυτό μας είπε ο Βασίλ, που είναι περίεργος μεταξύ των δασκάλων, αφού το έμαθε από πείρα και το έμαθε.

20. Αυτά και άλλα είπε ο αδελφός που ζούσε με τον Αββά. Ποιος όμως δεν θα εκπλαγεί από τα παρακάτω ως απόδειξη της μεγάλης ταπεινοφροσύνης του; Έχοντας τιμηθεί με το πρεσβυτέριο προ πολλού και έχοντας τόσο ειλικρινά αγγίξει τα ουράνια και με τη ζωή και το μυαλό, απέφευγε τα θεία μυστήρια με κάθε δυνατό τρόπο, ως βάρος, ώστε στα πολλά χρόνια της ασκήσεώς του, πολύ σπάνια δέχτηκε να παραλάβει το ιερό γεύμα (για μυστήρια). Δεν μετέλαβε όμως τα θεία Μυστήρια, παρά την τόσο διαρκώς επικίνδυνη ζωή, όταν έτυχε να επικοινωνήσει και να συνομιλήσει με τους ανθρώπους, αν και ταυτόχρονα δεν τους είπε τίποτα επίγειο, αλλά κάτι χρήσιμο για όσους ζητούσαν συνομιλία μαζί του. Και όταν σκόπευε να μετέχει στα θεία Μυστήρια, πριν από αυτό βασάνιζε τον Θεό για πολύ καιρό, κατευνάζοντάς Τον με προσευχές, ψαλμούς και εξομολογήσεις. Τρόμαξε με τη φωνή του ιερέα, που εκφωνεί λέγοντας:διακοπές σε αγίους. Γιατί αυτή την ώρα, είπε, ολόκληρη η εκκλησία είναι γεμάτη από αγίους αγγέλους, και ο ίδιος ο Βασιλιάς των Δυνάμεων ιερουργεί κρυφά, και μετατρέπει το ψωμί και το κρασί σε σώμα και αίμα Του, μέσω της Αγίας Κοινωνίας, κατοικεί στις καρδιές μας. Γιατί, πρόσθεσε, μας ανήκει μόνο άνευ όρων και καθαρά, και σαν έξω από το σώμα, χωρίς καμία αμφιβολία ή δισταγμό, να τολμήσουμε να λάβουμε τη θεία κοινωνία των αγνότατων Μυστηρίων του Χριστού, για να γίνουμε μέτοχοι της φώτισης που προήλθε από αυτά. Πολλοί από τους αγίους πατέρες είδαν άγιους αγγέλους που τους φύλαγαν (από οτιδήποτε του είδους): – γιατί οι ίδιοι συμπεριφέρονταν σε βαθιά σιωπή, μη μιλώντας σε κανέναν.

            21) Και αυτό (εκείνος ο αδελφός) είπε επίσης, ότι όταν ο γέροντας χρειαζόταν να πουλήσει ο ίδιος τα χειροποίητά του, για να μην υπάρχουν ψέματα, ούτε κουτσομπολιά, ούτε μια επιπλέον λέξη, ή κάποιο άλλο είδος αμαρτίας, για να μιλήσει και να κάνει εμπόριο, στεκόταν παριστάνοντας τον ανόητο. και ο καθένας που ήθελε να αγοράσει το εργόχειρό του του το έπαιρνε και του το έδινε για αυτό που ήθελε. Δούλευε μικρά καλάθια. και αυτός ο πάνσοφος το δέχτηκε με ευχαριστίες, χωρίς να πει τίποτα.

Σύνταξη πατρικών μαθημάτων

Τέλος, προσφέρουμε μια συλλογή από μαθήματα γονικής μέριμνας που διδάσκονται σε αυτό το βιβλίο.

Αυτό μας υπέδειξαν οι πατέρες ως τρόπο διεξαγωγής της προσευχής και τις προϋποθέσεις επιτυχίας σε αυτήν:

      Μέρος, δηλαδή επανειλημμένη επανάληψη της προσευχής του Ιησού.

      Προσοχή, ή η βύθιση του νου στον Ιησού Χριστό με την απομάκρυνση άλλων σκέψεων.

      Αλλαγήλέξεις προσευχής, δηλαδή, η προφορά της προσευχής του Ιησού άλλοτε είναι πλήρης, άλλοτε συντομευμένη.

      Προσωρικότητα, δηλαδή να προσευχηθεί, μετά να διαβάσει ψαλμούς, μετά να καθίσει, μετά να σταθεί με απλωμένα τα χέρια, μετά πάλι η προσευχή του Ιησού και το απογευματινό διάβασμα των γονέων.

      Περπατώντας ενώπιον του Θεού, δηλαδή να νιώθεις πάντα την παρουσία του Θεού και να θυμάσαι τον Θεό σε κάθε πράξη.

      Απόρριψη του κόσμου, στην αναφορά του θανάτου και της ηδονής της προσευχής.

      Η αδιάκοπη κλήση του ονόματος του Ιησού Χριστούσε κάθε περίπτωση και ώρα, αν μόνος, τότε φωναχτά, και μπροστά σε ανθρώπους μόνο με το μυαλό.

      Αποκοιμιέμαιστην κερκίδα με την προσευχή του Ιησού.

      Εξωτερική προσευχήγια την εσωτερική προσευχή.

Επομένως, η ψυχή που θέλει να αποκτήσει εσωτερική προσευχή και διψά για συνεχή σύνδεση και την πιο γλυκιά επικοινωνία με τον Ιησού Χριστό, έλα, ζυγίσου και ακολούθησε τις οδηγίες των Αγίων γονέων ως εξής:

1) Καθίστε ή καλύτερα σταθείτε σε μια σκοτεινή και σιωπηλή γωνία σε στάση προσευχής.

2) Πριν ξεκινήσετε, κάντε μερικούς φιόγκους και μην διασκορπίσετε τα μέλη.

3) Βρείτε στη φαντασία σας τη θέση της καρδιάς κάτω από την αριστερή θηλή και στρέψτε την προσοχή σας εκεί.

4) Σήκωσε το μυαλό σου από το κεφάλι στην καρδιά σου και πες: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», ήσυχα, με τα χείλη σου, ή με ένα μυαλό, όπως θα σε βολέψει, μίλα αργά με ευλαβικό φόβο.

            5) Αυτή τη στιγμή, προσπάθησε όσο μπορείς να κρατήσεις την προσοχή σου και μην λαμβάνεις υπόψη σου καμία σκέψη, ούτε κακή ούτε καλή.

6) Έχετε ήρεμη υπομονή με το να στέκεστε για πολλή ώρα ξεχνώντας τα πάντα.

7) Διατηρήστε μέτρο και υποκλίνεστε, κάντε ανάλογα με τη δύναμη

8) Μείνετε σιωπηλοί.

9) Μετά το δείπνο, διαβάστε λίγο λίγο το Ευαγγέλιο και όσοι πατέρες σκέφτονται την εσωτερική εργασία και την προσευχή.

10) Κοιμηθείτε για 5 ή 6 ώρες την ημέρα.

11) Μερικές φορές, με μια εξωτερική προσευχή, ζητάς εσωτερικές ενέργειες.

            12) Μην αγγίζετε χειροτεχνίες που σκορπίζουν.

13) Πιο συχνά πιστεύετε τα πειράματά σας από οδηγίες γονέα.

            ” Αρχοντας! δώσε καλοσύνη στη δύναμή μου“, αναφώνησε κάποτε ο Άγιος Προφήτης Δαυίδ. Αναφώνησε, επίσης, ψυχή μου: Κύριε, φέρε στην προσοχή τη σταθερή αποφασιστικότητα της στοργής μου! Γιατί από Σένα υπάρχει και τι να θέλω και τι να ενεργήσω· ας με τη βοήθεια και τη βοήθειά Σου, έχοντας καθαρίσει το μυαλό και την καρδιά μου με τη βοήθεια της προσοχής, θα τους προετοιμάσω για την κατοικία του Τριαδικού Σου!

The Fifth Date: A Traveler’s Tale

Είχε ήδη περάσει ένας χρόνος από την τελευταία συνάντηση με τον ταξιδιώτη, όταν επιτέλους ένα απαλό χτύπημα στην πόρτα και μια προσευχητική φωνή ανήγγειλε την άφιξη αυτού του ευλογημένου συντρόφου προς την εγκάρδια ικανοποίηση που τον συνάντησε.

– Έλα, αγαπητέ αδερφέ! Ας ευχαριστήσουμε μαζί τον Θεό που ευλόγησε το ταξίδι και την επιστροφή σας!

            – Δόξα και ευχαριστίες στον Παντοδύναμο Πατέρα της γενναιοδωρίας για όλα όσα δεν του αρέσουν κατά τη γνώμη Του, – πάντα χρήσιμο για εμάς, ταξιδιώτες και νεοφερμένους στην “ξένη γη“! Εδώ είμαι, αμαρτωλός, που σε αποχωρίστηκε πέρυσι, πάλι, με τη χάρη του Θεού, θα ήθελα να δω και να ακούσω τον θερμό χαιρετισμό σου. Και, φυσικά, περιμένετε από μένα μια λεπτομερή ιστορία για την ιερή πόλη του Θεού – την Ιερουσαλήμ, όπου σύρθηκε η ψυχή μου και εξαπλώθηκε η αναμφισβήτητη πρόθεσή μου. αλλά αυτό που θέλουμε δεν εκπληρώνεται πάντα. Αυτό συνέβη και σε μένα, και δεν αποτελεί έκπληξη, γιατί θα έπρεπε εγώ, ένας φτωχός αμαρτωλός, να τιμήσω να πατήσω το πόδι μου σε εκείνη την αγιασμένη γη, στην οποία αποτυπώθηκαν τα θεϊκά πόδια του Κυρίου Ιησού Χριστού;

Εσύ, πατέρα, θυμήσου ότι έφυγα από εδώ πέρυσι με έναν φίλο, έναν κουφό ηλικιωμένο, με ένα γράμμα από έναν έμπορο του Ιρκούτσκ στον γιο του στην Οδησσό να με στείλει στην Ιερουσαλήμ. Έτσι φτάσαμε με ασφάλεια στην Οδησσό σε λίγη ώρα. Ο φίλος μου προσέλαβε αμέσως μια θέση σε ένα πλοίο για την Κωνσταντινούπολη και ξεκίνησε, ενώ εγώ, μένοντας πίσω, πήγα να ψάξω για ένα γράμμα από τον γιο ενός εμπόρου του Ιρκούτσκ. Έχοντας βρει σύντομα το διαμέρισμά του, προς μεγάλη μου έκπληξη και λύπη, δεν βρήκα ζωντανό αυτόν τον ευεργέτη μου: είχαν ήδη περάσει τρεις εβδομάδες από τότε που πέθανε μετά από σύντομη ασθένεια και τον έθαψαν. Αν και αυτό με στενοχώρησε πολύ, εμπιστεύτηκα το θέλημα του Θεού. Όλοι στην οικογένεια είχαν προβλήματα, η χήρα του νεκρού, που έμεινε με τρία μικρά παιδιά, ήταν τόσο λυπημένη που έκλαιγε ασταμάτητα, έπεφτε πολλές φορές την ημέρα και υπέφερε· φαινόταν ότι και αυτή δεν θα είχε πολύ να ζήσει από τόσο βαθιά θλίψη. Ωστόσο, με δέχτηκε ευγενικά. Μη έχοντας την ευκαιρία, λόγω των συνθηκών τους, να στείλουν στην Ιερουσαλήμ, με άφησε να μείνω μαζί της για μια-δυο βδομάδες, μέχρι ο πατέρας του νεκρού, σύμφωνα με την υπόσχεσή του, να έρθει εδώ στην Οδησσό για να διαχειριστεί, να λογοδοτήσει και να κανονίσει τις εμπορικές υποθέσεις της ορφανής οικογένειας. Έτσι έμεινα.

Ζω μια βδομάδα, ένα μήνα κι άλλο: αλλά αντί να έρθει, ο έμπορος έστειλε ένα γράμμα στο οποίο τους ενημερώνει ότι δεν μπορεί να τους έρθει λόγω των συνθηκών του και τον συμβουλεύει να κάνει λογαριασμό με τους αγγελιοφόρους και να πάνε όλοι αμέσως κοντά του στο Ιρκούτσκ. Άρχισαν συναντήσεις και μπελάδες και καθώς παρατήρησα ότι δεν ενδιαφέρονται πια για μένα, αφού τους ευχαρίστησα για την υπέροχη υποδοχή τους και τους αποχαιρέτησα, πήγα να ταξιδέψω ξανά στη Ρωσία…

Σκέφτηκα, σκέφτηκα: πού να πάω τώρα; Και, τέλος, βασίστηκα στη σκέψη ότι πρώτα από όλα θα πήγαινα στο Κίεβο, όπου δεν είχα πάει πολλά χρόνια. Έφυγε λοιπόν…

Φυσικά, αν και αρχικά θρήμησα που δεν εκπληρώθηκε η επιθυμία μου να βρίσκομαι στην Ιερουσαλήμ, δεν ήταν χωρίς πρόνοια του Θεού, – σκέφτηκα, – και ηρέμησα με την ελπίδα ότι ο φιλάνθρωπος Κύριος θα δεχτεί την πρόθεση ως πράξη και δεν θα αφήσει χωρίς ίχνος την άθλια πορεία μου.

            Έγινε έτσι, γιατί γνώρισα τέτοιους που μου αποκάλυψαν πολλά άγνωστα σε μένα, και φώτισαν τη σκοτεινή μου ψυχή για σωτηρία… Αν δεν είχα κατευθυνθεί σε αυτό το δρόμο από ανάγκη, δεν θα είχα συναντήσει αυτούς τους πνευματικούς ευεργέτες μου.

Έτσι, κατά τη διάρκεια της ημέρας πήγαινα με μια προσευχή και το βράδυ, κάνοντας στάση για τη νύχτα, διάβασα το “Dobrotolyubstvo” μου για να ενισχύσω και να διεγείρω την ψυχή μου στον αγώνα ενάντια στους αόρατους εχθρούς της σωτηρίας.

Τελικά, έχοντας φύγει από την Οδησσό περίπου 70 βερστ, συνάντησα ένα υπέροχο γεγονός: ένα μεγάλο βαγόνι με εμπορεύματα οδηγούσε – 30 βερστ, και τα πρόλαβα. Ένας ηγετικός αρματιστής, σαν σύμβουλος, περπατούσε με το άλογό του, ενώ οι άλλοι, μαζεμένοι σε ένα σωρό, περπατούσαν σε απόσταση. Ήταν απαραίτητο να περάσουμε μια λιμνούλα που ρέει μέσα στην οποία ο σπασμένος ανοιξιάτικος πάγος στροβιλιζόταν και επέπλεε με το νερό σε κύκλο με έναν τρομερό θόρυβο. Ξαφνικά, ο κορυφαίος νεαρός οδηγός σταμάτησε το άλογό του και ολόκληρο το τρένο έπρεπε να σταματήσει πίσω του. Όλοι οι οδηγοί έτρεξαν κοντά του και είδαν ότι γδύνονταν. Τον ρώτησαν γιατί γδύνεται. Και πήραν την απάντηση ότι ήθελε πολύ να κολυμπήσει στη λίμνη. Έκπληκτοι οι οδηγοί – κάποιοι άρχισαν να του γελούν, κάποιοι τον επέπληξαν αποκαλώντας τον τρελό και ο μεγαλύτερος αδερφός του οδηγού, που γδύνονταν, άρχισε να τον εμποδίζει και να τον σπρώχνει να οδηγήσει. Υπερασπίστηκε τον εαυτό του και δεν ήθελε να υπακούσει. Σαν αστείο, μερικοί από τους νεαρούς οδηγούς άρχισαν να αντλούν νερό από τη λίμνη με κουβάδες που χρησιμοποιούνταν για το πότισμα των αλόγων και να το πιτσιλίζουν στον άνθρωπο που ήθελε να κάνει μπάνιο – άλλοι στο κεφάλι του, άλλοι στο γιακά του, λέγοντας: «Εδώ σε αγοράζουμε». Μόλις το νερό άγγιξε το σώμα του, φώναξε: «Αχ, τι καλά!» και κάθισε στο έδαφος, ήταν ακόμα πιτσιλισμένος. τότε σύντομα ξάπλωσε και πέθανε ειρηνικά. Όλοι φοβήθηκαν, δεν καταλάβαιναν γιατί συνέβη αυτό. Οι μεγάλοι φρόντισαν και μίλησαν για το ότι έπρεπε να ανακοινωθεί στο δικαστήριο, ενώ άλλοι συμφώνησαν ότι τέτοιος θάνατος γράφτηκε στην οικογένειά του.

Αφού έμεινα μια ώρα δίπλα τους, συνέχισα. Έχοντας κάνει πέντε βερστές, είδα ένα χωριό στον κεντρικό δρόμο και, μπαίνοντας μέσα σε αυτό, συνάντησα τον παππού του ιερέα να περπατά στο δρόμο. Μπήκα στον πειρασμό να του πω για το ορατό γεγονός και να τον ακούσω για αυτό το σκεπτικό. Ο ιερέας με πήγε κοντά του και εγώ, αφού του είπα αυτό που είδα, του ζήτησα να μου εξηγήσει τον λόγο που συνέβη αυτό το γεγονός…

            – Δεν ξέρω πώς να σου πω τίποτα γι’ αυτό, αγαπητέ αδερφέ, εκτός από το ότι υπάρχουν πολλά υπέροχα και ακατανόητα πράγματα στη φύση. Αυτό, νομίζω, το κανονίζει ο Θεός για να δείξει στον άνθρωπο πιο ξεκάθαρα τον κανόνα και την πρόνοια του Θεού για τη φύση σε αφύσικες και άμεσες αλλαγές των νόμων της σε γνωστές περιπτώσεις… Και εγώ κάποτε έπρεπε να παρακολουθήσω ένα παρόμοιο γεγονός: όχι μακριά από το χωριό μας υπάρχει μια πολύ βαθιά απόκρημνη χαράδρα, αν και όχι πολύ μεγαλύτερη; είναι ακόμη τρομακτικό να κοιτάξεις τον σκοτεινό βυθό του. Για τους πεζούς, υπάρχει μια αξιοπρεπή γέφυρα από πάνω. Ένας χωρικός του τμήματός μου, οικογενειάρχης και με καλή συμπεριφορά, ένιωσε ξαφνικά μια ακαταμάχητη επιθυμία να πεταχτεί από εκείνη τη γέφυρα σε εκείνο το βαθύ χαντάκι. Για μια ολόκληρη εβδομάδα πάλεψε με αυτή τη σκέψη και την επιθυμία. επιτέλους, μη μπορώντας να αντέξει άλλο αυτή την έντονη παρόρμηση, σηκώθηκε το πρωί, έφυγε βιαστικά και πήδηξε στο χαντάκι. Σύντομα, ακούγοντας ένα βογγητό, τον μετέφεραν έξω από το χαντάκι με σπασμένα πόδια. Όταν ρωτήθηκε για την αιτία της πτώσης του, απάντησε ότι, αν και τώρα ένιωθε μεγάλο πόνο, ήταν ήσυχος στην ψυχή του, ότι είχε εκπληρώσει την ακαταμάχητη παρόρμησή του, που τον είχε ενθουσιάσει τόσο πολύ όλη την εβδομάδα που ήταν έτοιμος να δώσει τη ζωή του, μόνο και μόνο για να εκπληρώσει την επιθυμία του. Νοσηλευόταν στο νοσοκομείο της πόλης για περισσότερο από ένα χρόνο. Τον επισκεπτόμουν και συχνά, βλέποντας γιατρούς κοντά του, θα ήθελα να μάθω από αυτούς για την αιτία αυτής της υπόθεσης, όπως και εσείς. Οι γιατροί μου απάντησαν ομόφωνα ότι ήταν “μανία”… Όταν ζήτησα από την επιστήμη να μου εξηγήσει τι είναι και γιατί επηρεάζει έναν άνθρωπο, δεν άκουσα τίποτα περισσότερο από αυτούς από το ότι είναι ένα μυστικό της φύσης, που δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμη από την επιστήμη… Και εγώ, από την πλευρά μου, παρατήρησα ότι αν κάποιος απευθυνόταν σε ανθρώπους με αυτό το μυστικό της φύσης, ακαταμάχητο στην “οργή” σας, δεν θα πετύχαινε τον στόχο σας. Πράγματι, στη ζωή μας υπάρχουν πολλές συναντήσεις που δεν υπόκεινται σε σαφή κατανόηση…

Όσο μιλούσαμε έτσι, σκοτείνιασε και έμεινα εδώ το βράδυ. Το πρωί, ο ιατροδικαστής έστειλε τον γραμματέα του για να του επιτραπεί να θάψει τον νεκρό στο νεκροταφείο και ότι ο γιατρός κατά την αυτοψία του σώματος δεν βρήκε σημάδια παραφροσύνης και απέδωσε τον θάνατό του σε ξαφνικό χτύπημα.

– Κοίτα, μου είπε ο παπάς, – και η ιατρική δεν μπορούσε να προσδιορίσει τους λόγους της ανεξέλεγκτης παρόρμησής του για νερό.

Έτσι, αφού αποχαιρέτησα τον ιερέα, συνέχισα.

            Αφού ταξίδεψα για αρκετές μέρες και ήμουν αρκετά κουρασμένος, ήρθα σε μια μεγάλη εμπορική πόλη που ονομαζόταν «Μπίλα Τσέρκβα». Καθώς ήταν αργά το βράδυ, άρχισα να ψάχνω μέρος για να μείνω. Στο ίδιο το παζάρι, συνάντησα έναν άνθρωπο που έμοιαζε και αυτός με ταξιδιώτη, να ρωτάει στα παγκάκια που βρισκόταν το σπίτι κάποιου απλού. Βλέποντάς με, ήρθε και είπε: “είναι προφανές ότι είσαι και ταξιδιώτης, οπότε πάμε μαζί να βρούμε έναν ντόπιο μπιφτέκι που λέγεται Yevreinov· είναι καλός χριστιανός, έχει πλούσιο πανδοχείο και του αρέσει να δέχεται ταξιδιώτες, εδώ έχω ένα σημείωμα για αυτόν” … Συμφώνησα ευτυχώς και σύντομα τον βρήκαμε. Αν και δεν βρήκαν τον ιδιοκτήτη του σπιτιού, η σύζυγός του, μια ευγενική γιαγιά, μας δέχτηκε ευγενικά και μας πήρε ένα ειδικό ειδικό φως στη σοφίτα για άνεση. Αφού κατασταλάξαμε, ξεκουραστήκαμε λίγο. ο ιδιοκτήτης ήρθε και μας κάλεσε να έχουμε δείπνο. Κατά τη διάρκεια του δείπνου, μιλήσαμε για το ποιος, πού και με κάποιο τρόπο η λέξη έφτασε στο γιατί τον λένε Yevreinov. – «Θα σου πω μια υπέροχη ιστορία για αυτό», απάντησε και άρχισε την ιστορία του. “Λοιπόν, βλέπετε, ο πατέρας μου ήταν Εβραίος, γέννημα θρέμμα της πόλης Σκλόφ, και μισούσε τους Χριστιανούς. Από τα μικρότερα χρόνια ετοιμαζόταν να γίνει ραβίνος και μελετούσε επιμελώς όλα τα εβραϊκά κουτσομπολιά για να αντικρούσει τον Χριστιανισμό. Μια μέρα έτυχε να περάσει από ένα χριστιανικό νεκροταφείο, δόντια). μπροστά του και τον επέπληξε προσβλητικά λέγοντας: «Πώς τολμάς να κοροϊδεύεις τα σάπια υπολείμματα των οστών μου; Είμαι Χριστιανός και είσαι εχθρός του Χριστού!” Αυτό το όραμα επαναλαμβανόταν πολλές φορές τη νύχτα και του στέρησε τον ύπνο και την ειρήνη. Διαβάζονταν προσευχές και ξόρκια, αλλά το όραμα όχι μόνο δεν τον άφησε, αλλά επαναλήφθηκε ακόμη πιο συχνά και προσβλητικά. Αυτό δεν ήθελε, αλλά έκανε το εξής σχόλιο: Το όραμα σταμάτησε και δεν με ενόχλησε ποτέ ξανά σε αυτό το μέρος, παντρεύτηκα τη μητέρα μου, μια καλή Χριστιανή, και έζησε μια ευσεβή ζωή σε αφθονία

μετατρέπει τα μικρά περιστατικά σε οδηγούς για μεγάλα πράγματα Ποιος θα μπορούσε να προβλέψει ότι η κακία ενός Εβραίου πάνω σε ένα νεκρό κόκαλο θα τον εξυπηρετήσει στην αληθινή γνώση του Ιησού Χριστού και θα είναι οδηγός για μια ευσεβή ζωή.

            Μετά το δείπνο, ευχαριστώντας τον Θεό και τον οικοδεσπότη, πήγαμε στο δωμάτιό μας να ξεκουραστούμε. Δεν ήθελα να κοιμηθώ ακόμα, και ο φίλος μου και εγώ μιλούσαμε. Μου ανακοίνωσε ότι ήταν έμπορος Μογκίλεφ, ζούσε για δύο χρόνια στη Βεσσαραβία ως αρχάριος σε ένα από τα μοναστήρια εκεί, αλλά μόνο με προσωρινό διαβατήριο, και τώρα πήγαινε στην πατρίδα του για να λάβει την αιώνια απελευθέρωση στον μοναχισμό από την εμπορική κοινωνία. Επαίνεσε τα εκεί μοναστήρια, τα καταστατικά και τις εντολές τους και την αυστηρή ζωή πολλών ευσεβών γερόντων που κατοικούν εκεί, και με διαβεβαίωσε ότι τα μοναστήρια της Βεσσαραβίας είναι εναντίον των Ρώσων, όπως ο ουρανός εναντίον της γης. Με χτύπησε και εκεί. Αυτήν την ώρα που κάναμε αυτές τις συζητήσεις, μας έφεραν τρίτο ενοικιαστή, ήταν υπαξιωματικός, απολυμένος από το στρατό για κάποιο διάστημα, και πήγαινε άδεια στο σπίτι. Είδαμε ότι ήταν πολύ κουρασμένος από το δρόμο. Αφού προσευχήθηκαν μαζί στον Θεό, πήγαν για ύπνο. Σηκώνοντας νωρίς το πρωί, αρχίσαμε να ετοιμαζόμαστε για το δρόμο. Και όπως ήθελαν να πάνε να ευχαριστήσουν τον ιδιοκτήτη, ξαφνικά άκουσαν καλά νέα μέχρι το πρωί. Ο έμπορος κι εγώ αρχίσαμε να σκεφτόμαστε: πώς θα πάμε αφού ακούσουμε τα καλά νέα και δεν επισκεφτούμε την εκκλησία του Θεού; Είναι καλύτερα να σηκωθούμε το πρωί αφού προσευχόμαστε στον ναό του Αγίου και τότε θα είναι πιο ευχάριστο για εμάς να πάμε. Αποφάσισαν να το κάνουν και κάλεσαν μαζί τους τον Unter. Και μας λέει: “Ποια είναι η δικαιολογία στο δρόμο και ποιο είναι το κέρδος για τον Θεό που επισκεπτόμαστε την εκκλησία; Θα γυρίσουμε σπίτι, για να προσευχηθούμε εκεί! Πηγαίνετε όταν θέλετε, αλλά δεν θα πάω. Αυτή την ώρα, ενώ είστε ακίνητοι το πρωί, θα πάω πέντε στάδια μπροστά, και αν θέλετε να πάτε σπίτι:” μαντέψτε εκ των προτέρων πώς θα οδηγήσει ο Θεός!

Λοιπόν, πήγαμε στην εκκλησία, και το κάτω – στο δρόμο. Έχοντας υπερασπιστεί το πρωινό γεύμα (υπήρχε και νωρίς), επιστρέψαμε στο φως μας και αρχίσαμε να ετοιμάζουμε τις τσάντες μας. Για να δούμε: η οικοδέσποινα μας έχει φέρει ένα σαμοβάρι, και λέει: “Πού είσαι; Ορίστε, πιείτε ένα ποτό και φάτε μαζί μας· θα σας αφήσουμε να πεινάσετε;” Δεν είχε περάσει ούτε μισή ώρα από τότε που καθόμασταν στο σαμοβάρι, ξαφνικά ο υπαξιωματικός μας έτρεξε κοντά μας λαχανιάζοντας.

– Ήρθα κοντά σου με πίκρα και χαρά.

– Τι είναι; τον ρωτήσαμε.

            – Και αυτό είναι! Καθώς σε αποχαιρέτησα και έφευγα, ήθελα να πάω σε ένα πανδοχείο να ανταλλάξω το επίδομα με μικρά και να πιω λίγη βότκα για να είναι πιο εύκολο να φύγω. Έχοντας μπει μέσα, αντάλλαξα χρήματα και πέταξα σαν γεράκι στο δρόμο. Έχοντας περπατήσει τρία βερστάκια, ήθελα να μετρήσω τα χρήματα, ή κάπως έτσι τα έδωσε ο ξενοδόχος. Κάθισα στο πλάι, έβγαλα το πορτοφόλι μου, το ξαναδιάβασα και τέλος. Ξαφνικά, άρπαξε το διαβατήριό μου, που βρισκόταν εκεί, και ήταν σαν να μην είχε συμβεί. μερικά χαρτονομίσματα και χρήματα. Φοβήθηκα λοιπόν, σαν να έχασα το κεφάλι μου. Ναι, κατάλαβε την αλήθεια: φυσικά τον υπερασπιζόμουν όταν τακτοποιούσα τον λογαριασμό στο χάνι. Πρέπει να τρέξεις πίσω. Τρέχω, τρέχω, και η θλίψη θα με ξαναπάρει: γιατί δεν είναι εκεί! θα μπω σε μπελάδες! Όταν έτρεξα, ρώτησα τον ξενοδόχο και μου είπε: «Δεν το είδα». Με κυρίευσε πάλι η λύπη. Είναι απαραίτητο για μένα να ψάχνω και να περιφέρομαι στα μέρη όπου στάθηκα και έσπρωξα. Και τι; Ευτυχώς για μένα, βρήκε το διαβατήριό μου, όπως ήταν τυλιγμένο, ξαπλωμένο ανάμεσα στα άχυρα και τα σκουπίδια στο πάτωμα, όλα ποδοπατημένα στο χώμα. Δόξα τω Θεώ! χάρηκα. σαν να του έπεσε βουνό από τους ώμους! Αν και τα παίρνουν με χώμα στα δόντια για προχειρότητα και βρωμιά, δεν είναι τίποτα, τουλάχιστον θα έρθω σπίτι και θα γυρίσω με τα μάτια. Και ήρθα σε σας να σας πω γι’ αυτό, και ακόμα, τρέχοντας φοβισμένος, έτριψα το πόδι μου τόσο πολύ, σε ζωντανή σάρκα, που ήταν αδύνατο να περπατήσω, και γι’ αυτό ζήτησα λίπος να δέσει στην πληγή.

            – Έτσι είναι, αδερφέ! Αυτό είναι για εσάς που δεν υπακούτε και δεν πρόκειται να προσευχηθείτε μαζί μας – άρχισε να μιλά ο έμπορος. – Εδώ ήθελες να πας πολύ πιο μπροστά από εμάς, αλλά γύρισες πίσω να μας αντικρίσεις, κι εσύ κουτσάς. Σου είπα να μην μαντεύεις από πριν, αλλά έτσι έγινε! Όχι μόνο δεν πήγε στην εκκλησία, αλλά είπε και τα εξής λόγια: «τι ωφελεί τον Θεό να προσευχόμαστε». Αυτό, αδερφέ, δεν είναι καλό… Φυσικά, ο Θεός δεν χρειάζεται την αμαρτωλή προσευχή μας, ωστόσο, σύμφωνα με την αγάπη Του για εμάς, αγαπά όταν προσευχόμαστε. Και όχι μόνο η ιερή προσευχή, που το ίδιο το Άγιο Πνεύμα βοηθάει να προσφέρει και διεγείρει μέσα μας, Του είναι ευάρεστη, γιατί την απαιτεί από εμάς, διατάζοντας: «Μείνε μέσα μου και εγώ σε σένα», αλλά και κάθε, ίσως μικρό, που γίνεται γι’ Αυτόν, κάθε πρόθεση σωτηρίας, το κίνητρό μας, είναι πολύτιμο γι’ Αυτόν. Για όλο αυτό το απέραντο έλεος, ο Θεός ανταμείβει γενναιόδωρα. Η αγάπη του Θεού χαρίζει χίλιες φορές περισσότερα στις καλές πράξεις από μια ανθρώπινη πράξη που αξίζει κάτι τέτοιο. αν κάνετε μια μικρή συνεισφορά στον Θεό, θα σας δώσει πίσω σε χρυσό. Εάν πρόκειται απλώς να πάτε στον Πατέρα, τότε έρχεται ήδη να σας συναντήσει. Θα πείτε με σύντομη και ξερή λέξη: “δέξου με! ελέησέ με!” Και ήδη αγκαλιάζει το λαιμό σου και σε πιέζει. Έτσι είναι ανάξια η αγάπη του Επουράνιου Πατέρα για εμάς! Και μόνο από αυτή την αγάπη, χαίρεται για κάθε και την παραμικρή σωτήρια κίνηση μας. Σου φαίνεται: τι δόξα από αυτόν τον Κύριο και τι όφελος για σένα, αν προσευχηθείς λίγο και μετά διασκεδάσεις ξανά, ή ακόμα και αν κάνεις κάποια ασήμαντη καλή πράξη, για παράδειγμα, διάβασε λίγη προσευχή, υποκλίσεις πέντε ή δέκα φορές. Στέναξε από την καρδιά σου και φώναξε το όνομα του Ιησού Χριστού, ή πρόσεξε κάποια καλή σκέψη, ή κάτσε να διαβάσεις κάτι ωφέλιμο, ή απέχεσε από το φαγητό ή υπομένεις μια μικρή προσβολή στη σιωπή… Όλα αυτά σου φαίνονται ανεπαρκή για την τέλεια σωτηρία σου και σαν άκαρπο. Όχι! καθεμία από αυτές τις μικρές ενέργειες δεν εξαφανίζεται στην άβυσσο, θα υπολογιστεί από το Οφθαλμό του Θεού που βλέπει τα πάντα και θα λάβει εκατονταπλάσια ανταμοιβή όχι μόνο στην αιωνιότητα, αλλά και σε αυτή τη ζωή. Αυτό ισχυρίζεται και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. «Κανένα καλό, λέει, όσο ασήμαντο κι αν είναι, δεν θα περιφρονηθεί από τον δίκαιο Κριτή. Αν οι αμαρτίες ερευνηθούν με τόση λεπτομέρεια που θα απαντήσουμε για λόγια, για επιθυμίες και για σκέψεις, τότε οι καλύτερες δυνατές πράξεις, όσο μικρές κι αν είναι, θα υπολογιστούν με ιδιαίτερη λεπτομέρεια και μέσα».

            Θα σας παρουσιάσω ένα παράδειγμα που ο ίδιος είδα πέρυσι. Στο μοναστήρι της Βεσσαραβίας, όπου έμενα, ήταν ένας γέρος καλόγερος καλής ζωής. Μια μέρα μπήκε στον πειρασμό, ήθελε πολύ ξερά ψάρια. Και επειδή τότε δεν ήταν δυνατό να το πάρει στο μοναστήρι, σκόπευε να πάει στο παζάρι και να το αγοράσει… Πάλεψε με αυτή την ιδέα για πολλή ώρα και σκέφτηκε ότι ο μοναχός έπρεπε να αρκεστεί στην κοινή αδελφική τροφή και να αποστασιοποιηθεί από τη λαιμαργία με κάθε δυνατό τρόπο, ακόμη και ένας μοναχός να περπατήσει στο παζάρι ανάμεσα στο πλήθος. Επιτέλους, η συκοφαντία του εχθρού απέτρεψε το σκεπτικό του, και αυτός, καταφεύγοντας στην αυτοδιάθεση, πήρε θάρρος και πήγε πίσω από το ψάρι. Βγαίνοντας από το μοναστήρι και περπατώντας στον δρόμο της πόλης, παρατήρησε ότι δεν είχε κομποσκοίνι στα χέρια του και άρχισε να σκέφτεται: “Πώς μπορώ να πάω ως πολεμιστής χωρίς σπαθί; Είναι άσεμνο, και ακόμη και οι κοσμικοί άνθρωποι, όταν συναντηθούν, θα με καταδικάσουν και θα μπουν στον πειρασμό, βλέποντας έναν μοναχό χωρίς κομπολόι”. Ήθελε να γυρίσει να τα πάρει, αλλά όταν έψαξε στις τσέπες του τα βρήκε εδώ. Το έβγαλε, σταυρώθηκε, έβαλε το χέρι του και έφυγε ήρεμα. Πλησιάζοντας στο παζάρι, είδε ένα άλογο να στέκεται κοντά στα παγκάκια με ένα μεγάλο κάρο από τεράστιες μπανιέρες. Ξαφνικά, αυτό το άλογο, φοβισμένο από κάτι, όρμησε να φύγει με όλη του τη δύναμη και χτύπησε με τις οπλές του. πήδηξε πάνω του και, πιάνοντάς τον από τον ώμο, τον πέταξε στο έδαφος, αν και δεν τον πλήγωσε πολύ. Μετά από αυτό, δύο βήματα μακριά του, αυτό το κάρο ανατράπηκε και το κάρο έγινε κομμάτια. Μόλις σηκώθηκε, φυσικά τρόμαξε, αλλά ταυτόχρονα ξαφνιάστηκε πώς ο Θεός του έσωσε τη ζωή, γιατί αν το κάρο έπεφτε ένα δευτερόλεπτο νωρίτερα, θα ήταν και αυτός κομματιασμένος, όπως το κάρο. Χωρίς να το σκεφτεί περισσότερο, αγόρασε ψάρια, επέστρεψε, έφαγε και προσευχόμενος κοιμήθηκε… Σε ένα λεπτό όνειρο, ένας ευγενής γέρος άγνωστος εμφανίστηκε μπροστά του και είπε: «Άκου, είμαι ο προστάτης αυτού του μοναστηριού και θέλω να σε νουθετώ για να καταλάβεις και να θυμηθείς το μάθημα. και σου ετοίμασε αυτό το μοιραίο περιστατικό που έσκασε μπροστά στα μάτια σου, υπάκουσε και το εξέφρασε στην πραγματικότητα, αυτό σε έσωσε από το θάνατο, λέγοντας αυτό, ο γέρος που εμφανίστηκε έφυγε βιαστικά από το κελί και με αυτό ξύπνησε, νιώθοντας ότι δεν ήταν πια στη ράβδο, αλλά απλώθηκε με ευλάβεια στην πόρτα ψυχικό όφελος για πολλούς, συμπεριλαμβανομένου και εμένα.

Η αληθινά απεριόριστη αγάπη του Θεού για εμάς τους αμαρτωλούς! Δεν είναι παράξενο που για ένα τόσο μικρό πράγμα, που έβγαλε ένα κομπολόι από την τσέπη του και το έβαλε στο χέρι και φώναξε μια φορά το όνομα του Θεού, γι’ αυτό το μικρό πράγμα δόθηκε ζωή σε έναν άνθρωπο! Και στη ζυγαριά του ανθρώπινου πεπρωμένου, μια σύντομη στιγμή κλήσης του Ιησού Χριστού ξεπέρασε πολλές ώρες σε τεμπελιά… Αλήθεια, δόθηκε εδώ για μια μικρή δεκάρα – ένα κομμάτι χρυσού… Βλέπεις, αδελφέ, πόσο δυνατή είναι η προσευχή και πόσο δυνατό είναι το όνομα του Ιησού Χριστού που επικαλούμαστε! Άγιος Ιωάννης των Καρπαθίων στο βιβλίο “Καλοσύνη«Λέει ότι όταν φωνάζουμε το όνομα του Ιησού στην προσευχή του Ιησού και λέμε: «Ελέησόν με αμαρτωλό», τότε η κρυφή φωνή του Θεού απαντά σε κάθε τέτοιο αίτημα: «Παιδί, οι αμαρτίες σου συγχωρούνται αυτήν την ώρα», τότε δεν ξεχωρίζουμε την προσευχή από τους αγίους, τους μοναχούς και τους μάρτυρες, γιατί, όπως λέει και ο Άγιος Χρυσόστομος, «η προσευχή είναι πλήρης, ακόμη και αν είναι καθαρή από εμάς». (πρβλ. Παροιμίες 2 είναι το μεγάλο έλεος του Θεού, αλλά εμείς, αμαρτωλοί και απρόσεκτοι, δεν θέλουμε να του δώσουμε ούτε μια μικρή ώρα για να τον ευχαριστήσουμε και να ανταλλάξουμε την ώρα της προσευχής, που είναι η πιο σημαντική, για τα προβλήματα και τις ανησυχίες της ζωής, λησμονώντας τον Θεό και το καθήκον μας. Θεός».

Μόλις τελείωσε ο έμπορος τη συνομιλία του με τον υντέρ, του είπα: – Λοιπόν, αγαπητέ, όπως ευχαρίστησες την αμαρτωλή ψυχή μου, έτσι υποκλίθηκα στα πόδια σου. Ακούγοντας αυτό, άρχισε να μου μιλάει. “Και προφανώς είσαι κυνηγός πνευματικών ιστοριών; Υπομονή, τώρα θα σου διαβάσω κάτι παρόμοιο με αυτό που σου είπα. Εδώ έχω ένα ταξιδιωτικό βιβλίο μαζί μου, που ονομάζεται “Αγάπιος” ή “Αμαρτωλή Σωτηρία”. Έχει πολλά υπέροχα γεγονότα.”

Έβγαλε ένα βιβλίο από την τσέπη του και άρχισε να διαβάζει μια υπέροχη ιστορία για κάποιον ευσεβή Αγαθόνικο, που τον δίδαξαν από μικρός οι ευσεβείς γονείς του να διαβάζει καθημερινά την προσευχή «Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε» και άλλα πράγματα μπροστά στην εικόνα της Μητέρας του Θεού. Αυτό το έκανε κάθε μέρα. Έπειτα, όταν ενηλικιώθηκε, άρχισε να ζει μόνος του και, βιαζόμενος με τις έγνοιες και τα βάσανα της ζωής, σπάνια διάβαζε την εν λόγω προσευχή και τελικά την άφησε τελείως. Ένα βράδυ πήρε έναν ταξιδιώτη για να διανυκτερεύσει, ο οποίος του ανακοίνωσε ότι ήταν ερημίτης από τη Θήβα και είχε δει όραμα να πάει στον Αγαθόνικο και να τον επιπλήξει που εγκατέλειψε την προσευχή της Θεοτόκου. Ο Αγαθόνικος φαντάστηκε ότι ο λόγος της εγκατάλειψης ήταν ότι διάβαζε αυτή την προσευχή πολλά χρόνια και δεν είχε δει κανένα όφελος. Τότε ο ερημίτης του είπε: “Θυμήσου, τυφλός και αχάριστος, πόσες φορές αυτή η προσευχή σε βοήθησε και σε λύτρωσε από συμφορές; φίλε, έπεσε από το βαγόνι μαζί του; Έσπασε το πόδι του και δεν έπαθες τίποτα. Και αφού υπενθύμισε στον Αγαφωνικό πολλά άλλα, τελικά είπε: “Να ξέρεις ότι όλες αυτές οι περιπτώσεις αποτρέπονται από σένα με την πιο σύντομη προσευχή με την καθημερινή προσευχή. ανακίνησε την ψυχή σου να ενωθεί με τον Θεό… Κοίτα, συνέχισε στο μέλλον και μην την αφήνεις. εγκαταλειμμένο από Αυτήν.

            Μετά από αυτή την ανάγνωση, κληθήκαμε να δειπνήσουμε και εμείς, αφού δυναμώσαμε και ευχαριστήσαμε τον οικοδεσπότη, ξεκινήσαμε το δρόμο και ο καθένας πήγε προς τη δική του κατεύθυνση, ποιος χρειαζόταν όπου.

Μετά από αυτό περπάτησα για πέντε ημέρες, απολαμβάνοντας τη μνήμη των ιστοριών που άκουσα από έναν ευσεβή έμπορο από τη Λευκή Εκκλησία. Μετά άρχισε να πλησιάζει το Κίεβο, όταν ξαφνικά, από το πουθενά, ένιωσε κάποιου είδους βάρος, χαλάρωση και ζοφερές σκέψεις. η προσευχή συνεχίστηκε με δυσκολία, ένα είδος τεμπελιάς χτύπησε. Έτσι, για να ξεκουραστώ, βλέποντας ένα δάσος και έναν πυκνό θάμνο στην άκρη του δρόμου, πήγα να κάτσω κάπου πίσω από έναν απομονωμένο θάμνο και να διαβάσω “Dobrotolyubstvo” για να δυναμώσω την εξασθενημένη ψυχή μου και να ηρεμήσω την λιποθυμία μου. Έχοντας βρει μια σιωπηλή πόλη, άρχισα να διαβάζω το βιβλίο. Κασσιανός ο Ρωμαίος, στο 4ο μέρος της «Καλοσύνης» για οκτώ σκέψεις. Αφού διάβασα με χαρά για μισή ώρα, είδα ξαφνικά έναν άντρα να γονατίζει ακίνητος, 50 μέτρα μακριά μου, στα βάθη του δάσους. Χάρηκα γι’ αυτό, νομίζοντας ότι φυσικά προσευχόταν στον Θεό και άρχισα να διαβάζω ξανά. Αφού διάβασα για μια ώρα ή περισσότερο, κοίταξα ξανά τον άντρα και ήταν επίσης γονατιστός ακίνητος. Έγινε πολύ συγκινητικό για μένα και σκέφτηκα – έτσι είναι οι ευσεβείς δούλοι του Θεού. – Ενώ το σκεφτόμουν, ξαφνικά αυτό το άτομο έπεσε στο έδαφος και ξάπλωσε ήσυχα. Αυτό με εξέπληξε και, καθώς δεν μπορούσα να δω το πρόσωπό του, επειδή ήταν γονατισμένος με την πλάτη προς εμένα, ήμουν περίεργος να πάω να δω τι άνθρωπος ήταν. Πλησιάζοντας τον βρήκα σε βαθύ ύπνο. Ήταν ένα χωριατόπαιδο 25 περίπου, καθαρό πρόσωπο και ευγενές, αλλά χλωμό στην όψη, με χωριάτικο καπετάνιο, ζωσμένο με ένα σκοινί πλυσίματος, και δεν είχε τίποτα άλλο μαζί του -ούτε μια τσάντα, ούτε ένα ξύλο. Ακούγοντας το θρόισμα της άφιξής μου, ξύπνησε και σηκώθηκε. Τον ρώτησα ποιος ήταν. Μου είπε ότι ήταν πολιτειακός αγρότης της επαρχίας Σμολένσκ, καταγόμενος από το Κίεβο.

– Πού ταξιδεύετε τώρα; ρώτησα.

– Δεν ξέρω τον εαυτό μου, – απάντησε: “όπου ο Θεός

θα οδηγήσει».

– Πόσο καιρό λείπεις από την αυλή;

– Ναι, τον πέμπτο χρόνο.

– Πού ζούσατε εκείνη την εποχή;

– Πήγαινα σε διάφορα ιερά, σε μοναστήρια, και σε εκκλησίες, γιατί δεν υπάρχει τίποτα να ζήσω στο σπίτι: Είμαι ορφανός ορφανός, κι εξάλλου, έχω κουτσό πόδι, γι’ αυτό περιφέρομαι στον άσπρο κόσμο!

«Φαίνεται ότι κάποιος θεόφιλος σε έμαθε να περπατάς όχι μόνο στον κόσμο, αλλά σε ιερούς τόπους», του είπα.

            – Βλέπεις, – απάντησε: Στο χωριό μας βοσκάω από μικρός, όταν ήμουν ορφανός, και για 10 χρόνια όλα ήταν καλά. Τελικά, μια μέρα, οδηγώντας το κοπάδι στο σπίτι, δεν μάντεψα ότι δεν υπάρχει καλύτερο πρόβατο σε μεγάλη ηλικία. Και ο γέρος μας ήταν κακός και απάνθρωπος. Όταν ήρθε στο σπίτι το βράδυ, και είδε ότι το πρόβατό του είχε φύγει, έτρεξε κοντά μου, άρχισε να με μαλώνει και να με απειλεί να πάω να ψάξω για τα πρόβατά του, αλλιώς υποσχέθηκε: «Θα σε χτυπήσω μέχρι θανάτου, θα σου σπάσω χέρια και πόδια». Γνωρίζοντας ότι ήταν τόσο θυμωμένος, ακολούθησα τα πρόβατα σε εκείνα τα μέρη όπου έβοσκε το κοπάδι τη μέρα. Έψαξε, έψαξε, έψαξε πιο βόρεια, αλλά δεν υπάρχει πουθενά ήχος. Η νύχτα ήταν τόσο σκοτεινή γιατί ήταν φθινόπωρο. Καθώς μπήκα στα βάθη του δάσους, και τα δάση στην επαρχία μας είναι αδιάβατα, ξαφνικά ξέσπασε μια καταιγίδα. Σαν να κουνιόνταν όλα τα δέντρα! Οι λύκοι ούρλιαξαν από μακριά, και με χτύπησε τέτοιος φόβος που μου σηκώθηκαν τα μαλλιά. τι συνέβη, χειροτέρεψε και κόντεψα να πέσω κάτω από φόβο και φόβο. Έπεσα λοιπόν στα γόνατά μου, σταυρώθηκα και είπα με όλη μου τη δύναμη: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Μόλις το είπα αυτό, ξαφνικά μου έγινε εύκολο, σαν να μην υπήρχε καθόλου λύπη, και πέρασε όλη η δειλία, και ένιωσα τόσο καλά στην καρδιά μου, σαν να είχα ανέβει στον ουρανό… Χάρηκα γι’ αυτό, και συνέχισα να κάνω αυτή την προσευχή. Και δεν θυμάμαι πόσο καιρό ήταν η καταιγίδα και πώς πέρασε η νύχτα, αλλά κοιτάζω – είναι ήδη φως της ημέρας, και στέκομαι σε ένα μέρος στα γόνατά μου. Σηκώθηκα λοιπόν ήρεμα, είδα ότι δεν έβρισκα πρόβατο, πήγα σπίτι, αλλά όλα είναι καλά στην καρδιά μου και θέλω να κάνω μια προσευχή. Μόλις έφτασα στο χωριό, ο αρχηγός, βλέποντας ότι δεν είχα φέρει τα πρόβατα, με ξυλοκόπησε μέχρι θανάτου. τότε ήταν που έσπασε το πόδι του. Έτσι, μετά από αυτούς τους ξυλοδαρμούς, έμεινα σχεδόν ακίνητος για έξι εβδομάδες, μόνο που ήξερα ότι προσευχόμουν, και αυτό με παρηγόρησε. Μετά συνήλθα λίγο και άρχισα να περπατάω στον κόσμο. και καθώς μου φαινόταν βαρετό να τσακώνομαι συνέχεια ανάμεσα στους ανθρώπους, και πολύ αμαρτία, έτσι πήγα να ταξιδέψω σε ιερούς τόπους και δάση. Έτσι πάω για πέμπτη χρονιά τώρα.

Ακούγοντας αυτό, χάρηκα στην ψυχή μου που ο Κύριος με ευχαρίστησε να δω έναν τόσο ευγενικό άνθρωπο, και τη ρώτησα: «Λοιπόν τώρα ασχολείσαι συχνά με αυτή την προσευχή;»

– Μα δεν μπορείς χωρίς αυτό, – μου απάντησε, όταν θυμάμαι πόσο καλό ήταν για μένα στο δάσος, λες και κάποιος με γονάτιζε και προσευχόμουν… Δεν ξέρω αν η αμαρτωλή μου προσευχή είναι αποδεκτή, γιατί όταν προσεύχομαι, μερικές φορές αισθάνομαι μεγάλη χαρά, και δεν ξέρω γιατί, ελαφρότητα, ευκολία. ανατροπή; αλλά ταυτόχρονα θέλει κανείς πάντα να προσεύχεται μέχρι θανάτου.

            – Μην μπερδεύεσαι, αγαπητέ αδελφέ: όλα είναι ήπια προς τον Θεό και όλα είναι σωτήρια, ό,τι κι αν συμβαίνει κατά την προσευχή, λένε οι Άγιοι Πατέρες, είτε είναι ελαφρότητα είτε βαρύτητα – όλα είναι καλά. καμία προσευχή, ούτε καλή ούτε κακή, δεν αποτυγχάνει ενώπιον του Θεού. Η ελαφρότητα, η ζεστασιά και η ευχαρίστηση δείχνουν ότι ο Θεός ανταμείβει και παρηγορεί για αυτό το κατόρθωμα, και το βάρος, η καταχνιά, η ξηρότητα σημαίνουν ότι ο Θεός καθαρίζει και ενισχύει την ψυχή και τη σώζει με αυτή τη χρήσιμη υπομονή, προετοιμάζοντάς την ταπεινά για τη χρήση της μελλοντικής ευλογημένης απόλαυσης. Για να το αποδείξω αυτό, θα σας διαβάσω από την Αγία Ιωάννα Λιστβύχνυκα.

Βρήκα αυτό το άρθρο εδώ και του το διάβασα. Άκουγε με προσοχή και ευχαρίστηση και με ευχαρίστησε πολύ γι’ αυτό. Είπαμε λοιπόν αντίο. Πήγε μέχρι το δάσος, και εγώ, βγαίνοντας στο δρόμο, συνέχισα τον δρόμο μου, χάρη στον Θεό, που ευχαρίστησε εμένα, έναν αμαρτωλό, να λάβω μια τέτοια οδηγία.

Την επόμενη μέρα, με τη βοήθεια του Θεού, ήρθα στο Κίεβο. Η πρώτη και κύρια επιθυμία μου ήταν να μιλήσω, να εξομολογηθώ και να μεταλάβω τα Άγια Μυστήρια του Χριστού στον ευλογημένο αυτό τόπο, και γι’ αυτό έμεινα πιο κοντά στους αγίους του Θεού, για να είναι πιο βολικό να πάω στο ναό του Θεού. Ένας καλός γέρος Κοζάκος με καλωσόρισε στην καλύβα του και καθώς ζούσε μόνος, ένιωσα ήρεμος και άφωνος στην παρουσία του. Την εβδομάδα που ετοιμαζόμουν για εξομολόγηση, μου πέρασε από το μυαλό να εξομολογηθώ όσο το δυνατόν περισσότερες λεπτομέρειες. Άρχισα από τη νεότητά μου να θυμάμαι και να εξετάζω όλες τις αμαρτίες μου με τις περισσότερες λεπτομέρειες, για να μην τα ξεχάσω όλα αυτά. Άρχισα να γράφω ό,τι θυμάμαι, μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια, και έγραψα ένα μεγάλο γράμμα. Άκουσα ότι 7 βερστές από το Κίεβο στην κινεζική έρημο υπάρχει ένας εξομολογητής της ασκητικής ζωής και πολύ σοφός και συνετός – που δεν τον επισκέπτεται στο πνεύμα, έρχεται στη συνείδηση ​​του συναισθήματος και επιστρέφει με μια σωτήρια οδηγία και ελαφρότητα στην ψυχή. Αυτό με παρηγόρησε πολύ και αμέσως πήγα να τον δω. Μετά από διαβούλευση και συζήτηση, του υπέβαλα το χαρτί μου για εξέταση. Αφού το διάβασα, μου είπε: “Εσύ, αγαπητέ φίλε, έγραψες πολλές ανοησίες. Άκου: 1) δεν πρέπει να λες εξομολόγηση εκείνες τις αμαρτίες για τις οποίες προηγουμένως μετανοήσατε και σας επέτρεψαν και δεν τις επαναλάβατε, αλλιώς θα είναι δυσπιστία στη δύναμη του μυστηρίου της εξομολόγησης. ιδιωτική ανάλυσή τους δεν είναι για να προκαλέσετε πειρασμούς στον εαυτό σας και στον εξομολογητή έχετε ξαναδιαβάσει τα πάντα, αλλά έχετε παραβλέψει το πιο σημαντικό – δεν έχετε ανακοινώσει τις πιο σοβαρές αμαρτίες, δεν το έχετε συνειδητοποιήσει και γράψει. δεν αγαπάς τον Θεό, μισείς τον πλησίον σου, δεν πιστεύεις στον λόγο του Θεού και είσαι γεμάτος υπερηφάνεια και φιλοδοξίαόλες οι αμαρτίες περιέχουν ολόκληρη την άβυσσο του κακού και τα πάντα. συμβαίνουν όλες οι εκβολές των αμαρτιών μας.

Ακούγοντας αυτό, εξεπλάγην και άρχισα να λέω: «Ελέησον, Σεβασμιώτατε, πώς να μην αγαπάς τον Θεό, τον Δημιουργό και Προστάτη μας! Δεν έχω τίποτα να δοξάσω.

            – Κρίμα, καλή μου, που δεν κατάλαβες καλά τι σου εξηγούσα. Για να σας διδάξω πιο γρήγορα, εδώ θα σας δώσω μια λίστα, σύμφωνα με την οποία και ο ίδιος ομολογώ πάντα. Διαβάστε το και θα δείτε ξεκάθαρα τις ακριβείς αποδείξεις αυτού που μόλις σας είπα.

Ο ιερέας μου έδωσε έναν κατάλογο και άρχισα να τον διαβάζω.

Εξομολόγηση του εσωτερικού ανθρώπου, που οδηγεί στην ταπείνωση

            «Στρέφοντας προσεκτικά το βλέμμα μου προς τον εαυτό μου και παρατηρώντας την πρόοδο της εσωτερικής μου κατάστασης, είμαι πεπεισμένος από την εμπειρία ότι δεν αγαπώ τον Θεό, δεν έχω αγάπη για τον πλησίον μου, δεν πιστεύω σε τίποτα θρησκευτικό και είμαι γεμάτος υπερηφάνεια και πόθο.

            1) Δεν αγαπώ τον Θεό.Γιατί αν Τον αγαπούσα, θα Τον σκεφτόμουν συνεχώς με εγκάρδια ικανοποίηση. κάθε σκέψη του Θεού θα μου έφερνε παρηγορητική ευχαρίστηση. Αντίθετα, σκέφτομαι πολύ πιο συχνά και πολύ πιο πρόθυμα τη ζωή, και το να σκέφτομαι τον Θεό είναι δουλειά και ξηρότητα για μένα. Αν Τον αγαπούσα, η συνέντευξη μαζί Του μέσω της προσευχής θα με έτρεφε, θα με χαροποιούσε και θα με τραβούσε σε συνεχή επικοινωνία μαζί Του. αλλά, αντίθετα, όχι μόνο δεν απολαμβάνω την προσευχή, αλλά και όταν ασχολούμαι με αυτήν νιώθω κόπο, αγωνίζομαι με απροθυμία, χαλαρώνω με τεμπελιά και είμαι έτοιμος να ασχοληθώ με το κυνήγι με κάτι ασήμαντο, μόνο για να συντομεύσω ή να σταματήσω να προσεύχομαι. Σε άδειες επιδιώξεις, ο χρόνος μου κυλάει ανεπαίσθητα, αλλά όταν είμαι απασχολημένος με τον Θεό, όταν τοποθετούμαι στην παρουσία Του, κάθε ώρα μου φαίνεται σαν ένας χρόνος. Όποιος αγαπά κάποιον τον σκέφτεται, τον φαντάζεται, τον φροντίζει όλη την ημέρα και σε όλες του τις δραστηριότητες, ο αγαπημένος του φίλος δεν αφήνει τις σκέψεις του. Και κατά τη διάρκεια της ημέρας δεν αφιέρωσα σχεδόν ούτε μία ώρα για να βουτήξω βαθιά σε σκέψεις για τον Θεό και να φουντώσω τον εαυτό μου στην αγάπη Του, και για είκοσι τρεις ώρες προσφέρω πρόθυμα ζηλωτές θυσίες στα παθιασμένα είδωλά μου! Είμαι στεγνός, λυπημένος και τεμπέλης. Αν άθελά μου εμπλακώ στη θεϊκή συζήτηση των άλλων, τότε προσπαθώ να προχωρήσω γρήγορα στη συζήτηση που κολακεύει τα πάθη μου. Ενδιαφέρομαι ακούραστα για ειδήσεις, ψηφίσματα πολιτών και πολιτικά γεγονότα. Αναζητώ άπληστα την ικανοποίηση της περιέργειάς μου στις κοσμικές επιστήμες, στις τέχνες, στα αποκτήματα και η μάθηση για το Νόμο του Θεού, η γνώση για τον Θεό, για τη θρησκεία δεν μου κάνει εντύπωση, δεν τρέφει την ψυχή μου, και το θεωρώ όχι μόνο ασήμαντη ενασχόληση ενός χριστιανού, αλλά ως άσκοπη και άσκοπη στιγμή. Για να το θέσω εν συντομία, αν η αγάπη για τον Θεό γίνεται γνωστή από την εκπλήρωση των εντολών Του: «Αν με αγαπάτε, τηρήστε τις εντολές Μου», λέει ο Κύριος Ιησούς Χριστός, και εγώ όχι μόνο δεν τηρώ τις εντολές Του, αλλά και λίγη προσπάθεια να το κάνω, τότε σύμφωνα με την πιο αγνή αλήθεια θα πρέπει να δηλωθεί ότι δεν αγαπώ τον Θεό…

            2) Δεν έχω αγάπη για τον διπλανό μου.Γιατί όχι μόνο δεν μπορώ να τολμήσω να δώσω τη ζωή μου για το καλό του πλησίον μου (κατά το Ευαγγέλιο), αλλά ούτε καν θα θυσιάσω την τιμή, την ευημερία και την ειρήνη μου για το καλό του πλησίον μου. Αν τον αγαπούσα σύμφωνα με την ευαγγελική εντολή, όπως τον εαυτό μου, τότε η ατυχία του θα με εξέπληττε, η ευημερία του επίσης θα μου προκαλούσε θαυμασμό. Και, αντίθετα, ακούω πιο ενδιαφέροντα τις άτυχες ιστορίες για τον διπλανό μου, δεν παραπονιέμαι, αλλά αδιαφορώ ή, ακόμα πιο εγκληματικό, φαίνεται να βρίσκω ευχαρίστηση σε αυτόν και δεν καλύπτω με αγάπη τις κακές πράξεις του αδελφού μου, αλλά τις αποκαλύπτω με καταδίκη. Η ευημερία, η τιμή και η ευτυχία του δεν με αιχμαλωτίζουν σαν να είναι δικά μου, αλλά καθόλου, όπως όλα τα άλλα, δεν με κάνουν να νιώθω ευτυχισμένος, αλλά προκαλούν και διακριτικά μέσα μου φθόνο ή περιφρόνηση.

            3) Δεν πιστεύω σε τίποτα θρησκευτικό.Ούτε η αθανασία ούτε το ευαγγέλιο. Αν ήμουν ακράδαντα πεπεισμένος και αδιαμφισβήτητα πίστευα ότι πέρα ​​από το φέρετρο υπάρχει αιώνια ζωή με ανταπόδοση για τις επίγειες υποθέσεις, τότε θα το σκεφτόμουν συνεχώς. η ίδια η σκέψη της αθανασίας θα με τρόμαζε και θα περνούσα αυτή τη ζωή ως ξένος που ετοιμαζόταν να μπω στη γενέτειρά του. Αντίθετα, δεν σκέφτομαι καν την αιωνιότητα και θεωρώ το τέλος της πραγματικής ζωής ως το όριο της ύπαρξής μου. Μια μυστική σκέψη φωλιάζει μέσα μου: ποιος ξέρει τι θα συμβεί μετά τον θάνατο; Αν πω ότι πιστεύω στην αθανασία, τότε το λέω μόνο από το μυαλό μου, και η καρδιά μου απέχει πολύ από την ακλόνητη πεποίθηση σε αυτήν, όπως μαρτυρούν ανοιχτά οι πράξεις μου και η συνεχής ανησυχία μου για τη βελτίωση της αισθησιακής ζωής. Αν το Άγιο Ευαγγέλιο, ως λόγος του Θεού, γινόταν δεκτό στην καρδιά μου με πίστη, θα ασχολούμουν συνεχώς με αυτό, θα το μελετούσα, θα το απολάμβανα και μάλιστα θα το κοιτούσα με βαθιά ευλάβεια. Η σοφία, η καλοσύνη και η αγάπη που κρύβονται σε αυτό θα με είχαν ενθουσιάσει, θα είχα απολαύσει την οδηγία στο Νόμο του Θεού μέρα και νύχτα, θα είχα τρέφομαι με αυτόν ως καθημερινή τροφή και θα έκανα εγκάρδια νεύμα να εκπληρώσω τους κανόνες του. Τίποτα γήινο δεν θα ήταν τόσο μεγάλο για να με αποσπάσει από αυτό. Αντίθετα, αν κατά καιρούς διαβάζω ή ακούω τον λόγο του Θεού, είτε από ανάγκη είτε από περιέργεια και ταυτόχρονα χωρίς να μπαίνω σε βαθιά προσοχή, νιώθω ξηρότητα, παρθενία και σαν συνηθισμένο διάβασμα τον αφήνω χωρίς καρπό και είμαι πρόθυμα να τον αντικαταστήσω με πιο κοσμικό διάβασμα, θέματα.

            4) Είμαι γεμάτος περηφάνια και αισθησιακή αγάπη για τον εαυτό μου.Όλες οι ενέργειές μου το επιβεβαιώνουν: βλέποντας το καλό μέσα μου, θέλω να το εκθέσω, ή τις μεγεθύνω μπροστά σε άλλους ή θαυμάζω τον εαυτό μου εσωτερικά. Αν και δείχνω εξωτερική ταπεινοφροσύνη, αποδίδω τα πάντα στη δική μου δύναμη και θεωρώ τον εαυτό μου καλύτερο από τους άλλους ή, τουλάχιστον, όχι χειρότερο. Αν παρατηρήσω μια κακία στον εαυτό μου, προσπαθώ να τη δικαιολογήσω, να την καλύψω με το πρόσχημα της ανάγκης ή της αθωότητας. Θυμώνω με αυτούς που δεν με σέβονται, θεωρώντας τους ανίκανους να εκτιμήσουν τους ανθρώπους. Καμαρώνω για δώρα, θεωρώ τις αποτυχίες σε επιχειρήσεις προσβλητικές για μένα, παραπονιέμαι και χαίρομαι για την κακοτυχία των εχθρών μου. αν επιδιώκω κάτι καλό, τότε στοχεύω είτε στον έπαινο, είτε στον εγωισμό, στην πνευματική ή κοσμική παρηγοριά. Με μια λέξη, – δημιουργώ ασταμάτητα το δικό μου είδωλο, στο οποίο προσφέρω συνεχή υπηρεσία, αναζητώντας αισθησιακές απολαύσεις και τροφή για τα ηδονικά πάθη και επιθυμίες μου σε όλα.

Από αυτή τη λίστα, βλέπω τον εαυτό μου περήφανο, άσεμνο, άπιστο, που δεν αγαπά τον Θεό και μισώ τον πλησίον μου. Ποια κατάσταση θα μπορούσε να είναι πιο αμαρτωλή; Η κατάσταση των πνευμάτων του σκότους είναι καλύτερη από την κατάστασή μου: αν και δεν αγαπούν τον Θεό, μισούν τον άνθρωπο, ζουν και τρέφονται με υπερηφάνεια, αλλά τουλάχιστον πιστεύουν, τρέμουν από πίστη. Και εγώ; Μπορεί να υπάρξει μια μοίρα πιο φτωχή από αυτή που μου ανήκει; Και για ποια θα είναι πιο αυστηρή και τιμωρητική δικαστική απόφαση, αν όχι για τέτοια απροσεξία και απερίσκεπτη ζωή, που γνωρίζω μέσα μου!

Αφού διάβασα αυτή την εξομολόγηση που μου έδωσε ο εξομολογητής, τρομοκρατήθηκα και σκέφτηκα: «Θεέ μου, τι τρομερές αμαρτίες κρύβω μέσα μου, και μέχρι τώρα δεν τις πρόσεξα!». Επομένως, η επιθυμία να τα καθαρίσω με ανάγκασε να ζητήσω οδηγίες από αυτόν τον μεγάλο πνευματικό πατέρα, πώς, γνωρίζοντας τα αίτια όλων των καταστροφών, θα μπορούσα να βρω τρόπο να τις διορθώσω. Άρχισε λοιπόν να μου εξηγεί.

– Βλέπεις, αγαπητέ αδελφέ, ο λόγος για να μην αγαπάς τον Θεό είναι η απιστία, ο λόγος για την απιστία είναι η έλλειψη πεποίθησης και ο λόγος για την έλλειψη πεποίθησης είναι η αποτυχία αναζήτησης φωτεινής και αληθινής γνώσης, η παραμέληση της πνευματικής φώτισης. Με μια λέξη: χωρίς να πιστεύει κανείς, δεν μπορεί να αγαπήσει. χωρίς να είσαι σίγουρος, δεν μπορείς να πιστέψεις. Και για να βεβαιωθείτε, είναι απαραίτητο να αποκτήσετε πλήρη και εμπεριστατωμένη γνώση του υποτιθέμενου θέματος. είναι απαραίτητο, με τη βοήθεια του στοχασμού, της μελέτης του λόγου του Θεού και έμπειρων παρατηρήσεων, να ξυπνήσει στην ψυχή μια δίψα και επιθυμία ή, όπως την εκφράζουν άλλοι, «έκπληξη», που κάνει μια ακατανίκητη επιθυμία να γνωρίσουμε τα πράγματα πιο κοντά και πιο τέλεια, να διεισδύσουμε βαθύτερα στις ιδιότητες του αντικειμένου.

Ένας πνευματικός συγγραφέας το σκέφτεται ως εξής: «η αγάπη», λέει, «αναπτύσσεται φυσικά μέσω της γνώσης, και όσο περισσότερο βάθος και χώρος υπάρχει στη γνώση, τόσο περισσότερη αγάπη θα υπάρχει και τόσο πιο άνετα η ψυχή μαλακώνει και τοποθετείται στην αγάπη του Θείου, εξετάζοντας επιμελώς τον πιο τέλειο και απεριόριστο Θεό του Θεού».

            – Τώρα βλέπεις ότι η αιτία των αμαρτιών που διαβάζεις είναι η τεμπελιά στη σκέψη για πνευματικά πράγματα, που σβήνει το ίδιο το αίσθημα της ανάγκης. Εάν θέλετε να μάθετε τα μέσα για να νικήσετε αυτό το κακό, τότε προσπαθήστε με κάθε τρόπο για πνευματική φώτιση, επιτύχτε το μελετώντας επιμελώς τον λόγο του Θεού, τις διδασκαλίες των αγίων πατέρων – με στοχασμούς και πνευματικές συμβουλές ή μια συνέντευξη με σοφούς για τον Χριστό. Αχ, αγαπητέ αδελφέ, πόσες συμφορές συναντάμε γιατί τεμπελιάζουμε να φωτίσουμε την ψυχή μας με τον λόγο της αλήθειας, δεν μελετάμε τον νόμο του Κυρίου μέρα νύχτα και δεν προσευχόμαστε γι’ αυτόν επιμελώς και σταθερά! Και εξαιτίας αυτού, ο εσωτερικός μας άνθρωπος είναι πεινασμένος, κρύος και εξαντλημένος, χωρίς να έχει τη δύναμη να βαδίσει επιμελώς στο μονοπάτι της αλήθειας προς τη σωτηρία. Γι’ αυτό, για να χρησιμοποιήσουμε αυτά τα μέσα, ας τολμήσουμε, αγαπητέ, να γεμίζουμε το μυαλό μας όσο πιο συχνά γίνεται με σκέψεις για ουράνια αντικείμενα, και η αγάπη, που ξεχύνεται από ψηλά στις καρδιές μας, θα αναπτυχθεί και θα ανάψει μέσα μας. Ας είμαστε μαζί με αυτό και ας προσευχόμαστε όσο πιο συχνά γίνεται, γιατί η προσευχή είναι ο πιο σημαντικός τρόπος και το πιο δυνατό μέσο για την ανανέωση και την επιτυχία μας. Ας προσευχηθούμε όπως διδάσκει η εκκλησία του Αγίου: “Κύριε, δώσε μου τώρα να Σε αγαπώ, όπως μερικές φορές αγαπώ την ίδια αμαρτία!”

Αφού τα άκουσα όλα αυτά με προσοχή, ζήτησα με συγκίνηση από τον άγιο πατέρα να με εξομολογηθεί και να τιμήσει τα μυστήρια του Αγίου Χριστού. Έτσι, το πρωί, έχοντας κοινωνήσει, ήθελα να επιστρέψω στο Κίεβο με αυτόν τον ευλογημένο οδηγό, αλλά αυτός ο καλός πατέρας μου, σκοπεύοντας να πάει στη Λαύρα σε λίγες μέρες, με άφησε προς το παρόν στο έρημο κελί του, για να καταφύγω ανεμπόδιστα στην προσευχή σε αυτή τη σιωπή. Και πράγματι, πέρασα όλες αυτές τις μέρες σαν στον παράδεισο: μέσα από τις προσευχές του γέρου μου, εγώ, ανάξιος, απόλαυσα την απόλυτη ηρεμία. Η προσευχή κυλούσε τόσο εύκολα και καταπραϋντικά στην καρδιά μου που εκείνη την ώρα φαινόταν να ξεχνώ τα πάντα και τον εαυτό μου, μόνο που σκεφτόμουν τον έναν και μοναδικό Ιησού Χριστό!

Τελικά, ο εξομολογητής επέστρεψε και του ζήτησα οδηγίες και συμβουλές για το πού να συνεχίσω το ταξίδι μου. Με ευλόγησε έτσι: «Πήγαινε στο Pochaiv, προσκύνησε εκεί στο Θαυματουργό Πόδι της Αγνότερης Μητέρας του Θεού, και αυτή θα κατευθύνει τα πόδια σου στο μονοπάτι της ειρήνης». Έτσι, έχοντας αποδεχτεί πιστά τη συμβουλή του, τρεις μέρες αργότερα πήγα στο Pochaiv.

Περπάτησα 200 βερστ χωρίς πλήξη, γιατί ο δρόμος διέσχιζε εβραϊκά πανδοχεία και οικισμούς, και σπάνια συναντούσαμε χριστιανικές κατοικίες. Σε ένα αγρόκτημα είδα ένα ρωσικό χριστιανικό πανδοχείο και, χάρηκα γι’ αυτό, πήγα να διανυκτερεύσω και να ζητήσω ψωμί στο δρόμο, γιατί η φρυγανιά μου πλησίαζε ήδη στο τέλος. Εδώ είδα τον ιδιοκτήτη – έναν γέρο, προφανώς πλούσιο, και άκουσα ότι ήταν μαζί μου από την επαρχία Oryol. Όταν μπήκα στο φωτεινό δωμάτιο, η πρώτη του ερώτηση ήταν: “Ποια είναι η πίστη σου;”

Απάντησα ότι ήταν χριστιανός ορθόδοξος.

            – Τι Ορθοδοξία έχεις! – είπε χαμογελώντας, “η Ορθοδοξία σου είναι μόνο στη γλώσσα σου, αλλά στις πράξεις σου έχεις την πίστη των Βασουρμάνων. Ξέρω, αδερφέ, είναι η πίστη σου! Ο ίδιος δελεάστηκε από έναν λόγιο επίσκοπο και με οδήγησε σε πειρασμό, και ήρθα στην εκκλησία σου και αφού έμεινα έξι μήνες, επέστρεψα ξανά. τραγουδούν στα χωριά παρά στα πανδοχεία Είναι μόνο αμαρτία!

            Ακούγοντας αυτό, κατάλαβα ότι αυτός ο παλιός πιστός· αλλά όπως είπε εύλογα, δεν μπορούσα να διαφωνήσω μαζί του και να τον προσηλυτίσω, αλλά μόνο σκεφτόμουν ότι είναι αδύνατο να προσηλυτίσω τους Παλαιούς Πιστούς στην αληθινή εκκλησία μέχρι να διορθωθεί η εκκλησιαστική μας υπηρεσία και να δείξει σε αυτό το παράδειγμα μια ιδιαίτερα πνευματική τάξη. Ένας Παλαιός Πιστός δεν ξέρει τίποτα εσωτερικό, στηρίζεται στην εμφάνιση, και στη χώρα μας παραμελείται.

Ήθελα, λοιπόν, να φύγω από εδώ και βγήκα στο άχυρο, όταν ξαφνικά είδα ένα άτομο που δεν φαινόταν Ρώσος ξαπλωμένο στο κρεβάτι και διάβαζε ένα βιβλίο από την ανοιχτή πόρτα σε ένα ειδικό κελί. Μου έγνεψε και με ρώτησε ποιος ήμουν. του είπα. Άρχισε λοιπόν να μιλάει: «Άκου, αγαπητέ μου, δεν θα συμφωνήσεις να με υπηρετήσεις, που είμαι άρρωστος, για τουλάχιστον μια εβδομάδα, μέχρι να συνέλθω με τη βοήθεια του Θεού; αρνήσου, δούλε του Θεού!

– Δεν χρειάζομαι καμία πληρωμή, θα σε υπηρετήσω με ζήλο όσο μπορώ, για όνομα του Θεού. Έμεινα έτσι για εκείνον. Άκουσα πολλά από αυτόν για πράγματα που σώζουν ζωές. Μίλησε για το Άγιο Όρος, για μεγάλους ασκητές εκεί και για πολλούς ασκητές και ασκητές. Μαζί του ήταν το “Dobrotolyubstvo” στα ελληνικά και ένα βιβλίο του Isaac Sirin. Μαζί διαβάσαμε και συγκρίναμε τη σλαβική μετάφραση του Παΐσιου Βελιτσκόφσκι με το ελληνικό πρωτότυπο και απάντησε ότι δεν είναι δυνατόν να μεταφραστεί από τα ελληνικά με μεγαλύτερη ακρίβεια και πιστότητα από ό,τι ο Παΐσιος μετέφρασε την «Καλοσύνη» στα σλαβικά. Όπως παρατήρησα, προσευχόταν ασταμάτητα και ήταν επιδέξιος στην εσωτερική προσευχή της καρδιάς (και μιλούσε άπταιστα ρωσικά), μετά τον ρώτησα για αυτό το θέμα. Μίλησε για αυτό πρόθυμα, και άκουσα με προσοχή, και μάλιστα έγραψα πολλά από τα λόγια του. Εδώ, για παράδειγμα, μίλησε για την υπεροχή και το μεγαλείο της προσευχής του Ιησού ως εξής:

            – ” Το μεγαλείο της προσευχής του Ιησού», είπε, «ανοίγει ακόμη και η ίδια η μορφή του, που αποτελείται από δύο μέρη: στο πρώτο από αυτά, δηλ.Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, εισάγει το νου στην ιστορία της ζωής του Ιησού Χριστού ή, όπως εκφράζεται από τον Άγιο Πατέρα, και συντομεύει όλα. αμαρτωλός, αντιπροσωπεύει την ιστορία της αδυναμίας και της αμαρτωλότητάς μας. Ταυτόχρονα, είναι υπέροχο που δεν είναι δυνατόν να εκφράσουμε τις επιθυμίες και τα αιτήματα μιας φτωχής, αμαρτωλής και ταπεινής ψυχής πιο σοφά, πιο σημαντικά και πιο ξεκάθαρα από αυτή τη λέξη:ελέησόν με! “Αφήστε την ανομία!” “Ας εξαλειφθεί το έγκλημα!” συνειδητοποιώντας την αδυναμία του να σπάσει τη θέλησή του και την πνευματική του επαγρύπνηση έναντι του εαυτού του· ελεημοσύνη, κοιτάζοντας την ακραία φτώχεια του, αυτό το βαθύ ρητόελέησέ μεεκφράζει, σαν να λέμε, “Ελεήμων Κύριε! Συγχώρεσε τις αμαρτίες μου και βοήθησέ με να διορθώσω τη ζωή μου, άνοιξε στην ψυχή μου μια απογοητευτική επιθυμία να ακολουθήσω τις εντολές Σου, κάνε έλεος συγχωρώντας τις αμαρτίες που έχω διαπράξει και στρέφοντας το διάσπαρτο μυαλό, τη θέληση και την καρδιά μου σε Εσένα, τον Ένα.

Μετά από αυτό, καθώς θαύμασα με τα σοφά λόγια του και τον ευχαρίστησα που έδωσε οδηγίες στην αμαρτωλή ψυχή μου, μου εξήγησε επίσης ένα υπέροχο πράγμα.

– Αν θέλεις, είπε, τότε θα σου πω περισσότερα (και κάπως του έδωσα το όνομα του επιστήμονα, γιατί είπε ότι σπούδασε στην Ακαδημία Αθηνών)σχετικά με τον τονισμό της προσευχής του Ιησού.

Ορίστε, κοίτα: πολλές φορές έτυχε να ακούσω πόσοι θεοσεβούμενοι Χριστιανοί δημιουργούν την προσευχή του Ιησού προφορικά σύμφωνα με την εντολή του λόγου του Θεού και την παράδοση των Αγίων Εκκλησιών το κάνουν αυτό όχι μόνο στην προσευχή στο σπίτι, αλλά και στο ναό του Θεού. Ακούγοντας προσεκτικά και με ευχαρίστηση αυτή την ήσυχη προφορά της προσευχής, μπορείτε, προς όφελος της ψυχής, να παρατηρήσετε ότι η νότα αυτής της φωνής προσευχής είναι διαφορετική για πολλούς, δηλαδή: άλλοι, υψώνοντας τη φωνή τους στην πρώτη κιόλας λέξη της προσευχής, δηλαδή λέγονταςΚύριε, όλες οι άλλες λέξεις τελειώνουν με χαμήλωμα. Άλλοι, ξεκινώντας την προσευχή με χαμηλότερο τόνο, τη σηκώνουν στη μέση της προσευχής, δηλαδή στη λέξηΙησούς, και κάνοντας ένα θαυμαστικό, οι άλλες λέξεις τελειώνουν πάλι με ένα χαμήλωμα του τόνου καθώς άρχισαν. Άλλοι, αφού άρχισαν και συνέχισαν τις προηγούμενες προσευχές με χαμηλό μονότονο τόνο, στην τελευταία λέξη, δηλ.ελέησόν με, ανέβασε τους τόνους με θαυμασμό. Και κάποιοι, λέγοντας ολόκληρη την πλήρη προσευχή, δηλαδή,Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό, κάντε μια προώθηση μόνο σε μια λέξη – τον Υιό του Θεού. –

            Τώρα κοιτάξτε: η προσευχή είναι η ίδια. Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί έχουν την ίδια πίστη. Η γενική ιδέα ότι αυτή η πιο σημαντική και ύψιστη από όλες τις προσευχές περιέχει δύο θέματα – τον Κύριο Ιησού και το έλεός Του, είναι εξίσου γνωστή σε όλους. Γιατί δεν το εκφράζουν όλοι με τον ίδιο τρόπο στον τονισμό, δηλαδή στην προφορά; Γιατί όχι στο ένα και το αυτό μέρος, αλλά σε κάθε γνωστό μέρος που η ψυχή συγκινείται ιδιαίτερα και εκδηλώνεται με έναν ιδιαίτερα ανυψωμένο και έντονο τόνο; Ίσως πολλοί θα πουν ότι αυτό συμβαίνει λόγω ικανότητας, ή λόγω παραδείγματος από άλλους, ή μιας έννοιας που αντιστοιχεί σε διαφορετική άποψη του καθενός ή, τέλος, είναι πιο εύκολο και πιο βολικό για κάποιον να το προφέρει σύμφωνα με την κατάσταση της ικανότητας ομιλίας… Αλλά το σκέφτομαι τελείως διαφορετικά. Είναι επιθυμητό να ψάξω εδώ για κάτι ανώτερο, που όχι μόνο ακούει το άγνωστο, αλλά ακόμη και αυτόν που προσεύχεται – δεν υπάρχει μια μυστική κίνηση του Αγίου Πνεύματος, που «ταλαιπωρείται με άρρητους αναστεναγμούς» στους αδαείς: πώς και για τι να προσευχηθεί; Και αν όλοι προσεύχονται στο όνομα του Ιησού Χριστού με το Άγιο Πνεύμα, σύμφωνα με την ανακοίνωση του Αποστόλου, τότε το κρυφά ενεργούντος Αναληφθέν Πνεύμα, «δώστε προσευχή σε αυτόν που προσεύχεται», μαζί με αυτό, μπορεί επίσης να δώσει το ευγενικό Του δώρο σε όλους ενάντια στη δύναμή του: σε άλλον, ευλαβικό φόβο Θεού, σε άλλον, αγάπη και άλλη σταθερότητα. Και επομένως αυτός που έλαβε το δώρο σέβεται και δοξάζει την κατάσταση του Παντοδύναμου και στην προσευχή του εκφράζει με ιδιαίτερο συναίσθημα και θαυμασμό τη λέξη «Κύριος», στην οποία εννοεί το μεγαλείο και τη δύναμη του Δημιουργού του κόσμου. Αυτός που έχει δεχτεί μια μυστηριώδη έκχυση αγάπης στην καρδιά του είναι πιο πολύ ευχαριστημένος και συγκινημένος από τη χαρά να φωνάζει «Ιησούς Χριστός», όπως κάποιος γέρος χωρίς ιδιαίτερο ενθουσιασμό για την αγάπη και τα γλυκά, δεν άκουγε ούτε το όνομα «Ιησούς» να προφέρεται ούτε σε μια απλή συνομιλία. Αυτός που πιστεύει αταλάντευτα στη Θεότητα του Ιησού Χριστού, Αυτόν με τον Θεό Πατέρα, φουντώνει και δυναμώνει ακόμη περισσότερο στην πίστη, προφέροντας τα λόγια «Υιός του Θεού». Αυτός που έχει λάβει το χάρισμα της ταπεινοφροσύνης και έχει βαθιά επίγνωση της αδυναμίας του στα λόγια «ελέησέ με», θρηνεί, ταπεινώνεται και ξεχύνεται με συντριπτική προσπάθεια σε αυτά τα τελευταία λόγια της προσευχής του Ιησού, τρέφει ελπίδα για το έλεος του Θεού και ντρέπεται για τις δικές του αποτυχίες. Αυτοί είναι οι λόγοι, νομίζω, της διαφοράς στον τονισμό όταν λέμε μια προσευχή στο όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού!.. Και από αυτή την παρατήρηση μπορείς να καταλάβεις ακούγοντας (για τη δόξα του Θεού και για τη δική σου καθοδήγηση) ποιος θα συγκινηθεί από ποια συναισθήματα και ποιος έχει τι πνευματικό χάρισμα. Σε αυτό, κάποιοι μου είπαν: “γιατί δεν εμφανίζονται όλα αυτά τα σημάδια των μυστικών πνευματικών χαρισμάτων μαζί, συνολικά; Τότε όχι μία, αλλά κάθε λέξη της προσευχής θα καταλαμβανόταν από τον μονότονο αρπαχτικό τονισμό αυτού που προσεύχεται”… Απάντησα έτσι: “Επειδή η χάρη του Θεού διαιρεί τα χαρίσματα των γραφών και με ποιον μπορεί να εισέλθει η χάρη του νου;

            Πέρασα πέντε μέρες με αυτόν τον γέρο και σιγά σιγά άρχισε να βελτιώνεται η υγεία του. Αυτή η φορά ήταν διδακτική για μένα, που δεν πρόσεξα πώς πέρασε, γιατί σε αυτό το μικρό δωμάτιο, σαν σε σιωπηλή φυλακή, αποφασιστικά δεν κάναμε τίποτα άλλο, αλλά προσευχόμασταν κρυφά, φωνάζοντας το όνομα του Ιησού Χριστού, ή μιλήσαμε για ένα μόνο θέμα, δηλ.

Μια φορά κι έναν καιρό ήρθε κοντά μας ένας προσευχόμενος μαντίς και παραπονέθηκε πολύ, θρήνησε και μάλωσε τους Εβραίους, από τα χωριά των οποίων περνούσε και υπέμεινε κόπο και εξαπάτηση από αυτούς. Πριν από αυτό, ήταν άγριος εναντίον τους, ότι τους καταράστηκε και τους αναγνώρισε ως ανάξιους ακόμη και να ζήσουν στη γη εξαιτίας της εμμονής και της απελπισίας τους, και τελικά είπε ότι τους είχε ακαταμάχητη αποστροφή. Αφού άκουσε, αυτός ο γέρος μου άρχισε να του διδάσκει:

«Δεν ωφελεί, φίλε μου», είπε, «βρίζεις και βρίζεις τους Εβραίους έτσι· και είναι τα ίδια πλάσματα του Θεού με εμάς, πρέπει να τους λυπόμαστε και να τους προσευχόμαστε, όχι να τους καταράζουμε. Πίστεψε ότι η απέχθειά σου προς αυτούς προέρχεται από το γεγονός ότι δεν είσαι εδραιωμένος στην αγάπη του Θεού και δεν έχεις εσωτερική προσευχή. Ακούστε τι γράφει ο Μάρκος ο ασκητής: «η ψυχή που ενώθηκε εσωτερικά με τον Θεό, από μεγάλη χαρά είναι σαν ένα ξέγνοιαστο και ανοιχτόκαρδο παιδί και δεν καταδικάζει πια κανέναν, ούτε Έλληνα, ούτε χωρίς Εβραίο, ούτε Εβραίο, ούτε Εβραίο, ούτε Εβραίο, ούτε Εβραίο, ούτε Εβραίο, ούτε Εβραίο, ούτε Εβραίο, ούτε Εβραίο, ούτε Εβραίο, ούτε Εβραίο, ούτε Εβραίο. ούτε Εβραίος, ούτε Εβραίος, ούτε Εβραίος, ούτε Εβραίος, ούτε Εβραίος, ούτε Εβραίος, ούτε Εβραίος, ούτε Εβραίος, ούτε Εβραίος, ούτε Εβραίος, ούτε Εβραίος, ούτε Εβραίος, ούτε Εβραίος! όλος ο κόσμος και οι ευχές, και όλοι οι Έλληνες, οι Εβραίοι και οι ειδωλολάτρες δοξάζουν τον Θεό.» Και ο Μέγας Μακάριος της Αιγύπτου λέει ότι οι εσωτερικοί στοχαστές είναι «φλεγμένοι από ένα μέρος αγάπης, ότι αν ήταν δυνατόν, θα έβαζαν κάθε άνθρωπο στη μήτρα του, μη διακρίνοντας το κακό από το καλό». λύπες, είναι κυρίως να κατηγορεί κανείς τον εαυτό του για έλλειψη υπομονής και ταπεινοφροσύνης».

Επιτέλους πέρασε πάνω από μια εβδομάδα. Ο γέρος ανάρρωσε, και τον ευχαρίστησα ειλικρινά για όλες τις καλές οδηγίες και τον αποχαιρέτησα. Πήγε στη θέση του, εγώ πήγα στο δρόμο μου.

Έχω ήδη αρχίσει να πλησιάζω τον Ποτσάεφ. Πριν φτάσω στα εκατό μίλια, με πρόλαβε ένας στρατιώτης. Τον ρώτησα πού πήγαινε. μου είπε ότι στην πατρίδα του στην επαρχία Kamianets-Podilskyi. Έχοντας περπατήσει δέκα βερστάκια μαζί του σιωπηλά, παρατήρησα ότι αναστέναζε βαριά, σαν να ήταν λυπημένος για κάτι και ήταν πολύ σκυθρωπός. Τον ρώτησα: «Γιατί είσαι τόσο λυπημένος;» Και άρχισε να προσκολλάται σε μένα και να λέει: “καλέ μου! αν έχεις ήδη προσέξει τη θλίψη μου, τότε πάλεψε σκληρά και ορκίσου ότι δεν θα το πεις σε κανέναν και θα σου πω τα πάντα για μένα, γιατί ο θάνατος έρχεται και δεν έχω κανέναν να συμβουλευτώ.”

            Τον διαβεβαίωσα με χριστιανικό τρόπο ότι δεν χρειαζόταν να αναφέρω τίποτα σε κανέναν και, από αδελφική αγάπη, θα του έδινα τη συμβουλή που μπορούσα.

«Βλέπεις», είπε, «με έδωσαν στους στρατιώτες από τους αγρότες του άρχοντα. Μετά από πέντε χρόνια υπηρέτησης, μου έγινε αφόρητα δύσκολο και συχνά με χτυπούσαν για δυσλειτουργία και για μέθη. Σκέφτηκα να φύγω. Αυτό είναι τώρα το δέκατο πέμπτο έτος φυγής μου. Έξι χρόνια κρυβόμουν και κρυβόμουν εδώ κι εκεί. Απατεώνες, συνάντησα έναν στρατιώτη που πήγαινε στο σπίτι σε μια μακρινή επαρχία. Και ξαφνικά η γη από όλες τις πλευρές άρχισε να με σφίγγει και να με συνθλίβει τόσο πολύ, που εγώ, μη αντέχοντας τον πόνο, τη λαχτάρα και την κούραση, βόγκηξα και φώναξα: «Ελέησον!». Πίεσέ το πιο δυνατά!” Και ένιωσα τόσο δυνατό πόνο και λαχτάρα που κανένα μαρτύριο σε αυτή τη γη δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτό. Τελικά, αυτός ο παππούς μου έφερε κοντά μου το άλογο που έκλεψα χθες και φώναξε: “τι είναι αυτό; Σφίξε το όσο πιο οδυνηρά γινόταν!» Και στριμώχτηκα τόσο οδυνηρά από όλες τις πλευρές που δεν μπορώ να καταλάβω πόσο σκληρό, τρομερό και εξαντλημένο ήταν· ήταν σαν να τραβήχτηκαν οι φλέβες από μέσα μου και να ασφυκτιά από τρομερό πόνο, ώστε να ήταν αδύνατο να αντέξω και θα έπρεπε να πέσω κάτω χωρίς να θυμηθώ, αν άνοιγε αυτό το μαρτύριο. Με αυτό το χτύπημα, ξύπνησα εντελώς τρομοκρατημένος, σηκώθηκα μετά βίας και πήγαινα στο σπίτι μου για πολύ καιρό, και τώρα πια, άρχισα να φοβάμαι τον κόσμο και να ντρεπόμουν για τον εαυτό μου ήρθε που δεν θα ζούσα πολύ και θα πέθαινα σε λίγο, γιατί είχε χαθεί όλες μου οι δυνάμεις, έτσι σκέφτηκα να πάω να αποχαιρετήσω την πατρίδα μου και να πεθάνω εκεί φίλε τι να κάνω Άλλωστε η υπομονή μου δεν φτάνει!

            Αφού τα άκουσα όλα αυτά, εξεπλάγην μέσα μου και δόξασα τη σοφία και τη χάρη του Θεού, βλέποντας πώς προσηλυτίζει ποικιλοτρόπως τους αμαρτωλούς και άρχισα να του λέω: «Κάθε αδελφέ!

            – Δεν υπάρχει περίπτωση, μου είπε: «Νομίζω ότι όταν αρχίσω να προσεύχομαι, ο Θεός θα με χαλάσει αμέσως».

            – Άδειο, αδερφέ! Ο διάβολος βάζει αυτές τις σκέψεις μέσα σου. Ο Θεός είναι απείρως ελεήμων και συμπονεί τους αμαρτωλούς και συγχωρεί όσους μετανοούν σύντομα. Εξάλλου, γνωρίζετε την προσευχή του Ιησού, δηλαδή «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό». Αυτή είναι η αδιάκοπη κουβέντα της.

– Πώς να μην ξέρεις αυτή την προσευχή! Άλλοτε πήγαινα να κλέψω, άλλοτε το διάβασα για να είμαι πιο γενναίος.

– Λοιπόν, κοίτα τώρα: ο Θεός δεν σε διέστρεψε ακόμα κι όταν, πηγαίνοντας στην ανομία, έκανες μια προσευχή. Και θα σε καταστρέψει όταν προσεύχεσαι στο μονοπάτι της μετάνοιας; Τώρα βλέπεις ότι οι σκέψεις σου είναι εχθρικές!… Πίστεψε με, αγαπητέ, αν κάνεις αυτή την προσευχή, ανεξάρτητα από το τι περνάει από τις σκέψεις σου, σύντομα θα νιώσεις ανακούφιση, θα περάσει όλος ο φόβος και το φορτίο σου, και τελικά θα ηρεμήσεις εντελώς, θα είσαι ευλαβής άνθρωπος. Σας διαβεβαιώνω για αυτό, γιατί το έχω δει πολύ στην εμπειρία μου.

Ταυτόχρονα, του είπα αρκετές περιπτώσεις στις οποίες η προσευχή του Ιησού είχε θαυματουργή δύναμη στους αμαρτωλούς. Τελικά, άρχισα να τον πείθω ότι θα έρθει μαζί μου στη Μητέρα του Θεού του Ποχάιβ, το καταφύγιο των αμαρτωλών, πριν φύγει από την πατρίδα του, για να εξομολογηθεί και να κοινωνήσει εκεί. Ο στρατιώτης μου τα άκουγε όλα αυτά με προσοχή και, όπως ήταν φανερό, με χαρά. Έτσι, συμφώνησε σε όλα. Πήγαμε στο Pochaiv μαζί με τον όρο ότι δεν θα λέγαμε τίποτα ο ένας στον άλλον, αλλά θα λέγαμε συνεχώς την προσευχή του Ιησού. Περπατήσαμε σε τέτοια σιωπή για μια ολόκληρη μέρα. Την επόμενη μέρα μου είπε ότι ένιωθε καλύτερα. προφανώς, ήταν πιο ήρεμος από πριν. Την τρίτη μέρα, φτάσαμε στο Pochaiv, και του επιβεβαίωσα ξανά ότι δεν έπρεπε να σταματήσει να προσεύχεται, ούτε μέρα ούτε νύχτα, μέχρι να αποκοιμηθεί, και τον διαβεβαίωσα ότιτο ιερότερο όνομα του Ιησού είναι αφόρητο στους εχθρούς, σώσε τον δυνατά, και ταυτόχρονα του διάβασε μια προσευχή από το «Dobrotolyuba», ειδικά από τονα το τηρούν με μεγάλη προσοχή όταν προετοιμάζονται για την κοινωνία των Αγίων Μυστηρίων του Χριστού. Το έκανε και αμέσως ομολόγησε και προσχώρησε. Αν και οι σκέψεις του επιτέθηκαν συχνά, τις έδιωχνε επίσης εύκολα η προσευχή του Ιησού. Την Κυριακή, για να είναι πιο εύκολο να σηκωθεί το πρωί, πήγε για ύπνο νωρίτερα το βράδυ και απήγγειλε την προσευχή του Ιησού ασταμάτητα, ενώ εγώ κάθισα στη γωνία και διάβαζα το “Dobrotolyubstvo” μου με νυχτερινό φως. Πέρασε μια ώρα και αποκοιμήθηκε, και άρχισα να προσεύχομαι. Ξαφνικά, μετά από είκοσι λεπτά, τρόμαξε και, ξυπνώντας, πετάχτηκε γρήγορα, έτρεξε κοντά μου γεμάτος δάκρυα και είπε με μεγάλη χαρά: “Αχ, αδελφέ, αυτό που είδα τώρα! Πόσο εύκολο και χαρούμενο είμαι! Πιστεύω ότι ο Θεός δεν βασανίζει, αλλά ελεεί τους αμαρτωλούς. Δόξα Σοι, Κύριε, δόξα σε Σένα!”

Εγώ, έκπληκτος και παρηγορημένος από αυτό, του ζήτησα να μου πει αναλυτικά τι του συνέβη.

            – Και εδώ είναι το θέμα: μόλις με πήρε ο ύπνος, είδα τον εαυτό μου στο ίδιο λιβάδι όπου με βασάνισαν. Στην αρχή τρόμαξα, αλλά βλέπω ότι αντί για σύννεφο, ανατέλλει ένας καθαρός ήλιος, ένα υπέροχο φως φωτίζει ολόκληρο το λιβάδι και βλέπω κόκκινα λουλούδια και γρασίδι πάνω του. Ξαφνικά, ο παππούς μου ήρθε κοντά μου, τόσο όμορφος που δεν θα εκπλαγείς, και μου είπε τόσο ευγενικά και ευγενικά ήσυχα: «Πήγαινε στο Zhytomyr στην εκκλησία του Γεωργίου του Νικηφόρου· εκεί θα σε πάρουν στη φρουρά της εκκλησίας· ζήσε εδώ μέχρι το τέλος της ζωής σου και προσεύχεσαι αδιάκοπα· ο Θεός θα σε ελεήσει!». Αφού το είπε αυτό, με σταύρωσε και εξαφανίστηκε την ίδια στιγμή. Ένιωσα τέτοια χαρά που είναι αδύνατο να πω, σαν να έπεσε κάτι από μέσα μου και πέταξα στον ουρανό… Με αυτό ξύπνησα ξαφνικά, νιώθοντας ότι ήμουν ανάλαφρος, και η καρδιά μου ακόμα δεν ήξερε τι να κάνει με τη χαρά. Τώρα τι πρέπει να κάνω; Θα πάω αμέσως στο Zhytomyr, όπως με διέταξε ο παππούς μου. Θα είναι εύκολο για μένα να πάω με μια προσευχή!

– Έλεος, αγαπητέ αδερφέ, πού θα πας τα μεσάνυχτα; Ακούστε τα ματς, ναι, προσευχηθείτε και με τον Θεό. Δεν κοιμηθήκαμε λοιπόν, και μετά από αυτή τη συζήτηση πήγαμε στην εκκλησία. Προσευχόταν επιμελώς όλο το πρωί με δάκρυα και είπε ότι ήταν πολύ εύκολο και χαρούμενο γι ‘αυτόν, και η προσευχή του Ιησού γινόταν με ευχαρίστηση. Στη συνέχεια, στο μεσημεριανό γεύμα, κοινωνούσε, και μετά το γεύμα, τον πήγα στον δρόμο Zhytomyr, όπου τον αποχαιρετήσαμε με δάκρυα και χαρά.

Μετά από αυτό, άρχισα να σκέφτομαι τον εαυτό μου και αναρωτιόμουν πού να πάω τώρα. Τελικά, αποφάσισε να επιστρέψει ξανά στο Κίεβο. Σε αυτό με τράβηξαν οι σοφές οδηγίες του εκεί πνευματικού μου πατέρα, αλλά και το γεγονός ότι, έχοντας ζήσει μαζί του, δεν θα έβρισκε κάποιους φιλόχρους ευεργέτες να με στείλουν στην Ιερουσαλήμ ή τουλάχιστον στο Άγιο Όρος. Έτσι, αφού έζησα άλλη μια εβδομάδα στο Pochaev, ξόδεψα χρόνο στη μνήμη εκείνων των διδακτικών συναντήσεων που είδα στο δρόμο μου και γράφοντας μερικά διδακτικά στοιχεία, ετοιμάστηκα για το δρόμο, φόρεσα μια τσάντα και πήγα στην εκκλησία για να προσκυνήσω τη Μητέρα του Θεού στο δρόμο και να προσευχηθώ για δείπνο.

Στάθηκε πίσω από την εκκλησία. Βγήκε λοιπόν κάποιος, αν και όχι πολύ καλά ντυμένος, αλλά έμοιαζε με ευγενή και με ρώτησε πού πουλήθηκαν τα κεριά. επεσήμανα. Το δείπνο έφυγε, έμεινα να προσευχηθώ στα πόδια της Θεοτόκου. Προσευχήθηκε και συνέχισε το δρόμο του. Αφού περπάτησα λίγο στο δρόμο, είδα ένα ανοιχτό παράθυρο σε ένα σπίτι, κάτω από το οποίο καθόταν ένας άντρας και διάβαζε ένα βιβλίο. Έπρεπε να περάσω από αυτό το παράθυρο, και είδα ότι αυτός που με ρώτησε για τα κεριά στην εκκλησία καθόταν. Καθώς περνούσα, έβγαλα το καπέλο μου, και με έγνεψε και του ρώτησε: “Πρέπει να είσαι ταξιδιώτης;” και καλώντας τον, με ρώτησε ποιος ήμουν και πού πήγαινα. μετά μου έφερε τσάι και είπε: “Άκου περιστεράκι! Ταξιδεύω εκεί και περπατώ όπως υποσχέθηκα. ωφέλεια.

            Έχοντας ακούσει αυτή την πρόσκληση, θεώρησα, σε αυτό το απροσδόκητο γεγονός, να μου δείξει τον δρόμο της Θεοτόκου, από την οποία ζήτησα να με καθοδηγήσει στα μονοπάτια της καλοσύνης και, χωρίς να σκεφτώ τίποτα, συμφώνησα αμέσως.

Πήγαμε λοιπόν μια πεζοπορία την επόμενη μέρα. Τρεις μέρες πέρασαν, όπως συμφωνήθηκε, η μία μετά την άλλη. διάβαζε συνέχεια ένα βιβλίο, που δεν το άφηνε από τα χέρια του μέρα ή νύχτα, και μερικές φορές σκεφτόταν κάτι. Τελικά σταματήσαμε σε ένα μέρος για να γευματίσουμε. Ο ίδιος έτρωγε, και το βιβλίο ήταν ανοιχτό μπροστά του, και συχνά του έριξε μια ματιά. Είδα ότι αυτό το βιβλίο ήταν το Ευαγγέλιο, και του είπα: «Σε θαρρώ, πάτερ, να ρωτήσεις γιατί δεν αφήνεις το Ευαγγέλιο μέρα ή νύχτα, και πάντα το κρατάς και το κουβαλάς;».

– Για αυτό, απάντησε, μελετώ σχεδόν συνέχεια από ένα δικό του…

-Τι σπουδάζεις; συνέχισα.

– Χριστιανική ζωή, η οποία συνίσταται στην προσευχή. Θεωρώ την προσευχή τον πιο σημαντικό και απαραίτητο τρόπο σωτηρίας και το πρώτο καθήκον κάθε χριστιανού. Η προσευχή είναι και το πρώτο βήμα και το στεφάνι μιας ευσεβούς ζωής. Γι’ αυτό το Ευαγγέλιο διατάζει να προσευχόμαστε συνεχώς, πάντα. καθώς σε άλλα έργα ευσέβειας ανατίθεται ο χρόνος τους, και δεν υπάρχει αδρανής χρόνος για προσευχή. τίποτα καλό δεν μπορεί να γίνει χωρίς προσευχή και η σωστή προσευχή δεν μπορεί να μαθευτεί χωρίς το Ευαγγέλιο. Επομένως, όλοι όσοι πέτυχαν τη σωτηρία μέσω της εσωτερικής ζωής, άγιοι κήρυκες του λόγου του Θεού, ερημίτες και ερημίτες, ακόμη και όλοι οι θεοσεβούμενοι χριστιανοί, είχαν ως απαραίτητη και διαρκή ενασχόληση την εκπαίδευση στο βάθος του Λόγου του Θεού και η ανάγνωση του Ευαγγελίου ήταν το βασικό τους έργο. Πολλοί από αυτούς είχαν συνεχώς το Ευαγγέλιο στα χέρια τους και σε όσους ζητούσαν τις οδηγίες τους για τη σωτηρία, έδιναν την εξής συμβουλή: «κάτσε σε ένα σιωπηλό κελί και διάβασε και ξαναδιάβασε το Ευαγγέλιο».

Μου άρεσε πολύ αυτός ο συλλογισμός του και η επιθυμία του για προσευχή, και τον ρώτησα επίσης: «από ποια ιδιαίτερα ευαγγελική οδηγία αντλείς τη διδασκαλία για την προσευχή;».

            – Και από τους τέσσερις ευαγγελιστές, απάντησε, με μια λέξη από ολόκληρη την Καινή Διαθήκη, διαβάζοντάς την με τη σειρά. Διαβάζοντάς το εδώ και καιρό και το έμαθα, μου αποκαλύφθηκε ποια είναι η σταδιακή και η σωστή σύνδεσηη διδασκαλία της προσευχήςσε όλο το Ευαγγέλιο, ξεκινώντας από τον πρώτο Ευαγγελιστή, ακολουθεί μια σειρά με τη σωστή σειρά (στο σύστημα). Για παράδειγμα: από την αρχή παρουσιάζεται η επίθεση ή η εισαγωγή στο δόγμα της προσευχής, μετά η μορφή ή η εξωτερική έκφραση με λέξεις, μετά η προϋπόθεση που απαιτείται για την προσευχή, τα μέσα εκμάθησής της και παραδείγματα. Τέλος, η μυστηριώδης διδασκαλία για την εσωτερική, πνευματική, αδιάκοπη προσευχή στο όνομα του Ιησού Χριστού, η οποία παρουσιάζεται ως ανώτερη και πιο ωφέλιμη από την επίσημη προσευχή. τότε η αναγκαιότητά της, οι καλοί καρποί κ.λπ. Με μια λέξη, όλα με λεπτομέρεια, πλήρης γνώση της άσκησης προσευχής με συστηματική σειρά ή ακολουθία διατυπώνεται στο Ευαγγέλιο από την αρχή μέχρι το τέλος.

Αφού το άκουσα, σκόπευα να του ζητήσω να μου τα υποδείξει όλα αυτά λεπτομερώς, γι’ αυτό άρχισα να του λέω: “Επειδή μου αρέσει περισσότερο να ακούω και να μιλάω για την προσευχή, είναι πολύ επιθυμητό για μένα να δω με κάθε λεπτομέρεια αυτή τη μυστική σύνδεση της διδασκαλίας για την προσευχή. Πες μου, για όνομα του Θεού, όλα αυτά από τον ίδιο τον Ιβάν”.

            Συμφώνησε πρόθυμα σε αυτό και μου είπε: «άνοιξε το Ευαγγέλιό σου, δες το και σημείωσε τι θα πω» (μου έδωσε και ένα μολύβι). Παρακαλώ δείτε αυτές τις σημειώσεις μου. – Εδώ, άρχισε να λέει, πρώτα απ’ όλα, βρες το έκτο κεφάλαιο του Ευαγγελιστή Ματθαίου και διάβασε σε αυτό από τον πέμπτο στίχο έως τον ένατο (Μτ. VI, 5-9). Βλέπετε εδώ την προετοιμασία για προσευχή ή την εισαγωγή που διδάσκει όχι για χάρη της ματαιοδοξίας και όχι στη φασαρία, αλλά σε ένα απόμερο μέρος και με ειρήνη, να ξεκινάμε την προσευχή και να προσευχόμαστε μόνο για άφεση αμαρτιών και για ένωση με τον Θεό, και όχι για να επινοούμε πολλά και περιττά αιτήματα για διάφορες ανάγκες ζωής. Στη συνέχεια διαβάστε το ίδιο κεφάλαιο από τον ένατο έως τον δέκατο τέταρτο στίχο (Ματθαίος VI, 9-14). Εδώ παρουσιάζεται η μορφή της προσευχής, δηλαδή με ποιες λέξεις πρέπει να ειπωθεί. Όλα τα απαραίτητα και απαραίτητα για τη ζωή μας συνδυάζονται σοφά σε αυτό. Στη συνέχεια, συνεχίστε να διαβάζετε τον 14ο και τον 15ο στίχο του ίδιου κεφαλαίου και θα δείτε την προϋπόθεση που πρέπει να τηρηθεί για να είναι έγκυρη η προσευχή, γιατί χωρίς να συγχωρήσουμε αυτούς που μας προσβάλλουν, ο Κύριος δεν θα συγχωρήσει ούτε τις αμαρτίες μας. Περνώντας στο 7ο κεφάλαιο, θα βρείτε από τον 7ο έως τον 12ο στίχο μέσα για επιτυχία στην προσευχή και επιδοκιμασία στην ελπίδα: «ζητήστε, αναζητήστε, χτυπήστε». αυτή η βελτιωμένη έκφραση απεικονίζεισυχνότητα προσευχήςκαι η κυρίαρχη άσκηση σε αυτό ώστε η προσευχή όχι μόνο να συνοδεύει όλες τις δραστηριότητες, αλλά και να τις υπερβαίνει χρονικά.Αυτό αποτελεί το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό της προσευχής… Θα δείτε ένα παράδειγμα αυτού στο 14ο κεφάλαιο του Ευαγγελιστή Μάρκου από τον 32ο έως τον 40ο, όπου ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός επαναλαμβάνει πολλές φορές την ίδια γλώσσα προσευχής. Παρόμοιο παράδειγμα της συχνότητας της προσευχής παρουσιάζει ο Ευαγγελιστής Λουκάς (Λκ. XI, 5-14) στην παραβολή του ανυποχώρητου αιτήματος ενός φίλου, καθώς και στην επανειλημμένη επίμονη παράκληση της χήρας προς τον δικαστή (Λκ. XVIII, 1-15), που απεικονίζει τις εντολές του Ιησού Χριστού, που πρέπειπάντα, τέλος πάντων. μι. μην το παρακάνετε.

            Μετά από αυτή την εμπεριστατωμένη διδασκαλία, η ουσιαστική διδασκαλία της μυστηριώδους εσωτερικής προσευχής της καρδιάς αποκαλύπτεται στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο και, πρώτα απ’ όλα, προσφέρεται στη σοφή ιστορία της συνομιλίας του Ιησού Χριστού με τη Σαμαρείτιδα, η οποία αποκαλύπτει την εσωτερική λατρεία του Θεού στο πνεύμα και την αλήθεια που επιθυμεί ο Θεός και η οποία είναι συνεχής και αδιάκοπη. (Ιωάννης Δ’, 5-25). Περαιτέρω, στο 15ο κεφάλαιο, από τον 4ο στίχο έως τον 8ο, απεικονίζεται ακόμη πιο καθαρά η δύναμη, η δύναμη και η αναγκαιότητα της εσωτερικής προσευχής, δηλαδή η παραμονή της ψυχής στον Χριστό, στη διαρκή μνήμη του Θεού. Τέλος, διαβάστε στο 16ο κεφάλαιο του ίδιου Ευαγγελιστή από τον 23ο έως τον 25ο στίχο. Δείτε τι μυστικό αποκαλύπτει! Βλέπετε ότι η προσευχή στο όνομα του Ιησού Χριστού, ή η λεγόμενη προσευχή του Ιησού, δηλαδή,Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με, επαναλαμβανόμενο συχνά και πολλές φορές, έχει μεγάλη δύναμη και ανοίγει την καρδιά και αγιάζει πιο εύκολα. Αυτό μπορεί να φανεί αξιόπιστα από ένα παράδειγμα. Αποστόλων, οι οποίοι, αν και για περισσότερο από ένα χρόνο, ήταν μαθητές του Κυρίου Ιησού και είχαν ήδη διδαχθεί την προσευχή του Κυρίου από Αυτόν, δηλ.». ο πατέρας μας », και ξέρουμε από αυτούς, αλλά στο τέλος της επίγειας ζωής Του, ο Ιησούς Χριστός τους αποκάλυψε ένα μυστικό, τι άλλο τους έλειπε στην προσευχή, ώστε η προσευχή τους ήταν καθοριστική. Τους είπε: «Ακόμα δεν ζητάτε τίποτα στο όνομά Μου. Yelyka, αν ζητήσεις από τον Πατέρα κάτι στο όνομά μου, θα σου το δώσει.” Έτσι ήταν μαζί τους, γιατί μετά από αυτό, όταν οι απόστολοι έμαθαν να προσεύχονται στο όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού, πόσα παράξενα θαύματα έκαναν και πόσο άφθονα φωτίστηκαν οι ίδιοι!… Τώρα βλέπετε τη σύνδεση και την πληρότητα της διδασκαλίας για την προσευχή; επιστολές των Αποστόλων, τότε επίσης σε αυτές θα βρείτε και μια συνεπή διδασκαλία της προσευχής.

            Για να συνεχίσω τις προηγούμενες παρατηρήσεις, θα σας επισημάνω μερικά σημεία που δείχνουν ότι ανήκει στην προσευχή. Έτσι περιγράφουν οι Πράξεις των Αποστόλων την άσκηση, δηλαδή την επιμελή και συνεχή άσκηση στην προσευχή των πρώτων Χριστιανών που φωτίστηκαν με την πίστη στον Ιησού Χριστό (Πράξεις Δ’, 31). λέγεται για τους καρπούς ή τις συνέπειες αυτής της συνεχούς παραμονής στην προσευχή, δηλαδή την έκχυση του Αγίου Πνεύματος και των χαρισμάτων Του σε όσους προσεύχονται. Ομοίως, θα δείτε στο κεφάλαιο 16, στους στίχους 25 και 26. Στη συνέχεια, ακολουθήστε τη σειρά των Αποστολικών μηνυμάτων και θα δείτε: 1) πώς η προσευχή είναι απαραίτητη σε όλες τις περιπτώσεις της ζωής (Ιάκωβος Ε’, 13-16). 2) πώς το Άγιο Πνεύμα βοηθά στην προσευχή (Ιούδας I, 20-21) και (Ρωμ. VIII, 26). 3) πώς να προσεύχεσαι πάντα με πνεύμα (Εφεσ. V1, 18). 4) πόση ειρήνη ή εσωτερική γαλήνη χρειάζεται κατά την προσευχή (Φιλ. Δ’, 6-7). 5) πώς είναι απαραίτητο να προσεύχεται αδιάκοπα (Θεσ. Ε’, 17, και 6), τέλος σημειώνουμε ότι πρέπει να προσεύχεται κανείς όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά και για όλους (Α’ Τιμ. Β’, 1-5).

            Έτσι, διαβάζοντας μακροχρόνια και προσεκτικά, μπορεί κανείς να βρει πολλές περισσότερες ανακαλύψεις μυστηριωδών γνώσεων κρυμμένες στο λόγο του Θεού, οι οποίες ξεφεύγουν από μια σπάνια ή πρόχειρη ανάγνωσή του. Από ό,τι ανέφερα τώρα, έχετε παρατηρήσει πόσο σοφά και με πόσο συνέπεια, δηλαδή σε μια μυστική συστηματική σύνδεση, η Καινή Διαθήκη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού αποκαλύπτει τη διδασκαλία του για αυτό το θέμα, το οποίο έχουμε τώρα ανιχνεύσει; Με ποια καταπληκτική σειρά σειράς διαδίδεται και στους τέσσερις ευαγγελιστές; Ιδού ένα παράδειγμα: στον Άγιο Ματθαίο βλέπουμε την επίθεση ή την εισαγωγή στην προσευχή, την ίδια τη μορφή, τις συνθήκες κ.λπ. Προχωρώντας περαιτέρω, στον Αγ. Βρίσκουμε παραδείγματα του Μάρκου. στο Άγιο τόξο είναι παραβολές, και ο Άγιος Ιωάννης είναι μια μυστηριώδης άσκηση στην εσωτερική προσευχή, αν και όλοι οι ευαγγελιστές (συντομότεροι ή μεγαλύτεροι) τα έχουν όλα αυτά. Οι Πράξεις περιγράφουν την πρακτική και τις συνέπειες της προσευχής. στις Επιστολές των Αποστόλων, καθώς και στην ίδια την Αποκάλυψη, πολλά εξαρτήματα συνδέονται άρρηκτα με το έργο της προσευχής!.. Γι’ αυτό αρκεστώ σε ένα μόνο ευαγγέλιο στη μελέτη όλων των τρόπων σωτηρίας.

Όλη την ώρα, όπως επισήμανε και μου εξήγησε, σημείωνα όλα τα περίοπτα σημεία στο Ευαγγέλιό μου, που είναι με τη Βίβλο μου. Όλα αυτά μου φάνηκαν πολύ υπέροχα και διδακτικά και τον ευχαρίστησα πολύ για αυτό.

Μετά περπατήσαμε για πέντε μέρες σιωπηλοί. Αυτός ο σύντροφός μου αρρώστησε πολύ στα πόδια του, μάλλον από ασυνήθιστο να περπατά για πολύ καιρό, και γι’ αυτό μίσθωσε ένα ζευγάρι βάρκες και με πήρε μαζί του. Φτάσαμε λοιπόν στα σύνορά σας και σταματήσαμε εδώ για τρεις μέρες, ώστε, αφού ξεκουραστούμε, να ξεκινήσουμε αμέσως για την Ανζέρ, όπου τον επιθυμούν ανυπόμονα.

– Αυτός ο φίλος σου είναι υπέροχος! Προφανώς, για την ευσέβειά του, είναι πολύ μορφωμένος. Θα ήθελα να τον δω.

– Μένουμε στο ίδιο διαμέρισμα. Μάλλον θα σου τον φέρω αύριο. Τώρα είναι πολύ αργά… Συγγνώμη!

Έκτη ημερομηνία

Βοηθάμε αδελφό με αδελφό, γιατί
το χαλάζι είναι σκληρό και ψηλό. ενισχύει
ως καθιερωμένο βασίλειο.
(Σημ. XVIII, 19).

– Ακολουθώντας αυτόν τον λόγο και την υπόσχεση χθες, όταν εμφανίστηκα ενώπιόν σας, προσκάλεσα μαζί μου αυτόν τον αξιοσέβαστο σύντροφο που έκανε το ταξίδι ευκολότερο με την πνευματική σωτηρία, και που θέλατε να δείτε.

            – Είναι πολύ ευχάριστο για μένα, και επίσης, ελπίζω, για αυτούς τους τίμιους επισκέπτες μου, να σας δουν και τους δύο και να ακούσουν τα χρήσιμα, έμπειρα λόγια σας. Εδώ είναι το δικό μου: αυτός είναι ένας ευλαβής τεχνικός, και αυτός είναι ένας ευλαβής ιερέας. Επομένως, όπου συγκεντρώνονται δύο ή τρεις στο όνομα του Ιησού Χριστού, εκεί θα υποσχεθεί ο Ίδιος. και τώρα είμαστε πέντε στο όνομά Του, τότε, φυσικά, η χάρη Του θα ξεχυθεί πιο γενναιόδωρα πάνω μας!

Η χθεσινή ιστορία του συντρόφου σου, αγαπητέ αδερφέ, για την ένθερμη αφοσίωσή σου στον Άγιο Ευαγγέλιο, πολύ υπέροχη και διδακτική. Θέλετε να ακούσετε πώς σας αποκαλύφθηκε αυτό το μεγάλο ευσεβές μυστικό;

            – Ο αγαπητός Θεός, που θέλει να σωθούν όλοι και να έλθουν στο νου της αλήθειας, μου αποκάλυψε, από το μεγάλο Του έλεος, αυτή τη γνώση με θαυματουργικό τρόπο, χωρίς ανθρώπινη μεσολάβηση. Για πέντε χρόνια ήμουν καθηγητής στο Λύκειο, περπατούσα το μονοπάτι της ζωής στα σκοτεινά μονοπάτια της αποχαύνωσης, επιδίδοντας μάταια φιλοσοφία στους δρόμους του κόσμου και όχι στους δρόμους του Χριστού, και ίσως να είχα χαθεί τελείως αν δεν με στήριζε κάπως το γεγονός ότι ζούσα μαζί με την ευσεβή μητέρα μου και με μια όμορφη αδερφή μου. άνδρας που ανακοίνωσε ο ίδιος, ότι είναι Γάλλος, πιστοποιημένος φοιτητής, που έφτασε πρόσφατα από το Παρίσι και ψάχνει για κυβερνήτη. Μου άρεσε πολύ η υπέροχη εκπαίδευσή του και τον κάλεσα στο σπίτι μου ως φιλοξενούμενος και γίναμε φίλοι. Για δύο μήνες με επισκεπτόταν συχνά και μερικές φορές πηγαίναμε μαζί βόλτα, ιστιοσανίδα και βγαίναμε μαζί σε κοινωνικές συναναστροφές, φυσικά τις πιο ηθικές. Τελικά, μου εμφανίστηκε με μια πρόσκληση σε μια από τις προαναφερθείσες κοινωνίες και, για να με πείσει πιο γρήγορα, άρχισε να επαινεί την ιδιαίτερη ευθυμία και ευχαρίστηση του τόπου όπου με προσκάλεσε. Αφού είπε δυο λόγια για αυτό, ξαφνικά άρχισε να μου ζητάει να φύγω από το γραφείο μου μαζί του, όπου καθόμασταν, και να καθίσω στο σαλόνι. Αυτό μου φάνηκε περίεργο και, αφού είπα ότι έχω ήδη παρατηρήσει επανειλημμένα την απροθυμία του να βρίσκεται στο γραφείο μου, τον ρώτησα: ποιος είναι ο λόγος; Και τον κράτησα εδώ ακόμα περισσότερο γιατί το σαλόνι ήταν δίπλα στο δωμάτιο της μητέρας μου και της αδερφής μου, και επομένως θα ήταν απρεπές να μιλάμε για κενή ύλη εδώ. Υποστήριξε την επιθυμία του με διάφορα κατσαβίδια, στο τέλος μου είπε ειλικρινά: “Εδώ έχεις το Ευαγγέλιο σε αυτό το ράφι ανάμεσα στα βιβλία· σέβομαι τόσο πολύ αυτό το βιβλίο που το δυσκολεύομαι με την παρουσία αυτής της συζήτησης για τα σκόρπια αντικείμενα μας. Βγάλ’ το από εδώ και μετά θα το κάνουμε.” Με την ειλικρίνειά μου, χαμογέλασα με τα λόγια του, έβγαλα το Ευαγγέλιο από το ράφι και είπα: θα μου το έλεγες εδώ και πολύ καιρό! Και βάζοντάς το στα χέρια του, είπε: βάλε τον μόνος σου σε εκείνο το δωμάτιο!.. Μόλις τον άγγιξα με το Ευαγγέλιο, την ίδια στιγμή έτρεμε καιεξαφανίστηκε. Με χτύπησε τόσο πολύ που έπεσα αναίσθητος στο πάτωμα από φόβο. Ακούγοντας το χτύπημα, η οικογένειά μου όρμησε κοντά μου και δεν μπορούσε να με επαναφέρει στις αισθήσεις μου για μισή ώρα. Τελικά ένιωσα μεγάλο φόβο, τρόμο, ανήσυχη ταραχή και τέλειο μούδιασμα στο χέρι και το πόδι μου, ώστε να μην μπορούσα να τα κουνήσω. Ο καλούμενος γιατρός αναγνώρισε την ασθένεια ως παράλυση, λόγω κάποιου ισχυρού σοκ ή τρόμου. Για έναν ολόκληρο χρόνο μετά από αυτή την περίσταση, υπό την προσεκτική αγωγή πολλών γιατρών, βρισκόμουν ξαπλωμένος χωρίς καμία ανακούφιση από την ασθένεια, η οποία στη συνέχεια υπέδειξε την ανάγκη αποχώρησης από την επιστημονική υπηρεσία. Εκείνη την εποχή πέθανε η γριά μου μητέρα και η αδερφή μου αποφάσισε να αφοσιωθεί στη μοναστική ζωή. Έτσι, όλα αυτά επιδείνωσαν ακόμη περισσότερο την αρρώστια μου. Είχα μόνο μια παρηγοριά κατά τη διάρκεια αυτής της οδυνηρής περιόδου – στην ανάγνωση του Ευαγγελίου, που δεν είχε φύγει από τα χέρια μου από την αρχή της ασθένειάς μου, ως εγγύηση για ένα θαυμαστό περιστατικό μαζί μου.

            Μια μέρα μου ήρθε ξαφνικά ένας ερημίτης που δεν ήξερα, που πήγαινε να μαζευτεί στο μοναστήρι. Μου είπε πειστικά ότι δεν πρέπει να βασίζομαι μόνο σε φάρμακα, τα οποία χωρίς τη βοήθεια του Θεού δεν είναι αρκετά δυνατά για να βοηθήσουν, αλλά να ζητήσω από τον Θεό και να προσεύχομαι επιμελώς γι’ αυτό, γιατίΗ προσευχή είναι το πιο ισχυρό φάρμακο για τη θεραπεία όλων των ασθενειών τόσο σωματικών όσο και ψυχικών. «Πώς μπορώ να προσευχηθώ σε τέτοια στάση, όταν δεν μπορώ ούτε να προσκυνήσω ούτε να σηκώσω τα χέρια μου για να κάνω το σημείο του σταυρού;» Του έφερα αντίρρηση από την απροσεξία μου. Μου είπε: “τουλάχιστον προσευχήσου!” Και μετά δεν μπορούσε πραγματικά να μου εξηγήσει πώς να προσεύχομαι… Αφού έφυγε ο επισκέπτης, φάνηκε να άρχισα άθελά μου να σκέφτομαι την προσευχή και τη δύναμη και τις πράξεις της, αναπολώντας τις θεολογικές διαλέξεις που άκουσα πριν από πολύ καιρό στο ίδρυμα, όταν ήμουν ακόμη φοιτητής. Με απασχόλησε πολύ παρηγορητικά, επανέφερε στη μνήμη μου φωτεινές θρησκευτικές γνώσεις, ζέστανε την ψυχή μου και αμέσως άρχισα να νιώθω κάποια ανακούφιση από τις επώδυνες επιθέσεις μου. Δεδομένου ότι το Ευαγγέλιο ήταν συνεχώς μαζί μου, τότε, σύμφωνα με την πίστη μου σε αυτό, ως αποτέλεσμα ενός θαύματος, και επίσης να θυμηθώ ότι άκουσα ολόκληρη τη δομή της πραγματείας για την προσευχή σε διαλέξεις με βάση τα κείμενα των Ευαγγελίων, τότε θεώρησα ότι είναι καλύτερο να μελετήσω την προσευχή και τη χριστιανική ευλάβεια μαζί. Έχοντας το μελετήσει, άντλησα από αυτό, σαν από μια πλούσια βρύση, ένα πλήρες σύστημα σωτηρίας ζωής και αληθινή εσωτερική προσευχή. Έχοντας σημειώσει με ευλάβεια όλα τα μέρη και τα κείμενα σχετικά με αυτό το θέμα, από τότε προσπάθησα αδιάκοπα να μελετήσω αυτά τα θεία διατάγματα και να τα εφαρμόσω δυναμικά, αν και δύσκολα, στην πράξη. Με αυτή μου την ενασχόληση σταδιακά η ασθένειά μου ανακουφίστηκε και τελικά, όπως βλέπετε, ανάρρωσα πλήρως. Έμεινε μόνος, σε ευγνωμοσύνη προς τον Θεό για την πατρική Του χάρη και θεραπεία και νουθεσία, αποφάσισα, ακολουθώντας το παράδειγμα της αδερφής μου και την επιθυμία της ψυχής μου, να αφοσιωθώ σε μια ερημική ζωή για να αντιλαμβάνομαι και να αφομοιώνω ανεμπόδιστα τέτοια γλυκά ρήματα της αιώνιας κοιλιάς, που μου υποδεικνύονται στη λέξη.

Τώρα πηγαίνω σε ένα απομονωμένο ερημητήριο κοντά στο μοναστήρι Solovetsky στη Λευκή Θάλασσα, που ονομάζεται Anzersky, το οποίο έχω ακούσει αξιόπιστα ότι είναι ένα βολικό μέρος για μια στοχαστική ζωή. Θα σας πω επίσης: η αλήθεια είναι, αν και το άγιο Ευαγγέλιο με παρηγορεί σε αυτό το ταξίδι μου και φωτίζει άφθονα το ανώριμο μυαλό μου, ζεσταίνει την ψυχρή μου καρδιά, αλλά αναγνωρίζοντας την αδυναμία μου, θα πω ειλικρινά ότι οι προϋποθέσεις για την εκτέλεση έργων ευσέβειας και απόκτησης σωτηρίας, που απαιτούν τέλειο βαθμό, που απαιτούν την τέλεια ταπεινοφροσύνη τους. αδυναμία και τραύματα η καρδιά μου, λοιπόν, που στέκομαι τώρα στη μέση της απόγνωσης και της ελπίδας, δεν ξέρω τι θα μου συμβεί στο μέλλον!

      ΣΧΥΜΝΙΚΟΣ– Για μια τέτοια υποχρεωτική εγγύηση του ιδιαίτερου και παράξενου ελέους του Θεού και με την επιστημονική σας παιδεία, είναι ασυγχώρητο όχι μόνο να πέφτετε σε θλίψη, αλλά ακόμη και να αφήνετε τη σκιά της αμφιβολίας για τη μεσιτεία του Θεού και τη βοήθειά Του στην ψυχή σας! Ξέρεις τι λέει ο θεοφωτισμένος Zolotoust για αυτό; “Κανείς δεν πρέπει να λυπάται (προτρέπει) και να φανταστεί ότι οι εντολές του Ευαγγελίου είναι αδύνατες ή άβολες! Ο Θεός, καθορίζοντας τη σωτηρία ενός ανθρώπου, σίγουρα δεν του διέταξε εντολές με αυτή την πρόθεση, ώστε η ταλαιπωρία αυτών να τον κάνει εγκληματία. Όχι! αιωνιότητα.”

Φυσικά, η τακτική και αταλάντευτη εκπλήρωση των εντολών του Θεού φαίνεται εξαιρετικά δύσκολη για τη φύση μας, και επομένως η σωτηρία είναι άβολη: αλλά ο ίδιος λόγος του Θεού, που ξεκίνησε τις εντολές, παρουσιάζει από μόνος του το μέσο όχι μόνο για την βολική εκπλήρωση αυτών, αλλά και την παρηγοριά κατά την εκπλήρωση. Εάν είναι με την πρώτη ματιά και καλύπτεται με ένα πέπλο μυστηρίου, τότε, φυσικά, για να στρέψει καλύτερα τον ασκούμενο στην ταπεινοφροσύνη και να τον φέρει πιο βολικά στη σύνδεση με τον Θεό μέσω της ένδειξης άμεσης καταφυγής σε Αυτόν στην προσευχή και ζητώντας τη γονική βοήθεια Του. Αυτό είναι το μυστικό της σωτηρίας, αντί να βασίζεται κανείς στις δικές του προσπάθειες.

      Ο ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΗΣ.– Πόσο θα ήθελα εγώ, αδύναμος και ανίσχυρος, να μάθω αυτό το μυστικό, ώστε μέσω αυτού, ως μέσο, ​​να διορθώσω κάπως την οκνηρή μου ζωή για τη δόξα του Θεού και τη σωτηρία μου!

      ΣΧΥΜΝΙΚΟΣ– Αυτό το μυστικό είναι γνωστό σε σένα, αγαπημένε αδερφέ, από το βιβλίο σου “Dobrotolyubstvo“. Συνίσταται στην αδιάλειπτη προσευχή, την οποία έμαθες τόσο σταθερά και στην οποία με τόσο ζήλο ασκήσατε και παρηγορήσατε τον εαυτό σας;

      Ο ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΗΣ.– Θα πέσω στα πόδια σου, Σεβασμιώτατε! Για χάρη του Θεού, δώσε μου την τιμή να ακούσω από τα χείλη σου κάτι χρήσιμο για αυτό το σωτήριο μυστήριο και για την ιερή προσευχή, που πολύ λαχταρώ να ακούσω και αγαπώ να διαβάσω για την ενίσχυση και την παρηγοριά της πολυαμαρτωλής ψυχής μου.

      ΣΧΥΜΝΙΚ –Αν και δεν μπορώ να ικανοποιήσω την επιθυμία σας με τους δικούς μου στοχασμούς σχετικά με αυτό το υψηλό επάγγελμα, γιατί είμαι ακόμη λίγο έμπειρος στο θέμα, ωστόσο έχω ένα πολύ κατανοητό σημειωματάριο από έναν πνευματικό συγγραφέα για αυτό ακριβώς το θέμα. Αν ευχαριστεί τους συνομιλητές μας, θα το φέρω αμέσως και, αν θέλετε, μπορώ να το διαβάσω μπροστά σας. Σας ευχαριστώ!

      ΟΛΟΙ.– Ελέησον, Σεβασμιώτατε! Μη μας στερείτε τέτοια σωτήρια γνώση.

Το μυστικό της σωτηρίας μέσα από την αδιάλειπτη προσευχή

            Πώς να σωθείς; Αυτό το ευσεβές χριστιανικό ερώτημα γεννάται φυσικά στο μυαλό όλων, ως αποτέλεσμα της αίσθησης της κατεστραμμένης και εξασθενημένης φύσης του ανθρώπου και του υπολείμματος μέσα του της αρχικής επιθυμίας για αλήθεια και δικαιοσύνη. Ο καθένας, έστω κι αν έχει λίγη πίστη στην αθανασία και στην ανταπόδοση της αιώνιας ζωής, ακούει άθελά του τη σκέψη πώς να σωθεί όταν στρέφει τα μάτια του στον ουρανό… Δυσκολεύοντας να λύσει αυτό το έργο, ρωτά γι’ αυτό τον συνετό και ενημερωμένο, μετά διαβάζει τα εκπαιδευτικά βιβλία πνευματικών συγγραφέων για αυτό το θέμα σύμφωνα με τις μαθημένες αλήθειες. Σε όλες αυτές τις οδηγίες πληροί τις φαινομενικά απαραίτητες προϋποθέσεις για σωτηρία: ευσεβής ζωή, κατορθώματα και εργασία για αποφασιστική αυτοθυσία, που οδηγεί στη δημιουργία καλών προγόνων, στη συνεχή εκπλήρωση όλων των εντολών του Θεού, που μαρτυρεί σταθερότητα και σταθερότητα πίστης. εκτελούνται με βαθιά ταπείνωση και συλλογικά, γιατί καθώς όλες οι αρετές εξαρτώνται η μία από την άλλη, πρέπει η μία να υποστηρίζεται, να βελτιώνεται και να εμπνέεται η μία την άλλη, όπως οι ακτίνες του ήλιου μόνο τότε δείχνουν τη δύναμή τους και κάνουν φλόγα όταν εστιάζουν στο γυαλί σε ένα σημείο. Και αλλιώς “οι άδικοι είναι λίγοι και υπάρχουν πολλοί οι άδικοι“.

Επιπλέον, για τη μεγαλύτερη πεποίθηση για την αναγκαιότητα αυτής της περίπλοκης και συλλογικής δραστηριότητας, ακούει υψηλούς επαίνους για την τελειοποίηση των αρετών και η καταδίκη της ευτελείας και της σοβαρότητας των κακών αντικατοπτρίζεται είτε από μια μεγάλη υπόσχεση είτε από μια μεγάλη υπόσχεση. οδυνηρή τιμωρία και αγωνία στην αιώνια ζωή

            Κατευθυνόμενος με αυτόν τον τρόπο, ο ένθερμος ποθητής της σωτηρίας αρχίζει με κάθε χαρά να εκτελεί τις οδηγίες και να προσθέτει στα πειράματα όλα όσα έχει ακούσει και διαβάσει. Αλλά, αλίμονο! Ακόμη και στο πρώτο βήμα της φιλοδοξίας του δεν βρίσκει καμία πιθανότητα να επιτύχει τον στόχο του, προβλέποντας και ακόμη και νιώθοντας ότι η κατεστραμμένη και χαλαρή φύση του θα υπερισχύσει των πεποιθήσεων της λογικής. ότι η ελεύθερη έκφραση της βούλησής του είναι δεσμευμένη, οι κλίσεις του καταστρέφονται, η δύναμη του πνεύματός του εξασθενεί. Με μια τέτοια έμπειρη αυτοσυνειδησία της αδυναμίας του, κινείται φυσικά στην ιδέα ότι δεν υπάρχουν μέσα που να συμβάλλουν στην εκπλήρωση όσων ορίζει ο νόμος του Θεού, όσα απαιτεί η χριστιανική ευσέβεια και όσα έκαναν όλοι όσοι ήταν άξιοι να λάβουν τη σωτηρία και το ιερό. Ως αποτέλεσμα αυτού, και για να συμβιβάσει τις απαιτήσεις της λογικής και της συνείδησης στον εαυτό του με την αδυναμία των εκτελεστικών εξουσιών, στρέφεται και στους κήρυκες της σωτηρίας με το ερώτημα: πώς να σωθεί; Πώς να δικαιολογήσει τις συνθήκες σωτηρίας που δεν είναι διαθέσιμες σε αυτόν; Και μπορεί ο ίδιος ο κήρυκας να πραγματοποιεί με συνέπεια όλα αυτά που διδάσκει;… «Ζητήστε από τον Θεό, προσευχηθείτε στον Θεό να σας βοηθήσει!». Δεν θα ήταν πιο καρποφόρο αν διδάσκαμε την προσευχή νωρίτερα ή πάντα και με όλα, ως αυτουργοί της εκπλήρωσης όλων όσων απαιτεί η χριστιανική ευσέβεια και με τα οποία επιτυγχάνεται η σωτηρία; ο ερωτών καταλήγει και, μαζί με αυτό, αρχίζει να μελετά την προσευχή, – διαβάζει, συλλογίζεται, κατανοεί τις διδασκαλίες όσων έγραψαν για αυτό το θέμα. Ωστόσο, πολλοί βρίσκουν μέσα τους φωτεινές σκέψεις, βαθιές γνώσεις και εκφράσεις. Ένας άλλος σκέφτεται θαυμάσια την αναγκαιότητα της προσευχής. το άλλο – για τη δύναμή του, τη φιλανθρωπία, για την υποχρέωση της προσευχής, για το γεγονός ότι η προσευχή απαιτεί επιμέλεια, προσοχή, ζεστασιά του πνεύματος, καθαρότητα σκέψης, συμφιλίωση με εχθρούς, ταπείνωση, θλίψη και άλλα πράγματα που πρέπει να υπάρχουν στην προσευχή…

Και τι είναι η προσευχή από μόνη της και πώς να προσευχόμαστε σημαντικά; Δεδομένου ότι είναι πολύ σπάνιο να βρεθούν διεξοδικές και γενικά κατανοητές εξηγήσεις για αυτά, παρόλο που είναι τα πρώτα και πιο απαραίτητα ερωτήματα, ο ζηλωτής που θέλει να προσευχηθεί ξανά παραμένει κάτω από το πέπλο του μυστηρίου. Από τη γενική ανάγνωση θα ριζώσει στη μνήμη του, αν και ευσεβής, αλλά μόνο την εξωτερική πλευρά της προσευχής, και θα καταλήξει στο εξής συμπέρασμα ή συμπέρασμα: για να προσευχηθεί κάποιος πρέπει να πάει στην εκκλησία, να βαπτιστεί, να υποκλιθεί, να γονατίσει, να διαβάσει το ψαλτήρι, τους κανόνες, τους ακαθιστές…

Αυτή είναι η γενική έννοια της προσευχής για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με τα γραπτά για την εσωτερική προσευχή και τα στοχαστικά έργα των αγίων πατέρων. Τελικά, ένας αναζητητής συναντά ένα βιβλίο που ονομάζεται “Dobrotolyubstvo», στην οποία είκοσι πέντε άγιοι πατέρες απεικόνισαν ξεκάθαρα την επιστήμη της αληθινής και ουσιαστικής προσευχής της καρδιάς. Εδώ το μυστήριο της σωτηρίας και της προσευχής αρχίζει να σηκώνει το πέπλο του γι’ αυτόν και βλέπει ότι η αληθινή προσευχή σημαίνει να κατευθύνεις το νου και τη μνήμη στην ανεξάντλητη μνήμη του Θεού, να περπατάς στη θεϊκή Του παρουσία, να συνδυάζεις την αγάπη του Θεού και το όνομα του Θεού. της καρδιάς, η διαχείριση του Ιησού Χριστού ή η δημιουργία της προσευχής του Ιησού σε οποιαδήποτε στιγμή και τόπο και σε κάθε απασχόληση.

            Αν και αυτές οι φωτεινές αλήθειες, φωτίζουν τη γνώση του αναζητητή και ανοίγουν τον δρόμο για να μελετήσει και να επιτύχει την προσευχή και τον πείθουν να αρχίσει αμέσως την εφαρμογή αυτών των σοφών οδηγιών, εντούτοις, στα πειράματά του, ενεργώντας με περιοδικές τεχνικές, δεν θα μείνει χωρίς δυσκολίες, έως ότου ένας έμπειρος μέντορας σε όλη την πληρότητα του μυστικού ότι μόνοσυχνότητααν η αδιάλειπτη προσευχή (όπως κι αν ειπώθηκε αρχικά) είναι το μόνο ισχυρό μέσο για την τελειοποίηση της εσωτερικής προσευχής και τη σωτηρία της ψυχής. Μέρος της προσευχής είναι η βάση ή το θεμέλιο που κρατά ολόκληρο τον κύκλο της σωτηριολογικής δραστηριότητας, όπως επιβεβαιώνει ο άγιος Συμεών, ο Νέος Θεολόγος: «Αυτός, λέει, που προσεύχεται ακατάπαυστα, αγόρασε τα πάντα καλά σε αυτό».

Επομένως, για να παρουσιάσει την αλήθεια αυτής της ανακάλυψης στο σύνολό της, ο μέντορας την αναπτύσσει με τον ακόλουθο τρόπο:

            Για τη σωτηρία της ψυχής χρειάζεται πρώτα απ’ όλα η αληθινή πίστη. Η γραφή λέει:χωρίς πίστη είναι αδύνατο να ευχαριστήσεις τον Θεό(Εβρ. XI, 6 ).

Αλλά από την ίδια Αγία Γραφή είναι σαφές ότι ένα άτομο δεν μπορεί από μόνο του να αναζωογονήσει την πίστη ακόμη και σε σιναπόσπορο. ότι η πίστη δεν είναι από εμάς, γιατί του Θεού είναι δώρο. ότι η πίστη, ως πνευματικό δώρο, δίνεται από το Άγιο Πνεύμα.

            Τι να κάνουμε τότε; Πώς να συμβιβάσετε την ανάγκη του ανθρώπου για πίστη με την αδυναμία του ανθρώπου να αναγεννηθεί; Στην ίδια Αγία Γραφή αποκαλύπτεται ένα μέσο για αυτό και παρουσιάζονται παραδείγματα: «ζητήστε και θα σας δοθεί ” . Οι απόστολοι δεν μπορούσαν από μόνοι τους να παραβιάσουν την τελειότητα της πίστης, αλλά προσευχήθηκαν στον Ιησού Χριστό: “Κύριε, δώσε μας πίστη“. Εδώ είναι ένα παράδειγμα απόκτησης πίστης. Από αυτό φαίνεται ξεκάθαρα ότι η πίστη αποκτά προσευχή.

            Για τη σωτηρία της ψυχής με αληθινή πίστη χρειάζονται και καλές πράξεις – αρετές, γιατί «πίστη χωρίς έργα είναι νεκρή», γιατί ο άνθρωπος γίνεται αληθινός με έργα, και όχι μόνο με πίστη, καιαν θέλεις να μπεις στη μήτρα, ακολούθησε τις εντολές: ό,τι δεν σκοτώνεις, μην μοιχεύεις, μην παντρευτείς τη μητέρα σου και αγαπάς ειλικρινά, γιατί για τον εαυτό σου. Και όλες αυτές οι εντολές πρέπει να εκπληρωθούν μαζί. «Αν τηρηθεί ολόκληρος ο νόμος, θα αμαρτήσει σε ένα πράγμα, να είναι ένοχος για όλα». Έτσι διδάσκει ο Άγιος Απόστολος Ιακώβ.

Και ο Άγιος Απόστολος Παύλος, φανταζόμενος ανθρώπινη αδυναμία, λέει ότι «πάσα σάρκα δεν θα δικαιωθούν από τα έργα του νόμου».Διότι γνωρίζω ότι υπάρχει πνευματικός νόμος, αλλά είμαι πυκνός, πουλημένος υπόμια αμαρτία ανίσχυρη, ανίκανη να δικαιολογήσει τις εντολές;

Δεν έχει καμία ευκαιρία μέχρι να το ζητήσει, μέχρι να προσευχηθεί γι’ αυτό. “Δεν έχω, μην ρωτάτε “, ο Άγιος Απόστολος αντιπροσωπεύει τον λόγο. Και ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός λέει: “χωρίς Εμένα δεν μπορείς να δημιουργήσεις τίποτα“. Και πώς να τον αντιμετωπίσεις, αυτό διδάσκεται ως εξής: “θα είσαι σε Εμένα και Εγώ εσύ“. ” Όταν κάποιος μένει μέσα Μου, θα παράγει πολύ καρπό Και το να είσαι μέσα Του σημαίνει να νιώθεις συνεχώς την παρουσία Του, να ζητάς συνεχώς στο όνομά Του: “Ό,τι ζητήσεις στο όνομά Μου, θα δημιουργήσω”. Άρα, η ικανότητα να κάνεις καλές πράξεις αποκτάται με την προσευχή! Ένα παράδειγμα αυτού φαίνεται στον ίδιο τον Απόστολο Παύλο, ο οποίος προσευχήθηκε τρεις φορές για τη νίκη των πειρασμών, γονάτισε ενώπιον του Θεού Πατέρα. δημιουργίαπροσευχές και μάλιστα αδιάκοπα για τα πάντα. Από όλα τα παραπάνω προκύπτει ότι ολόκληρη η πνευματική σωτηρία ενός ανθρώπου εξαρτάται από την προσευχή, και επομένως, πρώτα απ ‘όλα, είναι απαραίτητη, γιατί η πίστη αναβιώνει με αυτήν και όλες οι αρετές εκπληρώνονται μέσω αυτής. Με μια λέξη, με την προσευχή όλα θα πετύχουν και χωρίς αυτήν δεν μπορεί να γίνει κανένα έργο χριστιανικής ευσέβειας.

            Επομένως, η επιμονή, η σταθερότητα είναι αποκλειστικά και μόνο στην προσευχή. άλλες αρετές – η καθεμία έχει το χρόνο της, και στην προσευχή έχει εντολή να ασκείται συνεχώς, – ” ΑσταμάτηταΑρκεί να προσεύχεσαι πάντα, να προσεύχεσαι ανά πάσα στιγμή, σε οποιοδήποτε μέρος.

            Η αληθινή προσευχή απαιτεί τις προϋποθέσεις της: πρέπει να προσφέρεται με καθαρότητα σκέψης και καρδιάς, με διακαή επιμέλεια, με σταθερή προσοχή, με ευλάβεια που προκαλεί δέος και με βαθιά ταπείνωση. Ποιος όμως με καλή συνείδηση ​​δεν θα συμφωνήσει ότι απέχει πολύ από τις παραπάνω προϋποθέσεις για αληθινή προσευχή, ότι στέλνει την προσευχή του περισσότερο από ανάγκη, περισσότερο από εξαναγκασμό παρά από επιθυμία, από ευχαρίστηση στην προσευχή, από αγάπη για την προσευχή; Το μαρτυρεί η Αγία Γραφή, ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να συγκρατήσει και να καθαρίσει εντελώς το νου από ανόμοιες σκέψεις: «Η σκέψη του κακού ανήκει σε έναν άνθρωπο από τη νεότητά του», ότι ο μόνος Θεός μας δίνει μια άλλη καρδιά και ένα νέο πνεύμα μας δίνει «τι να θέλουμε και τι να είμαστε παιδιά του Θεού». Και ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος είπε: «Το πνεύμα μου (δηλαδή η φωνή μου) προσεύχεται, αλλά ο νους μου είναι άκαρπος». Και «δεν ξέρω πώς ή πότε προσευχόμαστε», επιβεβαιώνει. Από αυτό προκύπτει ότι δεν μπορούμε να αποκαλύψουμε τις ουσιαστικές του ιδιότητες στην προσευχή μας!

Τι είδους αδυναμία κάθε ανθρώπου παρέμεινε δυνατή από την πλευρά της θέλησης και της δύναμής του να σώσει την ψυχή του; Δεν μπορεί να αποκτήσει πίστη χωρίς προσευχή, ούτε καλά έργα. τελικά, και πραγματικά ανίκανος να προσευχηθεί. Τι μένει για το μερίδιό του, που παρουσιάζεται στην ελευθερία και τη δύναμή του, για να μην χαθεί, αλλά να σωθεί;

Εφόσον υπάρχει μια ιδιότητα σε κάθε θέμα, ο Κύριος την παρουσίασε με το θέλημα και το δώρο Του. Και για να φανεί καθαρότερα η εξάρτηση του ανθρώπου από το θέλημα του Θεού και για να τον βυθίσει βαθύτερα στην ταπεινοφροσύνη, ο Θεός άφησε μόνο τη θέληση και τις δυνάμεις του ανθρώπουποσότηταπροσευχές, διατάζοντας να προσευχόμαστε αδιάκοπα ανά πάσα στιγμή, σε οποιοδήποτε μέρος. Και αυτό ανοίγει έναν μυστηριώδη δρόμο για την επίτευξη της αληθινής προσευχής, και μαζί με αυτήν την πίστη, και την εκπλήρωση των εντολών και τη σωτηρία. Μέρος της προσευχής δίνεται στο θέλημά του… Αυτό ακριβώς διδάσκουν οι Πατέρες της Εκκλησίας. Ο Άγιος Μακάριος ο Μέγας λέει: «το να προσευχόμαστε κατά κάποιον τρόπο (αλλά συχνά) βρίσκεται στη θέλησή μας, και το να προσευχόμαστε αληθινά είναι δώρο χάριτος». Ο Ησύχιος λέει ότι η συχνότητα της προσευχής αντιλαμβάνεται την ικανότητα και έλκει τη φύση. ότι χωρίς συχνή επίκληση του ονόματος του Ιησού Χριστού είναι αδύνατο να εξαγνιστεί η καρδιά.

Οι μοναχοί Κάλλιστος και Ιγνάτιος συμβουλεύουν πάνω από όλα τα κατορθώματα και τις αρετές να αρχίζουν να προσεύχονται στο όνομα του Ιησού Χριστού συχνά, συνεχώς, γιατί συχνά καθιστά την ακάθαρτη προσευχή καθαρή. Ο μακαριστός Διοδόχος ισχυρίζεται ότι αν κάποιος επικαλούσε το όνομα του Θεού (προσευχόταν) όσο πιο συχνά γινόταν, δεν θα έπεφτε σε αμαρτίες. Πόσο έμπειρες, σοφές και εγκάρδιες είναι αυτές οι πρακτικές οδηγίες των Πατέρων! Αυτοί, με πειραματική απλότητα, ρίχνουν φως σε τρόπους και μέσα βελτίωσης της ψυχής. Τι μεγάλη αντίθεση έχουν με τις ηθικές οδηγίες του θεωρητικού μυαλού! Ο νους πείθει: κάνε αυτό και εκείνο καλά, οπλίσου με θάρρος, χρησιμοποίησε τη δύναμη της θέλησης, πείσου για τις καλές συνέπειες της αρετής, για παράδειγμα, – καθαρίστε το μυαλό και την καρδιά σας από μάταια όνειρα, γεμίστε τη θέση τους με διδακτικές σκέψεις, κάντε το καλό και θα σας σέβονται και θα ήρεμοι, ζήστε όπως απαιτεί το μυαλό και! όλα αυτά, παρ’ όλη την προσπάθεια, δεν επιτυγχάνουν τον στόχο τους χωρίς συχνή προσευχή, χωρίς να προσελκύουν τη βοήθεια του Θεού μέσω αυτής. Μετά από αυτό, θα αποκαλύψουμε τις διδασκαλίες των γονέων και θα δούμε τι λένε, για παράδειγμα, για την κάθαρση της ψυχής. Ο St. Listvychnyk γράφει: “όταν η ψυχή θολώνεται από ακάθαρτες σκέψεις, νικήστε τους αντιπάλους σας στο όνομα του Ιησού, επαναλαμβάνοντας το συχνά. Δεν θα βρείτε πιο δυνατό και πιο επιτυχημένο όπλο στον ουρανό ή στη γη.” Αγ.Grigoriy Sinaitκαθοδηγεί: «να ξέρετε ότι κανείς δεν μπορεί να κρατήσει μόνο του το μυαλό του, και επομένως, όταν οι σκέψεις είναι ακάθαρτες, επικαλέστε το όνομα του Ιησού Χριστού πιο συχνά και πολλές φορές, και οι σκέψεις θα υποχωρήσουν από μόνες τους». Τι απλός και βολικός, αλλά βιωματικός τρόπος και αντίθετος με τη συμβουλή του θεωρητικού μυαλού, που επιδιώκει να επιτύχει την αγνότητα με τη δική του αυτενέργεια! Έχοντας κατανοήσει αυτές τις έμπειρες οδηγίες των αγίων πατέρων, καταλήγουμε σε ένα τόσο αληθινό συμπέρασμα ότι ο κύριος, μόνος και πιο βολικός τρόπος για την απόκτηση των έργων σωτηρίας και πνευματικής τελειότητας είναι ένα μέρος, η συνέχεια της προσευχής, όσο αδύναμη κι αν είναι.

            Χριστιανός! Εάν δεν βρείτε τη δύναμη να λατρεύετε τον Θεό με πνεύμα και αλήθεια. αν η καρδιά σου δεν αισθάνεται ακόμα τη ζεστασιά και τη γλυκιά γεύση της νοερής και εσωτερικής προσευχής, τότε πρόσφερε ως προσευχή θυσία ό,τι μπορείς, ό,τι είναι στη θέλησή σου, ό,τι είναι ανάλογο με τη δύναμή σου. Αφήστε τα κάτω όργανα του στόματός σας να είναι σαν τα πρώτα με μια ανυποχώρητη προσευχή. ας επικαλούνται συχνά το ισχυρό όνομα του Ιησού Χριστού χωρίς σταματημό. Δεν είναι πολλή δουλειά και όλοι μπορούν να το κάνουν. Ταυτόχρονα, αυτό επιτάσσει και η έμπειρη εντολή του αγίου. Απόστολος:” ας προσφέρουμε μια ενοχή (πάντα) θυσία στον Θεό, ή τον καρπό των χειλιών όσων ομολογούν το όνομά του “. Ένα μέρος της προσευχής σίγουρα θα εκπληρώσει την ικανότητα και θα στραφεί στη φύση, θα φέρει με τον καιρό το νου και την καρδιά στην κατάλληλη διάθεση. Φανταστείτε ταυτόχρονα, αν κάποιος εκπλήρωνε απαράδεκτα αυτή την εντολή του Θεού για την αδιάλειπτη προσευχή, τότε σε μία θα εκπλήρωνε όλες τις εντολές, γιατί αν συνεχώς, ανά πάσα στιγμή, με όλες του τις υποθέσεις, αν και χωρίς να φωνάζει ο Χριστός, εκτελούσε κρυφά την προσευχή και τις εργασίες του. Μια ψυχή πράγματι, αλλά τότε δεν θα είχε χρόνο για αισθησιακές απολαύσεις, κάθε αμαρτωλή σκέψη θα τον εμπόδιζε να τη διαδώσει, κάθε αμαρτωλή πράξη δεν θα είχε θεωρηθεί τόσο γόνιμη όσο σε έναν άδειο νου: η πολυλογία και η άσκοπη συζήτηση θα είχαν μειωθεί ή καταστραφεί εντελώς, και κάθε αμαρτία θα είχε καθαριστεί αμέσως με τη χάρη του ονόματος του Θεού, θα απέτρεπε συχνά την αμαρτωλή γνώση της με τον Θεό Τώρα βλέπετε πόσο σημαντικό και απαραίτητο είναι το ποσό στην προσευχή ο μόνος τρόπος για να αποκτήσετε την αγνή και αληθινή προσευχή, είναι η καλύτερη και πιο αποτελεσματική προετοιμασία για την προσευχή και ο πιο σίγουρος τρόπος για να επιτευχθεί ο στόχος της προσευχής και της σωτηρίας!

            Για περαιτέρω πεποίθηση για την αναγκαιότητα και την καρποφορία της συχνής προσευχής όσο το δυνατόν πιο σταθερά, σημειώστε: 1) ότι κάθε ενθουσιασμός, κάθε σκέψη για την προσευχή είναι η δράση του Αγίου Πνεύματος και η φωνή του φύλακα αγγέλου σας. 2) ότι το όνομα του Ιησού Χριστού που επικαλείται στην προσευχή περιέχει μια αυθύπαρκτη και αυτενεργή ευεργετική δύναμη, και επομένως 3) μην ντρέπεστε από την ακαθαρσία ή την ξηρότητα της προσευχής σας και περιμένετε υπομονετικά τον καρπό της συχνής επίκλησης του ονόματος του Θεού. Μην ακούτε την άπειρη, παράλογη πρόταση ενός πολυάσχολου κόσμου, λες και ένα πράγμα, αν και ανυποχώρητο, αλλά ψυχρό κλάμα είναι άχρηστο βερνίκι… Όχι! Η δύναμη του ονόματος του Θεού και η συχνότητα της κλήσης θα δείξουν τον καρπό τους εν καιρώ!

            Ένας από τους πνευματικούς συγγραφείς κάνει μια θαυμάσια επισήμανση σχετικά με αυτό. «Γνωρίζω, λέει, ότι για πολλούς ψευδο-πνευματικούς ψεύτικους φιλοσόφους που αναζητούν παντού ψεύτικα μεγαλεία και φαινομενικά ευγενείς ασκήσεις στα μάτια της λογικής και της υπερηφάνειας – μια απλή, προφορική και ενιαία, αλλά συχνή άσκηση στην προσευχή φαίνεται να έχει μικρή σημασία, ή μια ασήμαντη ενασχόληση ή μια χαμηλή ενασχόληση του Ιησού – ξεχνούν τις οδηγίες του Ιησού. Αν δεν είστε σαν τα παιδιά, δεν θα μπείτε στη Βασιλεία του Θεού “Φτιάχνουν για τον εαυτό τους κάποιο είδος επιστήμης για την προσευχή, στα σαθρά θεμέλια του φυσικού νου.. Δεν επαινούσε ο ίδιος ο θεϊκός μας Δάσκαλος; στον μισό κόσμο, – δεν χρειάζεται! Απλώς πρέπει να το συνεχίσετε, μην σιωπήσετε και μην ανησυχείτε: θα καθαριστεί από μόνο τουαπό τη μοίρα .

            Έτσι, μετά από όλες αυτές τις πεποιθήσεις ότι η συχνότητα της προσευχής, παρ’ όλη την αδυναμία, είναι τόσο ισχυρή, είναι σίγουρα διαθέσιμη σε ένα άτομο και βρίσκεται στην πλήρη θέλησή του – τολμήστε να προσπαθήσετε, έστω και μια μέρα για πρώτη φορά, να αφιερώσετε παρατηρώντας τον εαυτό σας, σύμφωνα με τη συχνότητα της προσευχής σας, ώστε να χρησιμοποιείται πολύ η προσευχή του ονόματος του Ιησού Χριστού. Και αυτή η υπεροχή της προσευχής έναντι των υποθέσεων της ζωής – με τον καιρό σίγουρα θα σας αποδείξει ότι αυτή η ημέρα δεν χάθηκε, αλλά κερδήθηκε για σωτηρία. ότι στη ζυγαριά της δικαιοσύνης του Θεού, η συχνή προσευχή σέρνει το σανίδι των αδυναμιών και των πράξεών σας και εξιλεώνει τις αμαρτίες εκείνης της ημέρας στο βιβλίο μνήμης της συνείδησης, σας βάζει στο επίπεδο της δικαιοσύνης και σας δίνει την ελπίδα να λάβετε αγιασμό στην αιώνια ζωή. (Από το χειρόγραφο του συγγραφέα, που έλαβε ο π. Αμβρόσιος από την Καλή Μονή).

      Ο ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΗΣ.– Σε ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου, άγιε πάτερ! απόλαυσες να το διάβασες αυτό αμαρτωλή ψυχή μου. Για όνομα του Θεού, ευλόγησέ με να ξαναγράψω αυτή τη λίστα για μένα – θα τη γράψω σε λίγες ώρες. Όλα όσα διαβάζονται είναι τόσο υπέροχα και παρηγορητικά, και για το ηλίθιο μυαλό μου είναι ξεκάθαρα και ακριβή, όπως ακριβώς και στο «Kindness» οι γονείς του Αγ. Αλλά, για παράδειγμα, ο Ιωάννης του Karpafiyskyi στο 4ο μέρος του “Dobrotolyubstva” λέει επίσης ότι εάν δεν έχετε τη δύναμη για μέτρο και ενεργά κατορθώματα, τότε να ξέρετε ότι ο Κύριος θέλει να σας σώσει με προσευχή. Και στο τετράδιό σου, πόσο όμορφα και ξεκάθαρα είναι κοινά όλα αυτά. Ευχαριστώ πρώτα από όλα στον Θεό και μετά σε εσάς που χάρηκα που το άκουσα αυτό!

      ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ.– Και άκουσα τη διάλεξή σου με μεγάλη προσοχή και ευχαρίστηση, αγαπητέ πατέρα! Όλες οι αποδείξεις, σύμφωνα με την πιο αυστηρή λογική είναι αληθινές, είναι εξαιρετικές για μένα. αλλά συγχρόνως μου φαίνεται ότι η δυνατότητα συνεχούς προσευχής καθορίζεται κυρίως από ευνοϊκές συνθήκες και εντελώς ήρεμη απομόνωση. Επειδή συμφωνώ ότι η συχνή ή αδιάλειπτη προσευχή είναι ένας ισχυρός και μοναδικός τρόπος απόκτησης ευγενικής βοήθειας σε όλα τα θέματα ευσέβειας και αγιασμού της ψυχής, και είναι προσιτός στην ανθρώπινη δύναμη, αλλά αυτή η μέθοδος μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο όταν το άτομο απολαμβάνει την ευκαιρία της μοναξιάς και της ειρήνης: στην απομάκρυνση από επαγγέλματα, προβλήματα και καιρούς. Τότε έχει μόνο να πολεμήσει ενάντια στην τεμπελιά ή την πλήξη από τις σκέψεις. αλλά αν είναι υποχρεωμένος σε μια θέση, υποχρεωμένος σε συνεχείς υποθέσεις, πρέπει να βρίσκεται σε μια θορυβώδη κοινωνία ανθρώπων και θα ήθελε επιμελώς να προσεύχεται συχνά, τότε δεν είναι σε θέση να το κάνει αυτό λόγω αναπόφευκτης απουσίας. Επομένως, η μόνη μέθοδος συχνής προσευχής, υπό την προϋπόθεση μόνο ευνοϊκών περιστάσεων, μπορεί να μην χρησιμοποιείται από όλους και δεν ανήκει σε όλους.

      ΣΧΥΜΝΙΚΟΣ– Μάταια το κανονίζεις έτσι! Χωρίς καν να μιλάμε για το πώς μια καρδιά εκπαιδευμένη στην εσωτερική προσευχή μπορεί πάντα, σε όλες τις δραστηριότητες (σωματική και διανοητική) με οποιονδήποτε θόρυβο, να προσεύχεται και να επικαλείται το όνομα του Θεού χωρίς εμπόδια (ο ίδιος ο αρχηγός το γνωρίζει αυτό με πείρα και ο αδαής χρειάζεται σταδιακή εκπαίδευση σε αυτό), μπορεί να ειπωθεί καταφατικά ότι κανένα κόμμα δεν μπορεί να προσευχηθεί. Επειδή η μυστική σκέψη του ανθρώπου δεν υπόκειται σε καμία εξωτερική σύνδεση και είναι εντελώς ελεύθερη από μόνη της, μπορεί να γίνει αισθητή και να στραφεί στην προσευχή ανά πάσα στιγμή, ακόμη και η ίδια η ομιλία μπορεί να εκφράσει κρυφά την προσευχή χωρίς εξωτερικό ήχο παρουσία πολλών και κατά τη διάρκεια εξωτερικών δραστηριοτήτων. Και ταυτόχρονα, τα επαγγέλματά μας δεν είναι τόσο σημαντικά, και οι συνομιλίες μας δεν είναι τόσο ενδιαφέρουσες, ώστε να μην είναι δυνατόν να βρούμε ευκολία, κατά τη διάρκεια αυτών, επικαλώντας προσωρινά και συχνά το όνομα του Ιησού Χριστού, αν ακόμη και ο νους δεν έχει ακόμη συνηθίσει στη συνεχή προσευχή. αν και, φυσικά, η απομόνωση ανθρώπων και αντικειμένων που αποσπούν την προσοχή είναι η κύρια προϋπόθεση για την προσεκτική και αδιάκοπη προσευχή. Ωστόσο, σε περίπτωση αδυναμίας να το εκμεταλλευτεί κανείς, δεν πρέπει να δικαιολογείται για τη σπανιότητα της προσευχής: καθώς η ποσότητα είναι συχνά διαθέσιμη σε όλους – και υγιείς και άρρωστους, και βρίσκεται στη θέλησή του. Αποδεικτικά παραδείγματα είναι όσοι επιβαρύνθηκαν με καθήκοντα, θέσεις διασκέδασης, φροντίδες, έγνοιες και εργασία, όχι μόνο επικαλούνταν πάντα το Θείο όνομα του Ιησού Χριστού, αλλά και γι’ αυτό έμαθαν και πέτυχαν τη συνεχή εσωτερική προσευχή της καρδιάς. Έτσι, ο Πατριάρχης Φώτιος, ανυψωμένος στον βαθμό του πατριάρχη από τους συγκλητικούς, ενώ διοικούσε το μεγάλο ποίμνιο της Κωνσταντινούπολης, βρισκόταν συνεχώς στην κλήση του ονόματος του Θεού και πέτυχε ακόμη και αυθόρμητη, εγκάρδια προσευχή γι’ αυτό. Ο Καλλίστ λοιπόν στον Άγιο Όρος, περνώντας από την ενοχλητική υπακοή ενός μάγειρα, έμαθε τη συνεχή προσευχή. Έτσι ο απλόκαρδος Λάζαρος, φορτωμένος με αδιάκοπη εργασία για τους αδελφούς, συνεχώς, παρ’ όλες τις θορυβώδεις δραστηριότητες, απήγγειλε την προσευχή του Ιησού και ηρεμούσε. Και πολλοί άλλοι που παρομοίως ασκούνταν στο να επικαλούνται αδιάκοπα το όνομα του Θεού. Αν ήταν αδύνατο να προσευχηθείς κατά τη διάρκεια δραστηριοτήτων που αποσπούν την προσοχή ή σε συντροφιά ανθρώπων, τότε, φυσικά, δεν θα επιτάσσονταν το αδύνατο. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στη διδασκαλία του για την προσευχή λέει τα εξής. “Κανείς δεν πρέπει να απαντήσει ότι είναι αδύνατο να προσεύχεσαι πάντα όταν είναι απασχολημένος με τις φροντίδες της ζωής ή όταν δεν μπορείς να είσαι στο ναό. Όπου κι αν δεν είσαι, μπορείς να στήσεις ένα βωμό στον Θεό στο μυαλό σου με τη βοήθεια της προσευχής.” Μπορείτε να προσευχηθείτε οπουδήποτε. Πράγματι, αν κάποιος προσέχει προσεκτικά τον εαυτό του, θα βρει ευκολία για την προσευχή παντού, μόνο αν φρόντιζε ότι η προσευχή πρέπει να είναι η κύρια απασχόληση πριν από όλα τα καθήκοντά του. πολυλογία; Δεν θα ήμουν πολύ απασχολημένος με τις ανησυχίες μου, ώστε μέσα από όλα αυτά να έχω περισσότερο χρόνο για ήσυχη προσευχή. παρουσιάζονται οι δυνατότητες και η θέληση του ανθρώπου και ότι ανά πάσα στιγμή, θέση και τόπο είναι δυνατόν να προσευχόμαστε, και είναι βολικό να περνάμε από τη συχνή προφορική προσευχή στη νοερά προσευχή και από αυτήν στην προσευχή καρδιάς, που ανοίγει τη βασιλεία του Θεού μέσα μας.

      ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ.– Συμφωνώ ότι με όλα τα μηχανικά επαγγέλματα είναι δυνατό, και μάλιστα βολικό, να κάνουμε συχνή ή και συνεχή προσευχή, γιατί η μηχανική κεντητική δεν απαιτεί εντατική εμβάθυνση και πολλές σκέψεις, και επομένως το μυαλό μου μπορεί να βυθιστεί σε συνεχή προσευχή και το στόμα μου ακολουθεί το ίδιο. Αλλά όταν πρέπει να κάνω κάτι αποκλειστικά διανοητικό, με κάποιο τρόπο: προσεκτική ανάγνωση, ή σκέψη για ένα βαθύ θέμα, ή ένα έργο, τότε πώς μπορώ να προσευχηθώ με το μυαλό και τα χείλη μου; Και αφού η προσευχή είναι πρωτίστως θέμα του νου, πώς μπορώ να δώσω διαφορετικές ασχολίες στον ίδιο νου ταυτόχρονα;

      ΣΧΥΜΝΙΚΟΣ– Η επίλυση αυτής της απορίας σας δεν θα είναι δύσκολη, αν λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι όσοι προσεύχονται χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: 1) αρχάριους, 2) αυτούς που έχουν χρόνο και 3) εκείνους που έχουν μάθει να προσεύχονται. Και επομένως, οι αρχάριοι μπορούν να έχουν, ως διανοητικές ασκήσεις, συχνή συχνή ανάδευση του νου και της καρδιάς προς τον Θεό και την προφορά μιας σύντομης προφορικής προσευχής. και όσοι έχουν χρόνο ή έρχονται σε μια σταθερή κατάσταση του νου μπορούν να ασχοληθούν με το διαλογισμό ή να εργαστούν στη συνεχή παρουσία του Θεού ως βάση για προσευχή. Αυτό μπορεί να εκφραστεί με ένα τέτοιο παράδειγμα. Φανταστείτε ότι ένας αυστηρός και απαιτητικός Βασιλιάς σας διέταξε να διαλογιστείτε τη βαθιά ύλη που τους δόθηκε – παρουσία Του – στους πρόποδες του θρόνου Του. ανεξάρτητα από το πόσο πολύ απασχολημένος είσαι με το θέμα σου, όμως η παρουσία του Βασιλιά, στο χέρι του οποίου είναι η ζωή σου, σε κυριεύει, δεν θα σε αφήσει να ξεχάσεις ούτε στιγμή ότι συλλογίζεσαι, κατανοείς και συνθέτεις όχι μόνος, αλλά σε ένα μέρος που απαιτεί ιδιαίτερη ευλάβεια, σεβασμό και ευπρέπεια. Αυτό το συναίσθημα και η ζωντανή αίσθηση της εγγύτητας του Βασιλιά εκφράζει πολύ καθαρά τη δυνατότητα ενασχόλησης με συνεχή εσωτερική προσευχή και νοητικές ασκήσεις.

Όσο για εκείνους που με μακροχρόνια επιδεξιότητα ή χάρη του Θεού απέκτησαν την καρδιά προσευχή από νοερά προσευχή, τότε αυτοί οι άνθρωποι όχι μόνο κατά τη βαθιά κατάληψη του νου, αλλά ούτε και στον ύπνο τους δεν σταματούν τη συνεχή προσευχή, όπως μαρτυρεί ο Σοφός: “Καθώς κοιμάμαι, αλλά η καρδιά μου είναι ξύπνια” … Το όνομα του Θεού, που από μόνο του διεγείρει τη διανοητική κατάσταση στην προσευχή. αυτός που προσεύχεται δεν ήταν παρών, και ό,τι κι αν έκανε αφηρημένο και νοερό.

      Παπάς. – Επιτρέψτε μου, Σεβασμιώτατε, να εκφράσω τις σκέψεις μου με τη σειρά μου. Στο άρθρο που διαβάσατε, εκφράζεται τέλεια ότι ο μόνος δρόμος προς τη σωτηρία και την τελειότητα είναι μέρος της προσευχής – «ό,τι κι αν είναι»… Αυτό μου είναι ακατανόητο, και γι’ αυτό μου φαίνεται: τι θα ωφελήσει αν προσεύχομαι αδιάκοπα και φωνάζω μόνο το Όνομα του Θεού με τη γλώσσα μου, αλλά όχι μαζί Του; Αυτή θα είναι μόνο μια άσκοπη κουβέντα! Συνέπεια αυτού θα είναι μόνο η σύγχυση της γλώσσας και ο νους, που το εμποδίζει αυτό στις σκέψεις του, υφίσταται επίσης βλάβη στην ενεργητική του ικανότητα. Ο Θεός δεν απαιτεί λόγια, αλλά προσεκτικό μυαλό και καθαρή καρδιά. Δεν είναι καλύτερα, έστω και περιστασιακά, ή μόνο σε καθορισμένη ώρα, να κάνουμε έστω και μια σύντομη προσευχή, αλλά με προσοχή, με επιμέλεια, με ζεστασιά ψυχής και με άξια ιδέα; Και διαφορετικά, ακόμη κι αν προσευχή λες μέρα και νύχτα, αλλά δεν έχεις καθαρότητα ψυχής και έργα ευσέβειας, ακόμη και τότε δεν θα αποκτήσεις τίποτα σωτήριο. αλλά αν παραμείνετε μόνο με την εξωτερική φλυαρία, και τελικά, κουρασμένοι και βαριεστημένοι, θα καταλήξετε σε ένα τέτοιο συμπέρασμα που, αφού παγώσει εντελώς την πίστη σας στην προσευχή, θα εγκαταλείψετε εντελώς αυτήν την άκαρπη άσκηση. Επιπλέον, η ματαιότητα μιας προφορικής προσευχής φαίνεται στις αποκαλύψεις που παρουσιάζονται από τις Αγίες Γραφές. για παράδειγμα: ” Αυτοί οι άνθρωποι Με τιμούν με τα χείλη τους. Η καρδιά τους απέχει πολύ από Εμένα “. ” Δεν Μου λένε όλοι: Κύριε, Κύριε θα έρθει στο Βασίλειο του Ngbesne“. ” Θέλω να πω πέντε λέξεις με το μυαλό μου, παρά σκοτεινές λέξεις στη γλώσσα του«, κλπ.. Όλα αυτά εκφράζουν την άκαρπη εξωτερική απρόσεκτη προσευχή του στόματος.

      ΣΧΥΜΝΙΚΟΣ– Το συμπέρασμα που παρουσιάσατε θα μπορούσε να έχει μια ορισμένη βάση, αν δεν συνδυαζόταν με τη συμβουλή της προφορικής προσευχής, – αδυσώπητη ή σταθερότητα. αν η προσευχή στο όνομα του Ιησού Χριστού δεν είχε αυθόρμητη δύναμη και προσοχή και επιμέλεια δεν θα αποκτούνταν ως αποτέλεσμα της σταδιακής άσκησης της προσευχής… Επειδή όμως εδώ μιλάμε για τη συχνότητα, τη διάρκεια και την αδιάκοπη προσευχή (ακόμη κι αν αρχικά συνοδευόταν από απροσεξία ή ξηρότητα), τότε βλ. Ας το αναλύσουμε πιο αναλυτικά. Ένας πνευματικός συγγραφέας, πεπεισμένος για το μεγαλύτερο όφελος και καρποφορία της συχνής προσευχής, που εκφράζεται με μονότονα λόγια, λέει τελικά: «Αν και πολλοί κακομαθημένοι άνθρωποι θεωρούν ότι αυτή η προφορική και συχνή δημιουργία της ίδιας προσευχής είναι άχρηστη και μάλιστα τετριμμένη, αποκαλώντας την μηχανική και άνευ σημασίας. Η καρδιά, γίνεται πιο ευχάριστη, τη διαφωτίζει και τους οδηγεί σε σύνδεση, αυτή η βαρετή δήλωση των γραμμάτων ήταν ένα μυστικό: νηστεύεις, στερείς το σώμα σου από θρεπτική και ερεθιστική τροφή… Και βιώνεις ότι μέσα από την εξωτερική νηστεία του σώματός σου αποκτάς την εσωτερική εξευγενισμό του νου, και την υπενθύμιση της πνευματικής ύλης Η μακροπρόθεσμη ανάπτυξη αναπτύσσει την εσωτερική προσευχή της καρδιάς, η οποία συμβαίνει ως εξής: όποιος τολμά να επικαλείται το όνομα του Ιησού Χριστού, ή, το ίδιο, να λέει συνεχώς την προσευχή του Ιησού, φυσικά, στην αρχή αισθάνεται σαν δουλειά και παλεύει με την τεμπελιά, αλλά όσο περισσότερο ασκείται, τόσο πιο αναίσθητος γίνεται σε αυτή την ενασχόληση, ώστε αργότερα να μην πάνε ίχνη. χωρίς φωνή, τέλος, η πηγή της γλυκύτητας της καρδιάς και της αληθινής προσευχής, αυτό εξηγείται από τη σωστή εκτίμηση της προσευχής σε αυτούς και δεν αναφέρεται στην ανάγνωση της προσευχής, για την οποία ο Ιησούς Χριστός πρόσταξε: «Είναι σαν να προσεύχεσαι πάντα και να μην χτυπάς και όχι η ίδια η προσευχή, για την οποία ο καθένας θέλει να τους συμβουλεύει». «Αδιαλείπτως προσεύχεσθε» είναι η σωστή κατανόηση της Αγίας Γραφής;

      Ο ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΗΣ.Είναι αλήθεια, τίμιος πατέρας! Έχω δει πολλούς που απλά, χωρίς καμία διαφωτιστική οδηγία, και χωρίς να ξέρουν τι είναι προσοχή, δημιουργώντας από μόνοι τους προφορικά μια συνεχή προσευχή του Ιησού, έφτασαν στο σημείο που το στόμα και η γλώσσα τους δεν μπορούσαν να μην προφέρουν την προσευχή, που αργότερα τους ευχαριστούσε και τους φώτισε, ακόμη και από τους αδύναμους και απρόσεκτους.

      ΣΧΥΜΝΙΚΟΣΝαί! Η προσευχή φαίνεται να αναγεννά τον άνθρωπο. Η δύναμή του είναι τόσο ισχυρή που τίποτα – καμία δύναμη πάθους δεν μπορεί να σταθεί απέναντι του. Αν θέλετε, θα σας διαβάσω, αδέρφια, ένα σύντομο αλλά ενδιαφέρον άρθρο, που πήρα μαζί μου, για αποχαιρετισμό.

      ΟΛΟΙ.Θα ακούσουμε με ευλάβεια χαρά!

      ΣΧΥΜΝΙΚ

Εξομολόγηση για τη δύναμη και την επίδραση της προσευχής

Η προσευχή είναι τόσο δυνατή και ισχυρή που να προσεύχεστε και να κάνετε ό,τι θέλετε, και η προσευχή θα σας οδηγήσει σε σωστή και δίκαιη δράση.

Για να ευχαριστήσεις τον Θεό, δεν χρειάζεσαι τίποτε άλλο από το να αγαπάς – να αγαπάς και να κάνεις ό,τι θέλεις, λέει ο μακαριστός Αυγουστίνος: γιατί όποιος αγαπά αληθινά, δεν μπορεί να θέλει να κάνει τίποτα δυσάρεστο στην αγαπημένη του… Εφόσον η προσευχή είναι έκχυση και πράξη αγάπης, το ίδιο μπορεί να ειπωθεί γι’ αυτήν: και κάνε ό,τι θέλεις και θα πετύχεις τον στόχο της προσευχής, θα αποκτήσεις αγιασμό!

Για να αναπτύξουμε πιο διεξοδικά την έννοια αυτού του θέματος, ας εξηγήσουμε με παραδείγματα:

1) Προσευχήσου και σκέψου ό,τι θέλεις, και οι σκέψεις σου θα εξαγνιστούν με την προσευχή. Η προσευχή θα φωτίσει το μυαλό σας, θα ηρεμήσει και θα διώξει μακριά όλες τις ακατάλληλες σκέψεις. – Αυτό δηλώνει ο άγιοςGrigoriy Sinait: «Αν θέλεις, συμβουλεύει, να διώξεις τους λογισμούς και να εξαγνίσεις τον νου, διώξε τους με την προσευχή, γιατί, εκτός από την προσευχή, τίποτα δεν μπορεί να συγκρατήσει τους λογισμούς». Αυτό λέει και ο άγιος Ιωάννης η Κλίμακα: «Εις το όνομα του Ιησού, νικήστε τους φανταστικούς εχθρούς, εκτός από αυτό το όπλο δεν θα βρείτε άλλο».

2) Προσευχήσου και κάνε ό,τι θέλεις, και οι πράξεις σου θα είναι ευχάριστες στον Θεό και χρήσιμες και σωτήριες για σένα.

Η συχνή προσευχή, ανεξάρτητα από το τι πρόκειται, δεν θα μείνει άκαρπη (Mark Podvizhnyk) γιατί η ίδια έχει τη δύναμη της χάριτος. «Άγιο είναι το όνομά Του και καθένας που επικαλείται το όνομα του Κυρίου θα σωθεί». Για παράδειγμα, κάποιος που προσευχήθηκε χωρίς επιτυχία με ασέβεια σε αυτή την προσευχή έλαβε μια προσβολή και μια κλήση σε μετάνοια. Η ηδονική κοπέλα προσευχήθηκε κατά την επιστροφή της και η προσευχή της έδειξε τον δρόμο για μια αγνή ζωή και για να ακούει τις οδηγίες του Ιησού Χριστού.

            3) Προσευχήσου και μην εργάζεσαι σκληρά για να νικήσεις τα πάθη. Η προσευχή θα τους καταστρέψει μέσα σου: «Έχετε τον πόνο αυτού που υπάρχει στον κόσμο», λένε οι γραφές. Και ο άγιος Ιβάν ο Καρπάθιος διδάσκει ότι αν δεν έχεις το χάρισμα του μέτρου, μην στεναχωριέσαι. αλλά να ξέρετε ότι ο Θεός απαιτεί από εσάς επιμέλεια στην προσευχή, και η προσευχή θα σας σώσει.

Ως απόδειξη αυτού του παραδείγματος χρησιμεύει ο γέρος που περιγράφεται στην Πατρίδα, ο οποίος «έπεσε στη νίκη», δηλ. σκόνταψε στην αμαρτία, δεν θρήνησε, αλλά στράφηκε στην προσευχή και ήταν συνετός μαζί της.

4) Προσευχήσου και μη φοβάσαι τίποτα, μη φοβάσαι τα δεινά, μη φοβάσαι τις συμφορές, η προσευχή θα προστατεύει, θα τους απομακρύνει. Θυμηθείτε τον πνιγμένο άπιστο Πέτρο. Παύλος, που προσευχόταν στη φυλακή. ένας μοναχός που ελευθερώθηκε με την προσευχή από τον πειρασμό που τον βρήκε. ένα κορίτσι που σώθηκε από έναν κακόβουλο πολεμιστή μέσω της προσευχής και παρόμοιων περιπτώσεων: αυτό επιβεβαιώνει τη δύναμη, τη δύναμη και την πληρότητα της προσευχής στο όνομα του Ιησού Χριστού.

5) Να προσεύχεστε, ωστόσο, με κάποιο τρόπο, μόνο πάντα, και μην ντρέπεστε για τίποτα. να είσαι πνευματικά χαρούμενος και ήρεμος: η προσευχή θα τακτοποιήσει τα πάντα και θα σε διδάξει. Θυμηθείτε ότι οι άγιοι – Ιωάννης ο Χρυσόστομος καιμιλήστε για τη δύναμη της προσευχής Mark Podvizhnyk: ο πρώτος ισχυρίζεται ότι «η προσευχή, ακόμη κι αν προσφερθεί από εμάς, γεμάτη αμαρτίες, καθαρίζει αμέσως»… Και ο δεύτερος λέει σχετικά με αυτό: «Η προσευχή κατά κάποιον τρόπο βρίσκεται στη δύναμή μας· και η καθαρή προσευχή είναι δώρο χάριτος». Επομένως, ό,τι είναι στη δύναμή σας, τότε θυσία στον Θεό. Αν και το ποσό (για σένα είναι δυνατό) προσφέρετέ Τον πρώτα ως θυσία, και η δύναμη του Θεού θα εκχυθεί στην αδύναμη δύναμή σας. και η προσευχή είναι στεγνή και διάσπαρτη, αλλά συχνή – παντός χρόνου, έχοντας βρει μια δεξιότητα και στραφεί στη φύση, θα γίνει μια αγνή, φωτεινή, φλογερή και άξια προσευχή.

6) Έπειτα, τέλος, ότι αν οι ώρες της εγρήγορσης συνοδευόταν από προσευχή, είναι φυσικό να μην έμενε χρόνος όχι μόνο για αμαρτωλές πράξεις, αλλά και για σκέψεις για αυτές.

Τώρα βλέπεις πόσες βαθιές σκέψεις συγκεντρώνονται σε αυτό το σοφό ρητό: «Αγάπα και κάνε ό,τι θέλεις. Προσευχήσου και κάνε ό,τι θέλεις!»… Πόσο χαρμόσυνα και παρηγορητικά είναι όλα όσα λέγονται για έναν αμαρτωλό φορτωμένο με αδυναμίες – για εκείνον που σέρνεται κάτω από το βάρος των αντιμαχόμενων παθών!

Προσευχή – αυτό είναι όλο, σεβαστό, ως ένα ολοκληρωμένο μέσο για τη σωτηρία και τη βελτίωση της ψυχής… Ναι! Αλλά το όνομα της προσευχής συνδέεται στενά εδώ και η κατάστασή της: «Προσευχήσου αδιαλείπτως», κληροδοτεί η λέξη Bomiya. Επομένως, η προσευχή θα δείξει τότε παντοδύναμη δύναμη και καρπό όταν παράγεται συχνά, χωρίς διακοπή, γιατί η συχνότητα της προσευχής ανήκει οπωσδήποτε στη θέλησή μας: όπως η αγνότητα, η εργατικότητα και η τελειότητα της προσευχής είναι δώρο χάριτος.

            Λοιπόν, ας προσευχόμαστε όσο πιο συχνά γίνεται, ας αφιερώσουμε όλη μας τη ζωή στην προσευχή μας, έστω κι αν είναι διασκεδαστική στην αρχή! Η συχνή πρακτική θα διδάξει την προσοχή, η ποσότητα σίγουρα θα οδηγήσει στην ποιότητα.

Για να μάθει κανείς να κάνει κάτι καλά, πρέπει να το κάνει όσο πιο συχνά γίνεται, είπε ένας έμπειρος πνευματικός συγγραφέας.

      ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ.Πράγματι, ένα μεγάλο έργο προσευχής! Και η ζήλια της συχνότητάς του είναι το κλειδί για την ανακάλυψη των ευεργετικών του θησαυρών. Αλλά πόσο συχνά συναντώ έναν αγώνα μεταξύ ζήλιας και τεμπελιάς! Πόσο επιθυμητό θα ήταν να βρούμε ένα μέσο και να βοηθήσουμε στη νίκη, και να πείσουμε και να ενθουσιαζόμαστε να προσχωρούμε αδιάκοπα στην προσευχή!

      ΣΧΥΜΝΙΚΟΣΠολλοί πνευματικοί συγγραφείς παρουσιάζουν διαφορετικά μέσα, βασισμένα στην κοινή λογική – για να διεγείρουν την επιμέλεια στην προσευχή: όπως:

1) Συνιστάται να εμβαθύνουμε στη σκέψη για την αναγκαιότητα, το πλεονέκτημα και την καρποφορία της προσευχής για τη σωτηρία της ψυχής.

2) Πείστε σταθερά τον εαυτό σας ότι ο Θεός σίγουρα απαιτεί προσευχή από εμάς, και ο λόγος Του το κηρύττει παντού.

3) Να θυμάστε συνεχώς ότι λόγω της οκνηρίας και της παραμέλησης της προσευχής, δεν μπορεί κανείς να συμβαδίσει με θέματα ευσέβειας και να αποκτήσει ειρήνη και σωτηρία. και επομένως πρέπει αναπόφευκτα να το βιώσει και ως τιμωρία στη γη και ως μαρτύριο στην αιώνια ζωή.

4) Να εμπνεύσει την αποφασιστικότητά του με τα παραδείγματα των Παρηγορητών του Θεού, που όλοι πέτυχαν τον αγιασμό και τη σωτηρία με την αδιάλειπτη προσευχή κ.λπ.

Αν και όλες αυτές οι θεραπείες έχουν το πλεονέκτημά τους και πηγάζουν από την αληθινή κατανόηση, ωστόσο η ηδονική ψυχή που νοσεί από απροσεξία, όταν τα δέχεται και τα χρησιμοποιεί, σπάνια βλέπει την καρποφορία τους, γιατί αυτά τα φάρμακα είναι πικρά για την περιποιημένη γεύση της και αδύναμα για τη βαθιά κατεστραμμένη φύση της. Επειδή ορισμένοι Χριστιανοί δεν γνωρίζουν ότι είναι απαραίτητο να προσεύχονται συχνά και επιμελώς, ότι ο Θεός το απαιτεί. ότι θα τιμωρηθούμε για τεμπελιά πριν από την προσευχή, ότι όλοι οι άγιοι προσεύχονταν επιμελώς και αδιάκοπα. Ωστόσο, όλη αυτή η γνώση τόσο σπάνια έχει το ευεργετικό της αποτέλεσμα! Κάθε παρατηρητής βλέπει στον εαυτό του ότι είτε κάνει ελάχιστα είτε δεν δικαιολογεί καθόλου αυτές τις προτάσεις λογικής και συνείδησης με τη δραστηριότητά του και με τη συχνή ανάμνηση αυτού, ζει το ίδιο φτωχά και νωχελικά…

            Γι’ αυτό, έμπειροι και θεόσοφοι άγιοι Γονείς, γνωρίζοντας την αδυναμία της ελεύθερης βούλησης και το πάχος της ηδονικής ανθρώπινης καρδιάς, ενεργούν ειδικά γι’ αυτό, και από αυτήν την πλευρά, σαν γιατροί, καρυκεύουν πικρά φάρμακα με γλυκά σιρόπια και το σώμα, που ευχαριστεί τις άκρες του φαρμακευτικού αγγείου με μέλι, ανακαλύψτε το πιο εύκολο και αποτελεσματικό φάρμακο. αγάπη προς τον Θεό. Συμβουλεύουν όσο το δυνατόν συχνότερα να συλλογίζεστε μια τέτοια κατάσταση του νου και διαβάζετε προσεκτικά τις ιστορίες των Πατέρων σχετικά, οι οποίοι διαβεβαιώνουν ενθαρρυντικά πόσο προσιτό και εύκολο είναι να επιτύχετε αυτές τις γλυκές εσωτερικές αισθήσεις στην προσευχή. και πώς είναι επιθυμητά, κατά κάποιο τρόπο: η ευχαρίστηση που ρέει από την καρδιά. Καταπραϋντική ζεστασιά και φως που ξεχύνεται από μέσα. απερίγραπτη απόλαυση, χαρά, ελαφρότητα, βαθιά γαλήνη και ουσιαστική ευδαιμονία και αυτοϊκανοποίηση της ζωής, που ενσταλάζει η δράση της προσευχής στην καρδιά. Εμβαθύνοντας σε αυτούς τους στοχασμούς, η αδύναμη και ψυχρή ψυχή θερμαίνεται, ενισχύεται, ενθαρρύνεται από την επιτυχία της προσευχής και φαίνεται να παρασύρεται στις εμπειρίες της άσκησης προσευχής, όπως λέει σχετικά ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος: «Το δέλεαρ για την ψυχή είναι η χαρά που παράγεται από την ελπίδα, που ανθίζει στην καρδιά. Συνεχίζει: προτρέπει το νου να βάλει τα θεμέλια της ύλης και στη σκέψη για αυτό το σκοπό, δανείζεται το νου για την άνεση του στο θέμα.» Επίσης, ο Άγιος Ησύχιος, περιγράφοντας το παραπάτημα από την τεμπελιά στην προσευχή και την εγκατάλειψη για να αποκαταστήσει την επιμέλεια σε αυτήν, στο τέλος λέει ευθέως το εξής: «Τότε είμαστε έτοιμοι να μη θελήσουμε τίποτα άλλο στη σιωπή της καρδιάς».

            Και από αυτό προκύπτει ότι αυτός ο Πατέρας καθοδηγεί «το γλυκό του αίσθημα και την ευθυμία» ως ενθάρρυνση για τη φροντίδα της προσευχής… Ομοίως, ο Μέγας Μακάριος διδάσκει «ότι οι πνευματικοί μας κόποι (προσευχή) είναι με σκοπό και ελπίδα καρπών, δηλ. με απόλαυση στις καρδιές μας.

Ένα ξεκάθαρο παράδειγμα αυτής της μεθόδου, ως ισχυρό εργαλείο, φαίνεται σε πολλά σημεία»ΚαλοσύνηΣε λεπτομερείς περιγραφές των απολαύσεων της προσευχής, θα πρέπει να διαβάζονται όσο το δυνατόν συχνότερα για να καταπολεμηθεί η ασθένεια της τεμπελιάς ή της ξηρότητας κατά τη διάρκεια της προσευχής, θεωρώντας τον εαυτό του ανάξιο αυτών των απολαύσεων και κατηγορώντας ταπεινά τον εαυτό του επειδή παραμελεί την προσευχή.

      Παπάς.Δεν θα οδηγήσουν τέτοιοι στοχασμοί τον άπειρο στην πνευματική αγάπη – όπως αποκαλούν οι θεολόγοι αυτή την επιθυμία της ψυχής, που λαχταρά υπερβολικές ανέσεις και ευγένεια χάρη, μη ικανοποιημένος με το γεγονός ότι πρέπει να επιτελεί το έργο της ευσέβειας σύμφωνα με το καθήκον και την υποχρέωση, χωρίς να ονειρεύεται ανταμοιβή;

      ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ.Νομίζω ότι οι θεολόγοι σε αυτή την περίπτωση προειδοποιούν για την αμετροέπεια ή την απληστία των πνευματικών απολαύσεων και δεν απορρίπτουν εντελώς την ευχαρίστηση και την παρηγοριά στις αρετές: γιατί, αν η επιθυμία ανταμοιβής δεν είναι τελειότητα, ο Θεός δεν απαγορεύει στον άνθρωπο να σκέφτεται την ανταμοιβή και την παρηγοριά, ακόμη και να χρησιμοποιεί τις εντολές και να επιτύχει την τελειότητα. – «Να τον πατέρα σου και τη μάνα σου» αυτή είναι η εντολή! – Και ακολουθεί μια ανταμοιβή που ενθαρρύνει την εκπλήρωσή της: «Είθε να είστε ευλογημένοι». «Αν θέλεις να είσαι τέλειος, πήγαινε, πούλησε τα υπάρχοντά σου και δώσε στους ζητιάνους», αυτό είναι το αίτημα για τελειότητα. – Και ακριβώς πίσω από αυτό βρίσκεται μια ανταμοιβή που ενθαρρύνει την επίτευξη της τελειότητας: «Μητέρα, έχε θησαυρό στον ουρανό» (Μτ. XIX, 27).

«Να χαίρεσαι τη μέρα που οι άνθρωποι θα σε μισήσουν και θα φέρουν το όνομά σου ως κακό, για χάρη του Υιού του Ανθρώπου», – αυτή είναι η μεγάλη απαίτηση του άθλου, που απαιτεί ασυνήθιστη δύναμη πνεύματος και ακλόνητη υπομονή. Για αυτό, εδώ είναι μια μεγάλη ανταμοιβή και παρηγοριά, ικανή να σπάσει και να υποστηρίξει μια ασυνήθιστη δύναμη του πνεύματος: “γιατί η ενοχή σου είναι πολύ στον παράδεισο”, επομένως νομίζω ότι κάποια επιθυμία για ευχαρίστηση στην προσευχή της καρδιάς είναι απαραίτητη και είναι ο κύριος τρόπος για να επιτευχθεί τόσο επιμέλεια όσο και επιτυχία. Όλα αυτά λοιπόν επιβεβαιώνουν αδιαμφισβήτητα τον πρακτικό συλλογισμό του πατέρα του τεχνίτη για το θέμα αυτό, που τώρα ακούσαμε…

      ΣΧΥΜΝΙΚΟΣ– Ένας από τους μεγάλους θεολόγους, ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος: «Όπως όταν φυτεύουμε σταφύλια, προστίθεται η επιμέλεια και η δουλειά με σκοπό τη συλλογή καρπών, και αν δεν υπάρχουν, τότε όλα θα είναι μάταια· έτσι και στην προσευχή, αν θέλουμε πνευματικούς καρπούς, δηλαδή αγάπη, ειρήνη, χαρά κ.λπ., ή με την ελπίδα των καρπών, πρέπει να απολαμβάνουμε τα γλυκά». (κεφ. 3, κεφ. 5). Βλέπετε πόσο καθαρά αυτός ο Άγιος Πατήρ, η ερώτηση για την ανάγκη της ηδονής κατά την προσευχή; … Παρεμπιπτόντως, θυμήθηκα ότι αυτό που διάβασα πρόσφατα ήταν ο κύριος λόγος για την παρόρμηση να ξεχυθεί. και επομένως η θεώρηση αυτής της φυσικότητας μπορεί επίσης να χρησιμεύσει ως ισχυρό μέσο για να διεγείρει την επιμέλεια στην προσευχή, πράγμα που σημαίνει ότι ο καθηγητής αναζητά τόσο πρόθυμα. διερευνώντας ότι δεν μπορεί να υπάρξει δράση χωρίς αιτία, και κατεβαίνοντας τη σκάλα των απτών πραγμάτων από το κατώτερο προς το υψηλότερο, φτάνει τελικά στην κύρια αιτία του Θεού. Επομένως, κανένα έθνος, καμία άγρια ​​φυλή δεν ήταν και δεν είναι χωρίς ιδέα για τον Θεό. που τον τραβάει στα ύψη, κάτι τον γκρινιάζει σε κάτι άγνωστο… Από αυτή τη βάση προκύπτουν όλες οι φυσικές θρησκείες, και είναι πολύ υπέροχο που παντού η ουσία ή η ψυχή κάθε θρησκείας είναι μια μυστική προσευχή, που χαρακτηρίζεται από κάποιο είδος κινήσεων και την προφανή άγρια έννοια των ειδωλολατρών! προσευχή.

            Η ψυχολογική απάντηση σε αυτό δεν είναι δύσκολη: η ρίζα, η διαίρεση και η δύναμη όλων των παθών και των πράξεων σε έναν άνθρωπο είναι η έμφυτη αυτοαγάπη. Αυτό επιβεβαιώνεται ξεκάθαρα από τη θεμελιώδη και γενική ιδέα της αυτοσυντήρησης. Κάθε επιθυμία, κάθε εγχείρημα, κάθε ανθρώπινη πράξη στοχεύει στην ικανοποίηση του εγωισμού, στην αναζήτηση του καλού του. Η ικανοποίηση αυτής της ανάγκης συνοδεύει όλη τη ζωή ενός φυσικού προσώπου. Αλλά το ανθρώπινο πνεύμα δεν ικανοποιείται με τίποτα αισθησιακό, και η έμφυτη αυτοαγάπη δεν σιωπά ποτέ στην επιθυμία της. Επομένως, οι επιθυμίες αναπτύσσονται όλο και περισσότερο, η επιθυμία για καλό μεγαλώνει, γεμίζει τη φαντασία και προσαρμόζει αυτό το συναίσθημα. Η έκχυση αυτού του εσωτερικού συναισθήματος και επιθυμίας αποκαλύπτεται, υπάρχει μια φυσική παρόρμηση για προσευχή, υπάρχει ανάγκη για αυτοαγάπη που μετά βίας πετυχαίνει τους στόχους της. Όσο λιγότερο πετυχαίνει ένας άνθρωπος και όσο περισσότερο εννοείται το δικό του καλό, τόσο περισσότερο επιθυμεί, τόσο πιο δυνατά εκβάλλει την επιθυμία του στην προσευχή. κάνει έκκληση στην άγνωστη αιτία όλων των πραγμάτων. Επομένως, η έμφυτη αγάπη για τον εαυτό είναι το κύριο στοιχείο της ζωής, είναι η βασική αιτία που ενθουσιάζει ένα φυσικό άτομο στην προσευχή!

Ο σοφός Δημιουργός της φύσης έχυσε στην ανθρώπινη φύση την ικανότητα της αυτοαγάπης ακριβώς ως δόλωμα, σύμφωνα με τους γονείς, που θα παρέσυρε και θα μείωνε τον πεσμένο άνθρωπο στην ορεινή συναναστροφή. –

Ω, αν ο άνθρωπος δεν διέφθειρε αυτήν την ικανότητα και την κρατούσε σε υπεροχή έναντι της πνευματικής του φύσης! Τότε θα είχε ισχυρή ενθάρρυνση και μέσα στον δρόμο προς την ηθική τελειότητα. Αλλά, αλίμονο! Πόσο συχνά μετατρέπει αυτήν την ευγενή ικανότητα σε ποταπό πάθος αυτοαγάπης, όταν τη μετατρέπει σε όργανο των ζώων της φύσης του!

Σας ευχαριστώ πολύ, αγαπητοί μου επισκέπτες! Η σωτήρια κουβέντα σου με ευχαρίστησε πολύ και μου έμαθε πολλά διδακτικά πράγματα σε έναν άπειρο. Είθε ο Κύριος να σας ανταμείψει με τη χάρη Του για τη διδακτική αγάπη σας.

Όλοι είπαν αντίο.

Η Έβδομη Συνάντηση: Πνευματικές Συνομιλίες

«Προσευχηθείτε ο ένας για τον άλλον και
θα θεραπεύσεις» (James V, 16).

      Ο ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΗΣ.– Ο ευσεβής σύντροφός μου, ο καθηγητής, και εγώ δεν μπορέσαμε να ξεπεράσουμε την κοινή μας επιθυμία να ξεκινήσουμε και να μην σταματήσουμε να πούμε το τελευταίο αντίο και να ζητήσουμε τις προσευχές σας για εμάς…

      ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ.– Ναι, καταλαβαίνουμε την ειλικρίνειά σας και τις σωτήριες συζητήσεις που απολαύσαμε μαζί σας μεταξύ των φίλων σας. Αυτή η μνήμη θα διατηρηθεί στις ψυχές μας ως εγγύηση επικοινωνίας και χριστιανικής αγάπης στη μακρινή χώρα που φιλοδοξούμε.

            – Σας ευχαριστώ για τη μνήμη και την αγάπη σας, και στο μεταξύ, πόσο χρήσιμη είναι η άφιξή σας! Δύο ταξιδιώτες έμειναν μαζί μου: ένας Μολδαβός μοναχός και ένας ερημίτης που έζησε σιωπηλά στο δάσος για είκοσι χρόνια. Θέλουν να σε δουν, θα τους πάρω τηλέφωνο τώρα…

Εδώ είναι!

      Ο ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΗΣ.– Αχ, τι μακάρια ζωή στην έρημο! Και βολικό για ανεμπόδιστα φέρνοντας την ψυχή σε ένωση με τον Θεό! Ένα σιωπηλό δάσος, σαν τον Παράδεισο της Εδέμ, στο οποίο το γλυκό δέντρο της ζωής φυτρώνει στην προσευχόμενη καρδιά ενός ερημίτη. Αν είχα λεφτά για φαγητό, φαίνεται ότι δεν θα αποχωριζόμουν τη ζωή του ερημίτη.

      ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ.– Όλα μας φαίνονται ιδιαίτερα καλά από απόσταση, και εκ πείρας, όλοι είναι σίγουροι ότι κάθε μέρος, έχοντας τις ευκολίες του, έχει και τα μειονεκτήματά του. Φυσικά, για κάποιον με μελαγχολικό ταμπεραμέντο και ροπή στη σιωπή, η παρηγορητική ζωή είναι μοναχική, αλλά πόσοι κίνδυνοι υπάρχουν σε αυτό το μονοπάτι! Η Ασκητική ιστορία παρουσιάζει πολλά παραδείγματα στα οποία μπορεί κανείς να δει πόσοι ερημίτες και ερημίτες στερήθηκαν εντελώς την επικοινωνία με τους ανθρώπους, έπεσαν σε αυταπάτη και βαθιά ομορφιά.

      Ερημίτης.– Είμαι έκπληκτος πόσο συχνά στη Ρωσία, όχι μόνο σε μοναστήρια, αλλά ακόμη και από μερικούς θεοσεβούμενους λαϊκούς, πρέπει να ακούει κανείς ότι πολλοί που θέλουν να ζήσουν μοναχική ζωή ή να ασκηθούν στην εσωτερική πράξη της προσευχής, εμποδίζονται να ακολουθήσουν αυτό το τρένο φόβου, για να μην χαθούν από τον πειρασμό. Επιμένοντας σε αυτό, παρουσιάζουν παραδείγματα προς υποστήριξη των συνθηκών τους. γιατί οι ίδιοι αποφεύγουν την εσωτερική ζωή, έτσι και οι άλλοι απομακρύνονται από αυτήν… Νομίζω ότι αυτό προέρχεται από δύο καταβολές: είτε από έλλειψη κατανόησης του θέματος και έλλειψη πνευματικής παιδείας, είτε από τη δική τους τεμπελιά στο κατόρθωμα της περισυλλογής και του φθόνου, ώστε να μην τους ξεπερνούν σε αυτές τις ανώτερες γνώσεις άλλοι που βρίσκονται σε χαμηλότερο επίπεδο σε σύγκριση με αυτούς. περιλαμβάνονται στους συλλογισμούς των αγίων πατέρων για το θέμα αυτό, οι οποίοι διδάσκουν άμεσα και αποφασιστικά ότι δεν πρέπει να φοβάται κανείς ή να αμφιβάλλει όταν επικαλείται τον Θεό. Αν κάποιοι έπεφταν στην αυταπάτη ή στην τρέλα του νου, τους συνέβαινε από υπερηφάνεια, από απουσία μέντορα και από το να δέχονται τα φαινόμενα και τα όνειρα ως αλήθεια. Αν είχε συμβεί τέτοιος πειρασμός (συνεχίζουν), θα είχε οδηγήσει στην εμπειρία και το στέμμα? γιατί η γρήγορη βοήθεια του Θεού μεσολαβεί σε αυτή την τέρψη. Τολμώ! Είμαι μαζί σου, μη φοβάσαι! λέει ο Ιησούς Χριστός. (Γρ. Συν. ιβ. στ.) Από αυτό προκύπτει ότι ο φόβος και ο εκφοβισμός από την εσωτερική ζωή με το πρόσχημα του αυτοπειρασμού είναι μάταιος: γιατί η ταπεινή συνείδηση των αμαρτιών, το άνοιγμα της ψυχής στον μέντορα και η «τυφλότητα» κατά την προσευχή, είναι ένα σταθερό και ασφαλές οχυρό ενάντια στον πειρασμό. τόσο φοβούνται και βρίσκονται σε πειρασμό, γιατί στον έμπειρο λόγο του αγίου Φιλοφέου του Σιναΐτη, που λέει τα εξής: «Πολλοί από τους μοναχούς δεν καταλαβαίνουν τη γοητεία του μυαλού τους, που υποφέρουν από δαίμονες, δηλαδή ασκούν επιμελώς μόνο μια δραστηριότητα (εξωτερικές αρετές), δεν ενδιαφέρονται για το μυαλό, δηλαδή για την εσωτερική ενατένιση. τότε το θεωρούν γούρι από φθόνο», επιβεβαιώνει ο Στ.

      ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ.– Επιτρέψτε μου να σας ρωτήσω: φυσικά, η συνείδηση ​​των αμαρτιών του είναι βολική για όποιον ακούει τον εαυτό του. αλλά πώς να ενεργήσουμε σε μια τέτοια περίπτωση, όταν δεν υπάρχει τέτοιος μέντορας, που θα μπορούσε να οδηγήσει επιδέξια στο εσωτερικό μονοπάτι και, αποδεχόμενος την αποκάλυψη της ψυχής, θα μπορούσε να επικοινωνήσει τη σωστή και ωφέλιμη γνώση για την πνευματική ζωή; Σε μια τέτοια περίπτωση, βέβαια, είναι προτιμότερο να μην αγγίζεις τον στοχασμό παρά να τον καταπατάς αυθόρμητα και χωρίς αρχηγό;… Έπειτα: είναι άβολο για μένα, με ποιον τρόπο, βάζοντας τον εαυτό του στην παρουσία του Θεού, μπορεί κανείς να διατηρήσει την τέλεια «σκοτεινότητα»; Αυτό δεν είναι φυσικό, γιατί η ψυχή ή ο νους μας δεν μπορεί να φανταστεί τίποτα χωρίς μορφή, σε έλλειψη όρασης. Και γιατί όχι, όταν βυθίζετε το μυαλό σας στον Θεό, να φανταστείτε τον Ιησού Χριστό ή την Αγία Τριάδα κ.λπ.;

      Ερημίτης.– Αν και η καθοδήγηση ενός έμπειρου και πεπειραμένου σε πνευματικά θέματα, ενός μέντορα ή ενός πρεσβύτερου, στον οποίο θα ήταν δυνατό να ανοίξει κανείς την ψυχή του, τις σκέψεις και τις συναντήσεις του στο μονοπάτι της εσωτερικής μάθησης χωρίς εμπόδια, με εμπιστοσύνη και όφελος, είναι η κύρια προϋπόθεση για την άσκηση της καρδιακής προσευχής, η οποία πραγματοποιείται σιωπηλά: οι γονείς που το κληροδοτούν αποτελούν εξαίρεση. Ο αιδεσιμότατος Νικηφόρος ο μοναχός διδάσκει ξεκάθαρα σχετικά: “Όταν ασκείς τη δράση της εσωτερικής καρδιάς, χρειάζεσαι έναν αληθινό και ενημερωμένο μέντορα. Εάν δεν υπάρχει, τότε πρέπει να τον αναζητήσεις επιμελώς: αν δεν το βρεις, τότε με θλιμμένη καρδιά, κάλεσε τον Θεό σε βοήθεια για να πάρεις καθοδήγηση και καθοδήγηση στη διδασκαλία της Αγίας Γραφής.” Ταυτόχρονα, είναι επίσης απαραίτητο να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι η αληθινή επιμελής επιθυμία του αναζητητή μπορεί να ακούσει έναν χρήσιμο και διδακτικό λόγο ακόμη και από τον απλό, γιατί ο άγιος γονείς διαβεβαιώνουν ότι αν ζητήσεις από τον Σαρακηνό με πίστη και σωστή πρόθεση, μπορεί και αυτός να σου δώσει έναν χρήσιμο λόγο. αν, χωρίς πίστη και δίκαιο στόχο, απαιτείς καθοδήγηση από τον προφήτη, τότε ούτε αυτός θα σε ικανοποιήσει… Αυτό το παράδειγμα βλέπουμε στον Μεγάλο Αιγύπτιο Μακάριο, που κάποτε έγινε να καταλάβει και να σταματήσει έτσι το πάθος ενός απλού χωρικού. Όσο για το «bezvidya», δηλαδή, να μην φαντάζεσαι και να μην αποδέχεσαι κανένα φαινόμενο κατά την ενατένιση ούτε του φωτός, ούτε ενός αγγέλου, ούτε του Χριστού, ούτε κανενός αγίου, και να απομακρύνεσαι από κάθε ονειροπόληση. Τότε κληροδοτείται από έμπειρους Αγίους Γονείς, φυσικά, για το λόγο ότι η ικανότητα της φαντασίας μπορεί άνετα να ενσωματώσει, ή, όπως λέγαμε, να εμψυχώσει ιδέες. και επομένως ένας άπειρος μπορεί εύκολα να παρασυρθεί από αυτά τα όνειρα, να τα τιμήσει ως ευοίωνα φαινόμενα και να υποκύψει στον αυτοπειρασμό, και ταυτόχρονα, όπως απεικονίζει η Αγία Γραφή, «και ο Σατανάς μεταμορφώνεται τελείως σε άγγελο φωτός». Και ότι ο νους μπορεί φυσικά και βολικά να βρίσκεται σε «αόρατο» και να το διατηρήσει ακόμη και με τη μνήμη της παρουσίας του Θεού, αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι η δύναμη της φαντασίας μπορεί να φανταστεί απτά κάτι στην «αόρατη» και να κρατήσει αυτή την ιδέα ενώ εξετάζει αντικείμενα που δεν υπόκεινται στην αίσθηση της όρασης, τα οποία δεν έχουν εξωτερικό. Για παράδειγμα: η αναπαράσταση και η αυτοαντίληψη της ψυχής μας – αέρας, ζέστη, κρύο. όντας στο κρύο, μπορεί κανείς να φανταστεί γρήγορα τη ζεστασιά στο μυαλό, αν και δεν έχει μορφή, δεν φαίνεται, δεν μπορεί να μετρηθεί με το άγγιγμα αυτού που βρίσκεται στο κρύο! Παρομοίως, η παρουσία του πνευματικού και ακατανόητου όντος του Θεού μπορεί να φανταστεί κανείς στο νου, να πραγματοποιηθεί στην καρδιά απουσία όρασης.

      Ο ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΗΣ. – Στο ταξίδι μου άκουσα και από ευσεβείς ανθρώπους και όσους αναζητούν τη σωτηρία ότι φοβούνται να αγγίξουν το εσωτερικό έργο όταν θυμούνται τον πειρασμό. Για κάποιους, σεβάστηκα επίσης με το “ΚαλοσύνηΟι διδασκαλίες του Αγίου Γρηγορίου του Σιναΐτη, ο οποίος λέει ότι «η δράση της καρδιάς δεν μπορεί να είναι μαγική (σε αντίθεση με τη νοητική δράση), γιατί αν ο εχθρός ήθελε να μετατρέψει τη ζεστασιά της καρδιάς σε άτακτη καύση του· ή να αντικαταστήσει τη χαρά της καρδιάς με τη φλεγματική απόλαυση: αλλά ο χρόνος, η εμπειρία και τα συναισθήματα θα διαστρεβλώσουν από μόνα τους αυτά τα κόλπα του, έστω και για όχι πολύ…»

            Γνώρισε και άλλους. οι οποίοι, προς μεγάλη λύπη τους, και έχοντας μάθει τον τρόπο της σιωπής και της καρδιακής προσευχής, σε περίπτωση οποιασδήποτε αδυναμίας παραπάτησης ή αμαρτωλής αδυναμίας, πέφτουν σε απόγνωση και εγκαταλείπουν την εσωτερική λειτουργία της καρδιάς, γνωστή από αυτούς!

      ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ.– Μα αυτό είναι πολύ φυσικό! Εγώ ο ίδιος μερικές φορές το νιώθω αυτό όταν τυχαίνει να ξεφύγω από την ψυχαγωγία ή να διαπράξω μια αμαρτία… Επειδή η εσωτερική προσευχή της καρδιάς είναι ιερή υπόθεση και ένωση με τον Θεό, είναι αξιοπρεπές και όχι τολμηρό να εισάγεις μια ιερή ύλη σε μια αμαρτωλή καρδιά, χωρίς να την καθαρίσεις πρώτα χωρίς αμαρτίες, και χωρίς πρώτα να την εξαγνίσεις χωρίς κακό, μέχρι πρώτα απ’ όλα χωρίς να την εξαγνίσεις, χωρίς να την εξαγνίσεις; προετοιμασία για την επικοινωνία του Θεού; Είναι καλύτερο να είσαι άλαλος ενώπιον του Θεού παρά να κουβαλάς «τρελά ρήματα» από την καρδιά ενός σκοτεινιασμένου και ψυχαγωγούμενου.

      Καλόγερος.– Κρίμα που λογικεύεις έτσι! Αυτή η σκέψη της «απιστίας», που είναι πιο εγκληματική από κάθε αμαρτία, και αποτελεί το κύριο όπλο του σκοτεινού κόσμου εναντίον μας… Οι έμπειροι άγιοι Πατέρες μας δίνουν μια εντελώς διαφορετική οδηγία σε αυτή την περίπτωση. Ο αιδεσιμότατος Nikita Stifat λέει ότι αν πέσεις και πέσεις ακόμα και στα βάθη του κολασμένου θυμού. ακόμη και τότε, μην απελπίζεσαι, αλλά μάλλον στραφείς στον Θεό, και σύντομα θα αποκαταστήσει την πεσμένη καρδιά σου και θα σου δώσει δύναμη περισσότερο από πριν (κεφ. 54). Επομένως, μετά από κάθε πτώση και αμαρτωλή ευαλωτότητα της καρδιάς, θα πρέπει να έλθει αμέσως στην παρουσία του Θεού για θεραπεία και κάθαρση, όπως τα μολυσμένα πράγματα, αφού ξαπλώσουν για κάποιο διάστημα υπό την επίδραση των ακτίνων του ήλιου, χάνουν τη μεταδοτική οξύτητα και τη δύναμή τους. Πολλοί πνευματικοί δάσκαλοι το επιβεβαιώνουν αυτό. Στον αγώνα κατά των εχθρών της σωτηρίας – των παθών μας, όμως, δεν πρέπει να παρεκκλίνουμε από τη ζωοποιό δράση, δηλαδή την κλήση του Ιησού Χριστού, που βρίσκεται στις καρδιές μας! Οι πράξεις μας όχι μόνο δεν πρέπει να μας απομακρύνουν από το να περπατάμε στην παρουσία του Θεού και από την εσωτερική προσευχή, προκαλώντας άγχος, απόγνωση και θλίψη, αλλά και να συμβάλλουν στη γρήγορη μεταστροφή μας στον Θεό. Το μωρό καθοδηγείται από τη μητέρα όταν αρχίζει να περπατά, στρέφεται γρήγορα προς το μέρος της και το κρατά σφιχτά όταν σκοντάφτει.

      Ερημίτης.– Έτσι το σκέφτομαι, ότι το πνεύμα της θλίψης και των αμφισβητούμενων σκέψεων διεγείρονται πιο εύκολα από την απόσπαση της προσοχής του νου, και όχι από τη σιωπή απεύθυνση και τον εαυτό του. Οι αρχαίοι θεόσοφοι πατέρες νίκησαν την απελπισία, έλαβαν εσωτερικό φωτισμό και ενίσχυση στην ελπίδα στον Θεό, στην ήρεμη σιωπή και στη μοναξιά. και σε αυτή την περίπτωση μας έδωσαν και χρήσιμες και σοφές συμβουλές: «κάτσε σιωπηλά στο κελί σου και θα σου μάθει τα πάντα».

      ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ.– Με την εξουσία μου προς εσάς, θα ήθελα πολύ να ακούσω την κριτική σας ανάλυση των σκέψεών μου σχετικά με τη σιωπή που επαινείτε και το ευεργετικό όφελος του ερημητηρίου, το οποίο τόσο αγαπούν οι ερημίτες. Έτσι συλλογίζομαι γι’ αυτό: αφού όλοι οι άνθρωποι, σύμφωνα με το νόμο της φύσης, που έχει διατάξει ο Δημιουργός, βρίσκονται σε μια αναγκαία εξάρτηση ο ένας από τον άλλον. και γι’ αυτό είναι υποχρεωμένοι να βοηθούν ο ένας τον άλλον στη ζωή, και να εργάζονται ο ένας για τον άλλον και να είναι χρήσιμοι ο ένας στον άλλον, τότε η ευημερία του ανθρώπινου γένους και η αγάπη για τον πλησίον βασίζονται σε αυτή τη συντροφιά. Και ένας σιωπηλός ερημίτης που έχει αποσυρθεί από την επικοινωνία με τους ανθρώπους, πώς μπορεί να υπηρετήσει τον πλησίον του στην αδράνειά του και τι όφελος φέρνει στην ευημερία της ανθρώπινης κοινωνίας; Καταστρέφει απόλυτα τον Δημιουργικό νόμο στον εαυτό του, σχετικά με την ένωση της αγάπης για την ευγενική και ευεργετική επιρροή του στον συνάνθρωπό του!..

      Ερημίτης.– Εφόσον αυτή η άποψή σας για την αφωνία δεν είναι σωστή, το συμπέρασμα είναι επίσης εσφαλμένο. ας το αναλύσουμε αναλυτικά:

1. Ο απομονωμένος σιωπηλός όχι μόνο δεν βρίσκεται σε ανενεργή και κενή κατάσταση, αλλά είναι κυρίως δραστήριος και ακόμη περισσότερο από κάποιον που συμμετέχει στην κοινωνική ζωή. Ενεργεί ακούραστα με την ύψιστη ευφυή φύση του: παρατηρεί, κατανοεί, παρακολουθεί την κατάσταση και την πορεία της ηθικής του ύπαρξης. Αυτός είναι ο πραγματικός σκοπός της αφωνίας! Και αυτό είναι τόσο χρήσιμο για τη δική του βελτίωση όσο και για τους γείτονές του, που στερούνται την ευκαιρία να βυθιστούν απερίσπαστα στον εαυτό τους, για την ανάπτυξη της ηθικής ζωής, επειδή ο παρατηρητής σιωπά, μεταδίδοντας τις εσωτερικές του εμπειρίες, είτε προφορικά (σε εξαιρετικές περιπτώσεις), είτε μεταφέροντάς τις γραπτώς, ευλογημένα και ευεργετικά. συνεισφέρει περισσότερα και υψηλότερα από έναν δημόσιο και ιδιωτικό ευεργέτη, επειδή η ιδιωτική, αισθησιακή φιλανθρωπία των κοσμικών ανθρώπων περιορίζεται πάντα σε έναν μικρό αριθμό ευεργετών. Και ένας ευεργέτης γίνεται ηθικά ευεργέτης ολόκληρων εθνών αποκτώντας πεποιθήσεις και έμπειρους τρόπους βελτίωσης της πνευματικής ζωής. τα πειράματα και οι επιστήμες του περνούν από γενιά σε γενιά, τα οποία βλέπουμε και χρησιμοποιούμε από αμνημονεύτων χρόνων. Και που δεν διαφέρει σε τίποτα από τη γενναιόδωρη ελεημοσύνη του Χριστού για χάρη της χριστιανικής αγάπης, αλλά την ξεπερνά και στις συνέπειές της.

2. Η ευεργετική και χρήσιμη επιρροή του σιωπηλού ανθρώπου στους γείτονές του αποκαλύπτεται όχι μόνο στην επικοινωνία των διδακτικών παρατηρήσεών του για την εσωτερική ζωή, αλλά ακόμη και το ίδιο το παράδειγμα της αποξενωμένης ζωής του ωφελεί τον προσεκτικό λαϊκό, φέρνοντάς τον σε αυτοσυνειδησία και στρέφοντάς τον σε μια αίσθηση ευλάβειας. την αρχική του στοχαστική κατάσταση, στην οποία βγήκε εκτός ελέγχου ο Δημιουργικός. Ο σιωπηλός ερημίτης διδάσκει με τη σιωπή του, χρησιμοποιεί τη ζωή του, προτρέπει και πείθει να αναζητήσει τον Θεό…

            3. Το όφελος που φαίνεται προέρχεται από το άφωνο του αληθινού, φωτισμένου και φωτισμένου από το ευλογημένο φως. Αλλά αν ο σιωπηλός δεν είχε αυτά τα ευλογημένα δώρα για να γίνει φως του κόσμου, αν έμπαινε στο μονοπάτι της σιωπής με μοναδικό σκοπό να κρυφτεί από την κοινότητα του είδους του, λόγω της τεμπελιάς και της αμέλειάς του και ενός κακού και δελεαστικού παραδείγματος, τότε ακόμη και τότε θα είχε κάνει μεγάλο καλό και θα είχε μια καλοπροαίρετη επιρροή στην κοινωνία. ωφελεί ότι ο σιωπηλός, με τη μοναξιά του, αφαιρεί τον πειρασμό που αναπόφευκτα θα ερχόταν από τη σαγηνευτική του ζωή ανάμεσα στους ανθρώπους και θα έβλαπτε την ηθική των γειτόνων του.

            Σχετικά με τη σημασία της σιωπής ο άγιος Ισαάκ Σιρίν απαντά ως εξής: «Όταν βάλουμε όλες τις υποθέσεις αυτής της ζωής από τη μια πλευρά και τη σιωπή από την άλλη: τότε θα διαπιστώσουμε ότι επικρατεί στη ζυγαριά (εδ. 41). ειρήνη και στροφή πολλών λαών στον Θεό.

            Ακόμη και οι πιο αυθόρμητοι σοφοί γνώριζαν τα οφέλη της σιωπής: η φιλοσοφική σχολή των Νεοπλατώνων, η οποία είχε πολλές διάσημες ακολουθίες υπό την ηγεσία του φιλοσόφου Πλωτίνου, ανέπτυξε βαθιά τη στοχαστική, εσωτερική ζωή, η οποία επιτυγχάνεται κυρίως στη σιωπή… Ένας πνευματικός συγγραφέας έλεγε ότι αν η κατάσταση του φωτός αναπτυσσόταν μέχρι τον τελευταίο βαθμό. στοχαστικούς σκοπούς, παρά την κοινωνική δραστηριότητα του πολίτη, να διατηρήσουμε το πνεύμα της αλήθειας και να το λάβουμε από όλες τις προηγούμενες εποχές, κρατάμε για τις επόμενες εποχές και περνάμε στους επόμενους. Τέτοιοι άνθρωποι είναι ερημίτες, ερημίτες και ερημίτες στην εκκλησία.

      Ο ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΗΣ.– Φαίνεται ότι κανείς δεν εκτίμησε τα πλεονεκτήματα της σιωπής τόσο ξεκάθαρα όσο ο Άγιος Ιωάννης η Κλίμακα: «Η σιωπή, λέει, είναι η μητέρα της προσευχής, η επιστροφή από την αιχμαλωσία της αμαρτίας, η αδιάκριτη επιτυχία στις αρετές και η αδιάκοπη ανάβαση στον ουρανό». Ναι, ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός, για να μας δείξει το όφελος και την αναγκαιότητα της σιωπηλής μοναξιάς, αφήνοντας συχνά το δημόσιο κήρυγμα, πήγε σε σιωπηλά μέρη για προσευχή και επιβεβαίωση.

Οι στοχαστικοί βουβοί είναι σαν στύλοι που στηρίζουν την ευσέβεια της Εκκλησίας με τις αδιάκοπες προσευχές τους: ακόμη και στους αρχαιότερους χρόνους, φαίνεται ότι πολλοί ευσεβείς λαϊκοί, ακόμη και βασιλιάδες και οι αξιωματούχοι τους, πήγαιναν να επισκεφτούν ερημίτες και βουβούς για να ζητήσουν τις προσευχές τους για ενίσχυση και σωτηρία. Επομένως, ακόμη και ένας αμίλητος ερημίτης μπορεί να υπηρετήσει τους άλλους και να συμβάλει στην ωφέλεια και την ευημερία της κοινωνίας μέσω της μοναχικής προσευχής.

      ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ.– Εδώ, αυτή η σκέψη είναι επίσης άβολη για μένα: όλοι εμείς οι Χριστιανοί έχουμε ένα κοινό έθιμο να ζητάμε ο ένας τον άλλον για προσευχές. να ευχηθώ να προσευχηθεί κάποιος άλλος για μένα, και ιδιαίτερα ένα μέλος της Εκκλησίας που μου εμπιστεύτηκε. Δεν είναι απλώς μια ανάγκη αγάπης προς τον εαυτό, δεν είναι απλώς μια συνήθεια που υιοθετείται να μιλάμε όπως ακούγεται από τους άλλους, όπως ονειρεύεται το μυαλό χωρίς περαιτέρω σκέψεις; Ήδη ο Θεός απαιτεί την παράκληση του ανθρώπου, να προβλέπει τα πάντα και να πράττει σύμφωνα με την ευεργετική Του Πρόνοια, και όχι σύμφωνα με την επιθυμία μας. γνωρίζοντας και καθορίζοντας τα πάντα πρώτα για το αίτημά μας, όπως λέει το Ιερό Ευαγγέλιο; Μπορεί ο ορισμός της προσευχής Του των πολλών να υπερισχύει περισσότερο από εκείνον του ενός; Σε αυτή την περίπτωση, θα ήταν ο Θεός ειλικρινής; Μπορεί η προσευχή του άλλου να με σώσει, όταν κάποιος από τις υποθέσεις του, θα είναι διάσημος, ή θα ντρέπεται; Και γι’ αυτό η απαίτηση για την προσευχή του άλλου είναι (όπως νομίζω) μόνο ένας ευσεβής καρπός πνευματικής διδασκαλίας, που δίνει την όψη της ταπεινοφροσύνης και της επιθυμίας να ευχαριστήσει έναν άνθρωπο έναντι του άλλου, τίποτα περισσότερο!

      Καλόγερος.– Σύμφωνα με τον εξωτερικό συλλογισμό και την αυθόρμητη φιλοσοφία, αυτό μπορεί να φαίνεται έτσι, αλλά ο πνευματικός νους, φωτισμένος από το φως της θρησκείας και φωτισμένος από την εμπειρία της εσωτερικής ζωής, διεισδύει βαθύτερα, στοχάζεται πιο φωτεινά και μυστηριωδώς ανακαλύπτει το ακριβώς αντίθετο από τις οδηγίες που υποδείξατε! Για παράδειγμα: ένας μαθητής πήγε σε έναν δάσκαλο για να παρακολουθήσει μαθήματα εκπαίδευσης. Οι αδύναμες ικανότητες, και όχι λιγότερο η τεμπελιά και η απροσεξία, εμπόδισαν την επιτυχία του μαθητή στη μάθηση και τον έβαλαν στην κατηγορία των τεμπέληδων και των αποτυχημένων. Αναστατωμένος από αυτό, δεν ήξερε τι να κάνει, πώς να αντιμετωπίσει τα ελαττώματά του. Κάποτε, έχοντας γνωρίσει έναν άλλο μαθητή, έναν συμμαθητή, πιο ικανό, επιμελή και επιτυχημένο, του ανακοίνωσε τη θλίψη του. Ο Σέι, παίρνοντας μέρος σε αυτό, τον κάλεσε να σπουδάσουμε μαζί: «ας σπουδάσουμε μαζί», είπε, «θα είμαστε πρόθυμοι και πιο διασκεδαστικοί, άρα και πιο επιτυχημένοι»…

            Άρχισαν λοιπόν να μελετούν μαζί, λέγοντας ο ένας στον άλλο ποιος κατάλαβε τι. το αντικείμενο μελέτης ήταν το ίδιο. Και τι έγινε λίγες μέρες μετά; Ο απρόσεκτος έγινε επιμελής, ερωτεύτηκε τη μάθηση, η παραμέλησή του μετατράπηκε σε εργατικότητα και πείσμα, που επηρέασαν ευνοϊκά τον χαρακτήρα και την ηθική του. Και ο φίλος του, που είχε προβλήματα, έγινε ακόμα πιο ικανός και εργατικός. Αυτοί, στη δράση του ενός επί του άλλου, απέκτησαν ένα κοινό όφελος… Αλλά αυτό είναι φυσικό? επειδή ένα άτομο γεννιέται σε μια κοινωνία ανθρώπων, αναπτύσσει έξυπνες έννοιες μέσω των ανθρώπων. έθιμα ζωής, διαθέσεις συναισθημάτων, φιλοδοξίες επιθυμιών, εν ολίγοις, αποδέχεται τα πάντα ως πρότυπο παρόμοιο με τον εαυτό του. Και επειδή η ζωή των ανθρώπων συνίσταται στην πιο στενή σχέση και στην ισχυρή επιρροή ενός ατόμου στον άλλο, τότε όποιος ζει ανάμεσα στους ανθρώπους συνηθίζει σε τέτοια έθιμα, πράξεις και έθιμα. Επομένως, ένα ψυχρό άτομο μπορεί να ζεσταθεί, ένα θαμπό άτομο μπορεί να ακονιστεί, ένας τεμπέλης μπορεί να μετακινηθεί στη δραστηριότητα με την ενεργό συμμετοχή ενός ατόμου παρόμοιου με τον εαυτό του. Το πνεύμα του πνεύματος μπορεί να μεταφερθεί, μπορεί να ενεργεί ευεργετικά μεταξύ τους: να το προσελκύει στην προσευχή, στην προσοχή, να ενθαρρύνει την απόγνωση, να απομακρύνεται από την κακία και να διεγείρει στην ιερή δραστηριότητα, και επομένως να βοηθάει ο ένας τον άλλον, μπορεί να γίνει πιο ευσεβής, πιο ευκίνητος και πιο ευάρεστος στον Θεό. το ένα για το άλλο, ζητήστε αδελφικές προσευχές!

Και από αυτό μπορείτε να δείτε ότι ο Θεός δεν ικανοποιείται με πολλά αιτήματα και παρακλήσεις (όπως συμβαίνει με τους δυνατούς στη γη), αλλά το ίδιο το πνεύμα και η δύναμη της προσευχής εξαγνίζει και διεγείρει την ψυχή για την οποία προσεύχεται, και την παρουσιάζει ως ικανή να ενωθεί με τον Θεό.

Εάν η αμοιβαία προσευχή όσων ζουν στη γη είναι τόσο καρποφόρα, τότε είναι αυτονόητο ότι η προσευχή για εκείνους που έχουν σταματήσει είναι εξίσου αμοιβαία επωφελής λόγω της στενότερης σχέσης μεταξύ του πάνω και του κάτω κόσμου. Με τον ίδιο τρόπο, μπορεί να προσελκύσει ψυχές – τη μαχητική Εκκλησία, να επικοινωνήσει με τις ψυχές – τη θριαμβεύουσα Εκκλησία. ή, το ίδιο, με αυτούς που έχουν φύγει.

Αν και όλα αυτά που είπα είναι μια ψυχολογική κρίση. αλλά αφού ανοίξαμε την Αγία Γραφή, θα πειστούμε για την αλήθεια της!.. 1) Αυτό είπε ο Ιησούς Χριστός στον Απόστολο Πέτρο: «Προσευχήσου για σένα, μη φτωχύνει η πίστη σου». Αυτή είναι η δύναμη της προσευχής του Χριστού που ενισχύει το πνεύμα του Πέτρου και τον ενθαρρύνει όταν πειράζεται ενάντια στην πίστη. 2) Όταν ο Απόστολος Πέτρος ήταν στη φυλακή: η προσευχή ήταν επιμελής στην εκκλησία γι’ αυτόν. Εδώ η βοήθεια της αδελφικής προσευχής αποκαλύπτεται στις θλιβερές συνθήκες της ζωής… 3) Αλλά η πιο ξεκάθαρη εντολή για την προσευχή για τους πλησίον σου εκφράζεται από τον άγιο Απόστολο Ιακώβ ως εξής: «Εξομολογήστε τις αμαρτίες σας ο ένας στον άλλον και προσεύχεστε ο ένας για τον άλλον, ώστε να θεραπευθείτε. Η προσευχή ενός δικαίου θα βοηθήσει πολύ». Εδώ επιβεβαιώνεται ξεκάθαρα το παραπάνω ψυχολογικό συμπέρασμα…

            Και τι μπορεί να ειπωθεί για το παράδειγμα του Αποστόλου Παύλου, που μας δόθηκε ως παράδειγμα προσευχής ο ένας για τον άλλον; Ένας συγγραφέας σημειώνει ότι αυτό το παράδειγμα του Αγίου Αποστόλου Παύλου πρέπει να μας διδάξει πόσο χρειάζεται η αλληλοπροσευχή ένας προς έναν, όταν ακόμη και αυτός ο άγιος και δυνατός πνευματικός ασκητής αναγνωρίζει μόνος του την ανάγκη αυτής της πνευματικής βοήθειας προσευχής. Στην προς Εβραίους επιστολή του εκφράζει το αίτημά του ως εξής: προσευχηθείτε για εμάς, γιατί ελπίζουμε, όπως η καλή συνείδηση ​​του ιμάμη, σε όλους όσους θέλουν να ζήσουν καλά. Ακούγοντας αυτό, πόσο ανόητο θα ήταν να βασίζεται κανείς μόνο στις δικές του προσευχές και επιτυχίες, όταν καθοδηγείται από την ταπείνωση, μόνο ένας ευλογημένος άγιος ζητά να συνδυάσει την προσευχή των γειτόνων του (Εβραίων) με τη δική του; Και επομένως, με πόση ταπεινοφροσύνη, απλότητα και ένωση αγάπης, δεν πρέπει να απορρίπτουμε, να μην περιφρονούμε τη βοήθεια της προσευχής ακόμη και των πιο ισχυρών πιστών, όταν το διορατικό πνεύμα του Αποστόλου Παύλου δεν χρησιμοποίησε διάκριση σε αυτήν την περίπτωση. αλλά ζήτησε κοινή προσευχή από όλους, γνωρίζοντας ότι η δύναμη του Θεού ασκείται στην αδυναμία. Ως εκ τούτου, μερικές φορές μπορεί να εμφανιστεί σε αδύναμα, προφανώς, βιβλία προσευχής.

Πεπεισμένοι από αυτό το παράδειγμα, ας σημειώσουμε επίσης ότι η προσευχή ο ένας για τον άλλον υποστηρίζει την ένωση της χριστιανικής αγάπης που έχει κληροδοτήσει ο Θεός, δείχνει την ταπεινοφροσύνη και το πνεύμα αυτού που προσεύχεται και έτσι πυροδοτεί την αμοιβαία προσευχή.

      ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ.– Η εξαιρετική και ακριβής ανάλυση και οι αποδείξεις σας, αλλά θα ήταν ενδιαφέρον να ακούσουμε από εσάς, την ίδια τη μέθοδο και τη μορφή προσευχής για τους πλησίον, γιατί νομίζω ότι αν η καρποφορία και η συμμετοχή της προσευχής εξαρτάται από τη ζωηρή συμμετοχή στους πλησίον και κυρίως τη συνεχή επιρροή του πνεύματος που προσεύχεται στο πνεύμα που χρειάζεται δέηση, τότε δεν θα υπάρχει δέηση της ψυχής ενώπιον του Θεού. δική του ανάγκη; Και αν μόνο μία ή δύο φορές την ημέρα θυμίζεις τον πλησίον σου με συμμετοχή σε αυτόν και ζητώντας του τη βοήθεια του Θεού. τότε θα είναι αρκετό για να προσελκύσετε και να ενισχύσετε την ψυχή του ατόμου για το οποίο προσεύχεστε; Εν ολίγοις: θέλετε να μάθετε πώς ή πώς να προσευχηθείτε για τους γείτονές σας;

      Καλόγερος.– Όποια προσευχή προσφέρεται στον Θεό, δεν πρέπει, και μάλιστα δεν μπορεί, να απομακρυνθεί από το να τοποθετηθεί ενώπιον του Θεού: αφού, αν εκχυθεί στον Θεό, συμβαίνει, φυσικά, παρουσία Του… Όσον αφορά τον τρόπο προσευχής για τους πλησίον, πρέπει να σημειωθεί ότι η δύναμη αυτής της προσευχής έγκειται στην ειλικρινή χριστιανική συμμετοχή. Και επομένως, όταν κάποιος τον αναφέρει (για έναν γείτονα) ή την ώρα που έχει οριστεί γι’ αυτό, θα πρέπει να στρέψει το νοερό βλέμμα του στον Θεό και να προσευχηθεί με την εξής μορφή: Ελεήμων Κύριε! Ας είναι το θέλημά Σου, που θέλει να σωθούν όλοι και να έλθουν στο νου της αλήθειας: σώσε και ελέησε τον δούλο Σου (τέτοιο). Αποδεχτείτε αυτή την επιθυμία μου ως κραυγή αγάπης που κληροδοτήσατε Εσένα.

Συνήθως, αυτές οι λέξεις επαναλαμβάνονται ανάλογα με την ώρα των κινήσεων της ψυχής, ή τυχαίνει να περάσει από το κομποσκοίνι – με αυτή την προσευχή. Έμαθα εκ πείρας πόσο ωφέλιμο έχει μια τέτοια προσευχή σε αυτόν για τον οποίο λέγεται.

      ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ. –Η διδακτική συζήτηση και οι φωτεινές σκέψεις που προέκυψαν από τις απόψεις και τους συλλογισμούς σας με υποχρεώνουν να τις κρατήσω στην αξέχαστη μνήμη μου και να έχω σεβασμό και ευγνωμοσύνη για όλους εσάς στην ευγνώμων καρδιά μου…

      ΟΙΚΟΔΟΜΟΣ ΚΑΙ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ. –Ήρθε λοιπόν η ώρα της αναχώρησής μας. ζητάμε επιμελώς τις προσευχές σας για την καθοδήγηση και τη συντροφιά μας!

– Ο Θεός του κόσμου, αφού ανέστησε από τους νεκρούς τον Μεγάλο Ποιμένα των προβάτων, με το αίμα της αιώνιας Διαθήκης, Κύριός μας Ιησούς Χριστός, είθε να κάνεις το καλό σε όλα για να δημιουργήσεις το θέλημά Του, κάνοντας μέσα σου ό,τι είναι ευάρεστο μπροστά Του, Ιησού Χριστέ, σε Αυτόν η δόξα στους αιώνας των αιώνων.

Αμήν.